Αρχείο για τόκοι

Ολική διαγραφή χρέους, έλεγαν οι λαϊκιστές…

Γερμανικά δικαστήρια ζήτησαν από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να γνωματεύσει κατά πόσο οι αγωγές Γερμανών που είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν στο PSI του 2012 εμπίπτουν στην κατηγορία «αστικών ή εμπορικών υποθέσεων». Και εκείνο αποφάνθηκε πως εμπίπτουν, και άρα μπορεί να εξετασθεί η ουσία της υπόθεσης. Ενδεχομένως δηλαδή και να καταδικαστεί το Ελληνικό Δημόσιο στην καταβολή αποζημίωσης.

Αν και δεν έχουμε φτάσει εκεί, η απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνει ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για το βουνό του χρέους που δημιουργήθηκε σε τρεις δεκαετίες συνεχών κρατικών ελλειμμάτων. Το PSI, η διαγραφή δηλαδή του 53,5% της ονομαστικής αξίας ομολόγων που κατείχε ο ιδιωτικός τομέας (τράπεζες, ταμεία, ιδιώτες, κλπ) ήταν μια λύση ανάγκης, με την οποία οι ιδιώτες επωμίστηκαν ένα μεγάλο κόστος στα πλαίσια της προσπάθειας να καταστεί το ελληνικό χρέος βιώσιμο. Ήταν μια απόφαση που ελάφρυνε το Δημόσιο Χρέος κατά 100 δις περίπου, αλλά φυσικά με ισόποσο κόστος των ιδιωτών.

Αν ένα κούρεμα 53,5% δημιουργεί τέτοιες επιπλοκές, όπως αυτή η δικαστική απόφαση, αλλά και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που απαιτήθηκε, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσες θα ήταν οι συνέπειες μιας μονομερούς διαγραφής του χρέους κατά 100%, όπως ζητούσαν επί τόσα χρόνια οι λαϊκιστές του Σύριζα και των Ανέλ; Και αφού ήταν τόσο εύκολο, γιατί δεν το κάνουν τώρα που έγιναν Κυβέρνηση;

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 14 Ιουνίου 2015

Advertisements

Η Αριστερά του λεφτόδεντρου και η σκληρή πραγματικότητα

money-treeΑπό την αρχή υποστηρίζουμε ότι, αργά η γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις ανεδαφικές προεκλογικές του υποσχέσεις. Ήδη έχουν πάρει πίσω μερικές από τις πιο εμβληματικές: τα μνημόνια παρατάθηκαν αντί να σκιστούν, η αύξηση του κατώτατου μισθού πάει για το 2016, το ίδιο και το αφορολόγητο των 12.000, ο ΕΝΦΙΑ, ο 13ος μισθός…

Το τελευταίο, και πιο τρανταχτό, δείγμα αναντιστοιχίας υποσχέσεων και πραγματικότητας είναι η προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς. Ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυσσε ότι η πρώτη κατοικία είναι απολύτως προστατευμένη. Κατόπιν, διάφορες διαρροές μιλούσαν για προστασία σε αντικειμενική τιμή πάνω από κάποιο ποσό, που στην αρχή ήταν 200.000, μετά έγινε 100.000, κοκ. Μια ρύθμιση όμως που προστατεύει μόνο τους πολίτες με εισόδημα μέχρι… 6.000 ευρώ είναι εξόφθαλμη κοροϊδία των πολιτών. Διότι αυτό είναι εισόδημα απόλυτης φτώχειας, η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου βρίσκεται πάνω από αυτό!

Ο μόνος λόγος, για τον οποίο μπορεί να νομοθετηθεί κάτι τέτοιο, είναι γιατί η Κυβέρνηση δεν τολμά να πει την αλήθεια στον κόσμο. Να πει δηλαδή ότι αν προστατευτεί απολύτως η πρώτη κατοικία, όπως υποσχόταν, οι τράπεζες θα χρειαστούν νέα ανακεφαλαιοποίηση. Και λεφτά για κάτι τέτοιο δεν υπάρχουν. Το ξέρω, είναι μεγάλο σοκ για μια Αριστερά που πιστεύει στο λεφτόδεντρο. Να δούμε τώρα αν θα αντέξει την πρόσκρουση στην σκληρή πραγματικότητα.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 24 Μαΐου 2015

Πλήρες αδιέξοδο: ξεμένουμε από ρευστότητα!

Καθώς οι λεονταρισμοί της νέας Κυβέρνησης έφτασαν σε αδιέξοδο, φάνηκε πια ότι ούτε συγκεκριμένο σχέδιο διαπραγμάτευσης υπήρχε, ούτε καμία συμμαχία είχε επιτευχθεί. Έτσι, και καθώς πλέον έγινε σαφές ότι το πρόγραμμα -οποιοδήποτε πρόγραμμα- χρηματοδότησης μετά την 28η Φεβρουαρίου ήταν στον αέρα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προχώρησε στο αυτονόητο: σταμάτησε να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως κάλυμμα χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών.

Προσοχή: δεν έκανε κάποια πράξη αντεκδίκησης ή κάτι που δεν προβλέπεται. Απλά σταμάτησε την εξαίρεση που η ίδια είχε εισάγει για την ελληνική περίπτωση, να δέχεται δηλαδή ως κάλυμμα χρηματοδότησης ομόλογα ενός χρεωκοπημένου κράτους. Η εξαίρεση είχε εισαχθεί διότι το χρεωκοπημένο κράτος συνεργαζόταν και ήταν σε πρόγραμμα που θα οδηγούσε ξανά στις αγορές. Αν το κράτος πάψει να συνεργάζεται, σταματά τις αποκρατικοποιήσεις, εξαγγέλλει προσλήψεις στο Δημόσιο και αύξηση των κάθε λογής κρατικών δαπανών, λογικό δεν είναι να αρθεί και η εξαίρεση;

Πρώτη επίπτωση της κίνησης αυτής είναι η αύξηση του κόστους χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών κατά μιάμιση ποσοστιαία μονάδα, διότι τόσο ακριβότερα δανείζονται από τη μόνη πηγή που τους απομένει, τον ELA. Αυτό φυσικά αυξάνει το κόστος του χρήματος σε ολόκληρη την οικονομία.

Δεύτερη και σημαντικότερη επίπτωση είναι το στρίμωγμα της Κυβέρνησης που πρέπει πια οπωσδήποτε να απαντήσει με πειστικό τρόπο στο πώς θα χρηματοδοτηθεί η ελληνική οικονομία μετά την 28η Φεβρουαρίου.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 8 Φεβρουαρίου 2015

Το χρέος θα αφανίσει το έθνος;

«Ή το έθνος θα αφανίσει το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος», είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Και δεν είχε άδικο. Οικονομολόγος ήταν, ήξερε τι έλεγε. Ήξερε ότι το να επενδύεις με δανεικά έχει μια κάποια λογική, το να μοιράζεις τα δανεικά δεν έχει καμία. Αυτός βέβαια έκανε αυτό που δεν έπρεπε: σκόρπαγε τα δανεικά στην κομματική του πελατεία, δημιουργώντας σχολή που κατόπιν ακολούθησε και η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή.

Οι νοοτροπίες αυτές μας έπνιξαν στο χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό. Το θέμα είναι τι γίνεται τώρα. Τώρα μόνη λύση είναι η στροφή στην παραγωγικότητα. Όσο μικρότερο είναι το εισόδημά μας, ιδιωτικό και εθνικό, τόσο περισσότερο δυσβάστακτο είναι το ίδιο ποσό χρέους. Γι’αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να γίνουν επενδύσεις, να ανοίξουν θέσεις εργασίας και επαγγέλματα, να αυξηθεί η παραγωγή και οι εξαγωγές.

Αν για κάτι φέρουν βαριά ιστορική ευθύνη οι κυβερνήσεις της τελευταίας τετραετίας, είναι ότι δεν έκαναν τίποτε από αυτά. Στην πράξη δεν έγινε καμία μεταρρύθμιση που θα μπορούσε να παράξει πλούτο. Μπήκαν απλά φόροι, για να διασωθεί το κομματικό πελατειακό σύστημα του δικομματισμού. Και με τους μαθητευόμενους μάγους του ΣΥΡΙΖΑ επί θύραις, πλέον είναι αργά: δεν έχει πολλές ελπίδες πια το έθνος να αφανίσει το χρέος.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 30 Νοεμβρίου 2014

Τα 10 δις του ΤΧΣ, τα βρήκαμε στον δρόμο;

Να, ορίστε, λέει η Κυβέρνηση, «περίσσεψαν» 10 δις από την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, που μπορούμε να τα χρησιμοποιήσουμε ως «γραμμή πίστωσης», «δίκτυ ασφαλείας» δηλαδή τώρα που δήθεν τελειώνει το Μνημόνιο και βγαίνουμε στις αγορές.

Μετά την ελληνική χρεωκοπία οδηγηθήκαμε στο PSI, το οποίο «κούρεψε» τα ομόλογα επιφέροντας τεράστιες ζημιές στους κατόχους τους. Μεταξύ αυτών και στις τράπεζες, οι οποίες είχαν τοποθετήσει εκεί μεγάλο μέρος των καταθέσεων των πελατών τους. Αν η μαύρη τρύπα του κουρέματος δεν καλυπτόταν με κάποιο τρόπο, οι τράπεζες θα κατέρρεαν επιφέροντας κούρεμα και στις καταθέσεις, ακριβώς όπως συνέβη στην Κύπρο. Για το λόγο αυτό, το πρόγραμμα του PSI ελάφρωσε μεν το δημόσιο χρέος με κάπου 150 δις, το επιβάρυνε όμως κατόπιν με 50 δις, προκειμένου να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες. Επελέγη δηλαδή το «φέσι» του Δημοσίου να το υποστούν οι ομολογιούχοι και οι μέτοχοι των Τραπεζών, αλλά όχι οι καταθέτες. Από τα 50 αυτά δις, όσα δεν χρειάζονταν, συμφωνήθηκε να επιστραφούν μειώνοντας το Δημόσιο Χρέος.

Έρχεται λοιπόν τώρα η Κυβέρνηση και λέει ότι τα 10 δις που περίσσεψαν, αντί να επιστραφούν και να μειώσουν το χρέος, θα τα κρατήσει για την περίπτωση που θέλει να δανειστεί και δεν την δανείζει (πάλι) κανείς. Πάλι μας δουλεύει ψιλό γαζί δηλαδή. Λες και τα βρήκε στον δρόμο!

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 16 Νοεμβρίου 2014

«Πιστωτική γραμμή», το τελευταίο επικοινωνιακό σωσίβιο της Κυβέρνησης

Η Κυβέρνηση μιλάει τις τελευταίες μέρες για μια «πιστωτική γραμμή», υπονοώντας ότι είναι κάτι καλό. Στην πραγματικότητα, αυτό που θέλει η Κυβέρνηση (και όλο το πολιτικό σύστημα) είναι να βρει έναν τρόπο χρηματοδότησης των κρατικών σπαταλών που να μην συνοδεύεται από όρους, προαπαιτούμενα και εποπτεία. Και αυτό διότι ενόψει των διαφαινόμενων εκλογών, ο ΣΥΡΙΖΑ κατάφερε να σύρει την Κυβέρνηση στη συζήτηση του ποιός θα μας βγάλει από τα (κακά) Μνημόνια.

Μόλις πριν ένα μήνα ο κ. Χαρδούβελης δήλωνε ότι «οι αγορές θα μας δανείσουν φτηνότερα από το ΔΝΤ». Το ΔΝΤ μας δανείζει σήμερα με περίπου 3,6% και με το που φάνηκε ότι η Κυβέρνηση ψάχνει τρόπο να βγει στις αγορές πρόωρα, χωρίς να έχει κάνει στην ουσία καμία μεταρρύθμιση από την αρχή της κρίσης, το spread των ομολόγων (δηλαδή το επιτόκιο με το οποίο είναι διατεθειμένες οι αγορές να μας δανείζουν) εκτινάχθηκε στο 9%.

Έτσι, η Κυβέρνηση επιζητά τώρα μια «πιστωτική γραμμή» από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Στήριξης, ο οποίος μας δανείζει με κάτω από 2%, ώστε προεκλογικά να πει ότι με αυτήν αντικαθιστά τον δανεισμό από το «κακό» ΔΝΤ, το οποίο «έδιωξε». Όμως, ακόμα και αν δοθεί «πιστωτική γραμμή», αυτό δεν θα γίνει χωρίς εποπτεία.

Η άρνηση της Κυβέρνησης να αλλάξει αυτά που μας οδήγησαν στη χρεωκοπία και η εμμονή της να διαχειριστεί την κρίση επικοινωνιακά, προσκρούει σε τοίχο.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 19 Οκτωβρίου 2014

Βγαίνουμε από το τούνελ ή έτσι συμφέρει την Κυβέρνηση να λέει;

Η Κυβέρνηση διαρρέει ότι δεν έχει πια ανάγκη το ΔΝΤ, ότι θα παραιτηθεί από τις τελευταίες του δόσεις και θα βγει στις αγορές. Βγαίνουμε λοιπόν από τα μνημόνια, ή έτσι θέλει να το εμφανίσει η Κυβέρνηση;

Καταρχήν, από άποψη οικονομική, είναι σίγουρο ότι χρειαζόμαστε επιπλέον στήριξη. Με χρέος πάνω από 300 δις και προϋπολογιζόμενους τόκους για το 2015 κάτω από 6δις, σημαίνει ότι σήμερα δανειζόμαστε μεσοσταθμικά με κάτω από 2%. Και έτσι είναι: ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός μάς δανείζει με κάτω από 1%, ενώ το ΔΝΤ με 3,6%.

Οι αγορές δεν υποδέχτηκαν θετικά τις διαρροές αυτές και το spread των ομολόγων ξεπέρασε το 7%. Αυτό σημαίνει ότι αν η Κυβέρνηση αποδεσμευτεί μονομερώς από το ΔΝΤ, θα πρέπει να πληρώσει τουλάχιστον διπλάσιο επιτόκιο από αυτό που πληρώνει σήμερα. Άρα, για τα 10 δις που θα χρειαστεί το 2015 θα πρέπει να καταβάλει σε τόκους κάπου 400 εκατομμύρια περισσότερα από όσα θα έδινε αν δανειζόταν από το ΔΝΤ. Φαίνεται όμως πως για την Κυβέρνηση 400 εκατομμύρια δεν μετράνε και πολύ, μπροστά στο προεκλογικό σύνθημα «βγήκαμε από τα Μνημόνια» (χωρίς να έχουμε βγει).

Έπειτα, όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις που υποτίθεται ότι θα γίνονταν, επί της ουσίας δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα. Ούτε απελευθέρωση αγορών, ούτε διευκόλυνση επενδύσεων, ούτε συρρίκνωση του υδροκέφαλου Δημοσίου, ούτε απλοποίηση δομών και διαδικασιών. Πάνω από τέσσερα χρόνια Μνημονίου, και η πολιτική μας τάξη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατόρθωσε να διασώσει ολόκληρο το τερατώδες πελατειακό κράτος που η ίδια δημιούργησε, χωρίς να κάνει ούτε μία ουσιώδη μεταρρύθμιση. Αυτό που κάνει, με μεγάλη επιτυχία ομολογουμένως, είναι αφενός να κοροϊδεύει την Τρόικα ψηφίζοντας «μεταρρυθμίσεις» που κατόπιν δεν εφαρμόζονται και αφετέρου να φορολογεί ό,τι κινείται, περπατά, αναπνέει ή… είναι ακίνητο!

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η Κυβέρνηση παίζει ένα επικοινωνιακό παιγνίδι. Προσπαθεί να περάσει στην κοινή γνώμη την εντύπωση ότι βγαίνουμε από το τούνελ του Μνημονίου, όχι επειδή μπορούμε πια να σταθούμε στα πόδια μας, αλλά επειδή έτσι την συμφέρει πολιτικά. Φαίνεται ότι στον πολιτικό τους σχεδιασμό έχει ενταχθεί και η προσπάθεια να σκάσει στα χέρια του επόμενου η βόμβα που κρατάνε στα χέρια τους και είναι πια έτοιμη να σκάσει.

Όμως, μεγάλα παιδιά είναι. Έπρεπε να ξέρουν ότι μια βόμβα δε ρισκάρεις ποτέ να σκάσει, γιατί δεν ξέρεις αν μετά την έκρηξη θα μαζεύονται οι ζημιές.

 

Δημοσιεύτηκε στις 17 Οκτωβρίου 2014 στο 4news.gr