Αρχείο για emea

Το χρεοκοπημένο μας ασφαλιστικό, μια Ολυμπιάδα κάθε χρόνο!

10433154_10152579522426358_6367826837726747846_nΤο ασφαλιστικό μας σύστημα είναι απολύτως χρεοκοπημένο. Βασική του αρχή, ως αναδιανεμητικό, είναι να εισπράττει τις εισφορές των εργαζομένων, να τις καταβάλλει στους σημερινούς συνταξιούχους ως συντάξεις, και όσα του λείπουν να τα συμπληρώνει ο Κρατικός Προϋπολογισμός. Δηλαδή οι φορολογούμενοι. Το έλλειμμα αυτό πέρυσι ήταν 12 δισ. ευρώ, όταν ο ΕΝΦΙΑ προσδοκά να εισπράξει λιγότερα από 4 δισ. ευρώ.

Είναι εμφανές ότι ο δρόμος αυτός είναι αδιέξοδος. Πώς είναι δυνατόν να επιβάλλονται φόροι σε ανέργους ή εργαζόμενους των 500 ευρώ ή ακίνητα που δεν αποφέρουν εισόδημα, ή καύσιμα, αυτοκίνητα, κλπ, για να επιδοτείται κάθε συνταξιούχος της ΔΕΗ κατά 16.000 και του ΟΤΕ κατά 11.000 τον χρόνο; Τα μεγέθη αυτά είναι υπερβολικά, ασήκωτα για ένα χρεωκοπημένο Κράτος όπως το δικό μας. Τα προνόμια που έχουν εξασφαλίσει στο παρελθόν οργανωμένες ομάδες συμφερόντων μέσω του πελατειακού πολιτικού μας συστήματος πρέπει να τελειώσουν.

Μια σημαντική μερίδα του κόσμου πιστεύει ότι «μας χρεοκόπησαν οι Ολυμπιακοί Αγώνες». Όντως έγιναν τεράστιες σπατάλες, έργα άχρηστα, χωρίς πρόνοια για μελλοντική τους χρήση, και τώρα σκουριάζουν ανεκμετάλλευτα. Δεν μας χρεοκόπησαν όμως οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Αυτοί στοίχισαν, σύμφωνα με επίσημα στοιχεία, 6,5 δισ. ευρώ και απέφεραν έσοδα 2 δισ. ευρώ, δηλαδή καθαρό έξοδο 4,5 δισ. ευρώ. Και δώσαμε άλλα 2 δισ. ευρώ για αναπλάσεις, σύνολο 6,5 δισ. ευρώ. Και άλλα 2 δισ. ευρώ κόστισε το αεροδρόμιο και λιγότερο από 3 δισ. ευρώ το μετρό. Σύνολο 11,5 δισ. ευρώ. Δίνουμε λοιπόν ΚΑΘΕ ΧΡΟΝΟ από τους φόρους μας σε συντάξεις περισσότερα από όσα στοίχισαν όλα αυτά μαζί.

Η ριζική αναμόρφωση του ασφαλιστικού είναι απόλυτη προτεραιότητα, για να προχωρήσουμε ως κοινωνία. Είναι απίστευτο ότι 700.000 συνταξιούχοι κάτω από το επίσημο όριο των 65 εισπράττουν 8 δισ. ευρώ το χρόνο και αντί η Κυβέρνηση να κάνει κάτι για να διορθώσει αυτή την κοινωνική αδικία, εξαγγέλλει πρόγραμμα συνταξιοδοτήσεων 55άρηδων με εξαγορά πλασματικών ετών υπηρεσίας!

 

Δημοσιεύτηκε στο emea.gr στις 26 Αυγούστου 2014

Advertisements

Η Μάργκαρετ Θάτσερ και οι «νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Μνημονίου»

Το Centre for Policy Studies διοργανώνει την προσεχή Τετάρτη, 18 Ιουνίου, ένα μεγάλο συνέδριο  στο Λονδίνο με τίτλο «Συνέδριο Μάργκαρετ Θάτσερ για την Ελευθερία». Θα συμμετέχουν και θα μιλήσουν πρώην πρωθυπουργοί, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, με κύρια θέματα την οικονομική ελευθερία, το μεγάλο κράτος, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις και τον κορπορατισμό, τη μείωση της φορολογίας.

Παρά το συντηρητικό, γενικά, προφίλ της, και την κομματική της ένταξη, η «Σιδηρά Κυρία» υπήρξε εμβληματικό πρόσωπο για την φιλελεύθερη οικονομική πολιτική που ακολούθησε. Το άνοιγμα των αγορών, η μείωση των φόρων, οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, έδωσαν το φιλί της ζωής στη βρετανική οικονομία, η οποία στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η Μάργκαρετ Θάτσερ, ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί της, έδωσε στην εποχή της τη μάχη των ιδεών και την κέρδισε.

Εδώ στην Ελλάδα, η μάχη των ιδεών δεν δόθηκε ποτέ. Προτιμήσαμε τη μάχη των εντυπώσεων. Η χώρα μας ακολούθησε μεταπολεμικά σοσιαλιστικές, εν πολλοίς, πρακτικές (κλειστά επαγγέλματα, προστατευτισμός, κρατικοποιήσεις). Μετά το 1981, η σοσιαλιστική παράδοση συμπληρώθηκε από την καταστροφική, όπως αποδείχθηκε εξάλλου, πρακτική της κοινωνικής πολιτικής με δανεικά, των ελλειμμάτων, της υπερχρέωσης και της «ανάπτυξης διά της κατανάλωσης, όχι διά της παραγωγής. Το σοσιαλιστικό αυτό μοντέλο κατέρρευσε οριστικά το 2010, με μια οδυνηρή χρεοκοπία, τα συντρίμμια της οποίας ακόμα μαζεύουμε.

Ακόμα και η χρεοκοπία όμως δεν προκάλεσε μάχη ιδεών. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πιστεύει ότι αυτό που μας οδήγησε στην κατάρρευση ήταν η ασυδοσία των αγορών (και άρα αν τις ρυθμίζαμε δεν θα καταρρέαμε), καθώς και ότι οι «πολιτικές του μνημονίου» είναι «νεοφιλελεύθερες». Η φορολογική λαίλαπα, που το πολιτικό μας σύστημα εξαπέλυσε προκειμένου να μην αναγκαστεί να πειράξει το επανδρωμένο με την πελατεία του Δημόσιο, στη συνείδηση του κόσμου είναι φιλελεύθερη πολιτική, παρόλο που ο φιλελευθερισμός επαγγέλλεται μείωση των φόρων! Οι ιδιωτικοποιήσεις ονομάζονται «ξεπούλημα», αντί να αντιμετωπίζονται ως εισροή επενδυτικών κεφαλαίων. Η αριστερή αντιπολίτευση υπόσχεται ότι «με ένα νόμο και ένα άρθρο» όλα θα επανέλθουν στην προηγούμενη κατάσταση, θα συνεχίσουμε δηλαδή να μοιράζουμε σε ημετέρους τα λεφτά των άλλων, δανειστών και φορολογουμένων.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλεγε ότι «το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων». Κι εμάς μας τελείωσαν το 2010. Πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή ως κοινωνία να συζητήσουμε το πώς θα ορθοποδήσουμε μόνοι μας, χωρίς λεφτά κανενός άλλου. Καμία χώρα δε σώθηκε ως μπαταχτσής, δηλαδή με «κουρέματα» αυτών που τη δάνεισαν. Καμία χώρα δε σώθηκε με χρηματοδοτικά πακέτα, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, ΕΣΠΑ. Οι χώρες που ευημερούν, αποφάσισαν να βασιστούν στις δυνάμεις τους και να παράξουν πλούτο. Και ο πλούτος παράγεται με ανοικτές αγορές, χαμηλή και σταθερή φορολογία, προσέλκυση επενδύσεων, ανταγωνισμό, επιχειρηματικότητα, καινοτομία.

 

Δημοσιεύτηκε στις 16 Ιουνίου 2014 στο emea.gr

Η συρρίκνωση του κράτους αντίδοτο στην κρίση

«Ο φαύλος κύκλος της ύφεσης δημιουργείται επειδή το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει επιλέξει την συνταγή των φόρων και όχι της μείωσης του κράτους»

 

EMEA: Ποια είναι σε γενικές γραμμές η πρότασή σας για την έξοδο της Ελλάδας από τη βαθιά οικονομική κρίση ώστε να ξεφύγει από το φαύλο κύκλο της ύφεσης; Μπορούμε να επιβιώσουμε εντός του ευρώ;

Κ. Λυμπουρίδης: Καταρχήν πρέπει να συμφωνήσουμε στα αίτια της κρίσης. Η Ελλάδα δεν βυθίστηκε στην οικονομική κρίση επειδή η χρηματοπιστωτική της αγορά είναι αρρύθμιστη, ή επειδή κατέρρευσαν οι Τράπεζές της, όπως συνέβη αλλού. Το πρόβλημα της Ελλάδας είναι ότι επί πάρα πολλά χρόνια ο Δημόσιος Τομέας της καταναλώνει πολλά περισσότερα από αυτά που εισπράττει, και το κενό αυτό καλυπτόταν με δανεισμό.

Η λύση λοιπόν είναι είτε να αυξήσουμε τα έσοδά μας, ώστε να φτάσουν τα έξοδα, είτε να μειώσουμε δραστικά τα έξοδα στο επίπεδο των εσόδων. Η πρώτη συνταγή είναι φόροι, η δεύτερη συρρίκνωση του Κράτους. Ο φαύλος κύκλος της ύφεσης, που αναφέρετε, δημιουργείται επειδή το πολιτικό προσωπικό της χώρας έχει επιλέξει την πρώτη συνταγή. Φόροι, κι άλλοι φόροι, που κλείνουν επιχειρήσεις, στύβουν την παραγωγική δραστηριότητα και δημιουργούν απώλεια εσόδων, αντί για αύξηση.

Γιατί το πολιτικό προσωπικό της χώρας επέλεξε την πρώτη συνταγή, και όχι τη δεύτερη, την οποία εμείς επίμονα προτείνουμε; Για τον απλούστατο λόγο ότι αν συρρικνωθεί το Κράτος, θα πρέπει να απολυθεί πλήθος αργόμισθων και μη παραγωγικών υπαλλήλων, οι οποίοι όμως προσελήφθησαν σε αυτό από τα ίδια τα κόμματα! Αν λοιπόν τα κόμματα κάνουν αυτό που πρέπει, να συρρικνώσουν το Κράτος, θα πρέπει να τα βάλουν με τον ίδιο τους τον εαυτό!

Η απάντησή μου λοιπόν είναι ότι πρέπει απαραίτητα και άμεσα να συρρικνώσουμε το Κράτος. Αν δεν μπορεί αυτό να γίνει από το παρόν κομματικό σκηνικό, να το αλλάξουμε επειγόντως! Τέλος, πιστεύω ακράδαντα ότι αν κάνουμε το σωστό, μπορούμε να επιβιώσουμε εντός του ευρώ. Το αντίθετο είναι λαϊκισμός και συνταγή καταστροφής.

Σημειώστε ότι καταφέρνουν να επιβιώσουν στο ευρώ χώρες όπως η Σλοβενία, που ως το 1989 ανήκε στη Γιουγκοσλαβία, ή η Εσθονία, που ως το 1990 ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης. Πώς το κατάφεραν; Μα… συρρικνώνοντας την παρέμβαση του Κράτους στην οικονομία!

ΕΜΕΑ: Από τη «φαρέτρα» της κυβερνητικής πολιτικής για την αντιμετώπιση το οικονομικού προβλήματος βλέπουμε ότι απουσιάζει άμεση δράση για την πάταξη της φοροδιαφυγής, που θα μπορούσε να εξασφαλίσει πολύτιμους πόρους. Πώς βλέπετε αυτή την αδράνεια και τι προτείνει η «Δράση» για την πάταξη του προβλήματος;

Κ. Λυμπουρίδης
: Η φοροδιαφυγή είναι ένα περίπλοκο πρόβλημα, που αφορά και την Παιδεία, τη σχέση εμπιστοσύνης Κράτους-Πολίτη, και πολλά άλλα τα οποία χτίζονται με μακρόχρονη προσπάθεια.

Θα σας ξαναπώ ότι και η πλήρης πάταξη της φοροδιαφυγής δεν θα ήταν λύση του σημερινού προβλήματος, γιατί η ελληνική οικονομία συνολικά, παρά την εκτεταμένη φοροδιαφυγή, κυρίως στους ελεύθερους επαγγελματίες, συνολικά λοιπόν η ελληνική οικονομία πληρώνει φόρους ως ποσοστό του ΑΕΠ πολύ κοντά στο μέσο όρο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Ανεξάρτητα λοιπόν από την τρέχουσα κρίση, θα σας έλεγα ότι για τη μείωση και σταδιακή εξάλειψη της φοροδιαφυγής πρέπει να γίνουν δύο πράγματα: πρώτον, να υιοθετηθεί ένα απλό και σταθερό φορολογικό πλαίσιο, που δεν θα αλλάζει 4-5 φορές το χρόνο. Δεύτερον, να υιοθετηθεί μια από τις λύσεις που έχουν επιλέξει άλλα ευρωπαϊκά κράτη. Εγώ θα σας πρότεινα τη λύση του πλήρους περιουσιολογίου.

Σκεφτείτε το ως ένα εκτεταμένο «Ε9», όπου εκτός από τα ακίνητα θα δηλώνονται οι καταθέσεις, τα χρεώγραφα, οι επενδύσεις κάθε φυσικού προσώπου κάθε χρόνο. Αντιλαμβάνεστε ότι η σύγκριση της διαχρονικής εξέλιξης της περιουσίας με το εισόδημα κάθε φορολογούμενου θα μας οδηγούσε εύκολα στη φοροδιαφυγή. Δεν θα μπορούσε κανείς να δηλώνει εισόδημα 20.000 το χρόνο και η περιουσία του να αυξάνεται κατά 200.000 ετησίως…

ΕΜΕΑ: Πώς βλέπετε την συνεργασία ΠΑΣΟΚ – ΝΔ για τη μεταβατική κυβέρνηση;

Κ. Λυμπουρίδης: Η συνεργασία θα μπορούσε να είναι μια λύση για το αδιέξοδο, στο οποίο βρισκόμαστε, υπό τον όρο ότι αντιλαμβάνονται και οι δυο το πρόβλημα και είναι διατεθειμένοι και οι δυο να συμβάλουν στη λύση. Φοβούμαι ότι αυτές οι προϋποθέσεις δεν υπάρχουν.

Οι περισσότεροι βουλευτές και στελέχη των δύο κομμάτων δείχνουν να μην αντιλαμβάνονται το πρόβλημα, αλλά και ότι δεν έχουν καμία διάθεση να στηρίξουν αυτούς που έχουν τη δυνατότητα να σώσουν τη χώρα. Αγωνία τους είναι να διασωθούν πολιτικά οι ίδιοι, γι’ αυτό και είχαμε τη γελοιότητα των διεργασιών που όλοι ζήσαμε μέχρι να οριστεί νέα Κυβέρνηση.

ΕΜΕΑ: Τελικά η λύση στο οξύ πολιτικό- κοινωνικό πρόβλημα που έχει προκύψει είναι οι εκλογές;

Κ. Λυμπουρίδης: Οι εκλογές είναι η υπέρτατη δημοκρατική διαδικασία, αλλά δεν είναι ούτε παιχνίδι ούτε θεραπεία για τα πάντα. Ειδικά για σήμερα, προσωπική μου άποψη είναι ότι θα είχαν καταστροφικές συνέπειες, ανάλογες με εκείνες που είχαν οι εκλογές που έγιναν όταν η Μικρασιατική Εκστρατεία ήταν σε εξέλιξη.

ΕΜΕΑ: Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει μετεξελιχθεί σε ένα «ταγκό για δύο» όπου οι κύριοι Μέρκελ- Σαρκοζί ορίζουν τις εξελίξεις. Πιστεύετε ότι, υπό αυτές τις συνθήκες, έχει μέλλον το κοινό ευρωπαϊκό όραμα;

Κ. Λυμπουρίδης: Η Γαλλία και η Γερμανία πάντοτε όριζαν τις εξελίξεις, λόγω του βάρους των κρατών τους στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Αυτό μπορεί να αλλάξει, αν και άλλα, περιφερειακά κράτη, αντιληφθούν τις διεθνείς εξελίξεις, πιστέψουν ότι η μόνη λύση για ευημερία στην ήπειρό μας είναι η εμβάθυνση της ενοποίησης και εργαστούν θερμά σε αυτή την κατεύθυνση.

Πιστεύω ότι με καθαρό μυαλό και χωρίς πολιτικαντισμούς, η Ευρώπη θα βγει από την κρίση πιο ενωμένη. Υπάρχει βέβαια το ενδεχόμενο της απαξίωσης του ευρωπαϊκού οράματος, της Ευρώπης των πολλών ταχυτήτων, κ.λπ., εξελίξεις άσχημες, προς τις οποίες δυστυχώς η Ελλάδα συμβάλλει με το να μην αντιλαμβάνεται την κρισιμότητα των στιγμών.

 

Δημοσιεύτηκε στο: emea.gr