Αρχείο για Τσίπρας

Μοναχισμός, σοσιαλισμός και κοινοκτημοσύνη

8207_0_L

Κατά την επίσκεψή του στο Άγιο Όρος, ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να είπε πως «υπάρχουν κοινές αντιλήψεις, αλλά και πολλά στοιχεία της Αγιορείτικης ζωής, από τα οποία όλοι μπορούν να παραδειγματιστούν».

Πιστεύω ότι η μόνη «κοινή αντίληψη» ή «παράδειγμα προς μίμηση» που μπορεί να βρήκε ένας δεδηλωμένος άθεος αριστερός σε χώρο ορθόδοξου μοναχισμού είναι η κοινοκτημοσύνη. Μόνο σε αυτό το χαρακτηριστικό θα μπορούσε να μοιάζει μια μοναστική πολιτεία με μια «ιδανική σοσιαλιστική κοινωνία», όπως την φαντάζονται οι αριστεροί. Ενώ όμως ο Αλέξης Τσίπρας πολύ εύκολα περιέγραψε αυτό το κοινό εξωτερικό γνώρισμα, παρέλειψε εντούτοις εντέχνως το πώς οι δυο Πολιτείες, μοναστική και σοσιαλιστική, καταλήγουν στην κοινοκτημοσύνη ή δίκαιη κατανομή του πλούτου:

Οι μονάζοντες στον Άθω έχουν ηθελημένα απαρνηθεί τον πλούτο και τα υλικά αγαθά. Πολλοί από αυτούς είχαν κινητή ή ακίνητη περιουσία πριν μονάσουν, την οποία εγκατέλειψαν, αποποιήθηκαν ή δώρισαν πριν αποσυρθούν από τα εγκόσμια. Αντιθέτως, κανείς αριστερός δεν αποποιήθηκε τον ιδιωτικό του πλούτο, ούτε στα πάλαι ποτέ καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου η κομματική νομενκλατούρα έπινε και έτρωγε κατανέμοντας δίκαια την φτώχια στο λαό, αλλά ούτε στις αστικές δημοκρατίες, όπου οι αριστεροί πολιτικοί υποτίθεται ότι αγωνίζονται για τους κατατρεγμένους, ενώ δείχνουν ίδια ή και μεγαλύτερη τάση από τους αστούς στη συσσώρευση κινητών, ακινήτων, αυτοκινήτων, μετοχών, καταθέσεων και άλλων υλικών αγαθών του κατά τα άλλα «κατάπτυστου» καπιταλισμού.

Έπειτα, οι κάτοικοι του Άθω βρέθηκαν εκεί με τη θέλησή τους. Δεν γεννήθηκαν εκεί, αλλά εκουσίως προσχώρησαν σε ένα κοινωνικό σύστημα που λειτουργεί έτσι επί 1.000 χρόνια και είναι πάντα ελεύθεροι, εάν δεν τους αρέσει, να αποχωρήσουν. Αντίθετα, όπου εφαρμόστηκε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, έκλεισαν τα σύνορα, απαγορεύτηκε η έξοδος στους αντιφρονούντες, φυλακίστηκαν, εκτοπίστηκαν και βασανίστηκαν όσοι ασκούσαν κριτική στο καθεστώς, ενώ οργανώθηκε εκτεταμένη προπαγάνδα στην εκπαίδευση και την ενημέρωση.

Τελικά, Αλέξη, παρά την φαινομενική ομοιότητα ως προς την κοινοκτημοσύνη, η βασική διαφορά μοναστικής και σοσιαλιστικής κοινωνίας είναι η ελευθερία. Στην μοναστική είσαι ελεύθερος να προσχωρήσεις ή να αποχωρήσεις, ενώ στην σοσιαλιστική δεν υπάρχει επιστροφή: θα υποστείς την εφαρμογή των ιδεών μιας ιντελιγκέντσιας η οποία, μην έχοντας απαρνηθεί πρώτη η ίδια την περιουσία της, ξεκινά να μοιράσει «δίκαια» τον πλούτο των άλλων. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δεν γίνεται πιστευτή…

Εγώ και ο Αλέξης

tsipΤην περασμένη Δευτέρα βρέθηκα στο κοινό της εκπομπής «στον ενικό» του Νίκου Χατζηνικολάου και έθεσα μια ερώτηση στον Αλέξη Τσίπρα, η οποία δεν απαντήθηκε (η εκπομπή εδώ, η ερώτηση στο Α’ μέρος μετά το 52′).

Οι αντιδράσεις των επομένων ημερών αποκάλυψαν μια άγνοια, πάνω στην οποία ο κ. Τσίπρας φαίνεται ότι βασίζει την λαϊκίστικη προπαγάνδα του: η κοινή γνώμη δείχνει να πιστεύει ότι οι σημερινοί συνταξιούχοι έχουν πληρώσει με τις εισφορές τους τις συντάξεις τους (παράδειγμα εδώ), ενώ αυτό είναι χαρακτηριστικό του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, το οποίο όμως ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε «νεοφιλελεύθερο» και απέρριψε μετά βδελυγμίας. Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι οι τότε εργαζόμενοι πλήρωναν με τις εισφορές τους τις συντάξεις των τότε συνταξιούχων, παίρνοντας απλά την υπόσχεση ότι όταν έρθει η ώρα της δικής τους σύνταξης, θα υπάρχουν επαρκείς άλλοι εργαζόμενοι, να πληρώνουν με τις δικές τους εισφορές τις συντάξεις τους. Η Αριστερά ανέκαθεν (και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη) υποστήριζε αυτό, το λεγόμενο αναδιανεμητικό σύστημα, διότι θεωρούσε ότι αυτό βασίζεται στην «αλληλεγγύη των γενεών».

Όπως συνήθως συμβαίνει, η Αριστερά είναι καλή στα συνθήματα, αλλά τα κάνει θάλασσα στην επίλυση προβλημάτων. Έτσι, σήμερα που δεν υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι να πληρώνουν εισφορές, πρέπει να περικοπούν οι συντάξεις. Και παρά τις περικοπές, το έλλειμμα μεταξύ καταβαλλομένων εισφορών και συντάξεων καλύπτεται από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, δηλαδή από το φορολογούμενο με τεράστια ποσά (πέρυσι 18δις). Πού κατέληξε λοιπόν η περίφημη «αλληλεγγύη των γενεών» της Αριστεράς; Μικροί μισθοί, μεγάλες ασφαλιστικές εισφορές, μικρές συντάξεις και επιπρόσθετη επιδότηση από τη φορολογία.

Πώς θα μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα; Η πιο καθαρή λύση είναι ένας συνδυασμός των δύο συστημάτων: Το κράτος να διαθέτει αυτά τα 18 δις ισομερώς σε όλους τους πολίτες άνω των 65 (αυτό καταλήγει σε Εθνική Σύνταξη €600 ευρώ σε όλους, χωρίς εισφορές, δουλέψεις-δεν δουλέψεις). Από εκεί και πέρα, ο καθένας να έχει έναν προσωπικό συνταξιοδοτικό λογαριασμό, στον οποίο να καταλήγουν όλες οι εισφορές που καταβάλλει κατά τη διάρκεια της εργασιακής του ζωής, και οι οποίες θα μετατραπούν σε εφάπαξ ή σύνταξη όποτε το θελήσει (περίπου όπως γίνεται σήμερα με τα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά συστήματα). Ένα τέτοιο σύστημα θα κατέληγε σε μεγαλύτερες συντάξεις για το 95% των συνταξιούχων.

Γιατί λοιπόν απέρριψε ο Αλέξης ένα τέτοιο σύστημα; Αφενός γιατί δεν το καταλαβαίνει. Αφετέρου γιατί πλήττει τους κερδισμένους του σημερινού συστήματος, τους συνταξιούχους των πρώην ΔΕΚΟ, οι οποίοι έχουν εξασφαλίσει παράλογα και μη διατηρήσιμα προνόμια, και των οποίων οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν προσχωρήσει στο ΣΥΡΙΖΑ και προσδοκούν μέσω αυτού τη διατήρηση των μη βιώσιμων προνομίων τους εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας.

Εγώ λοιπόν έκανα μια ερώτηση για ένα περίπλοκο πρόβλημα που πρέπει να λυθεί γρήγορα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, χωρίς ιδεοληψίες και συνθηματολογία. Και ο Αλέξης δεν απάντησε, διότι ο σκοπός του δεν είναι να λυθούν τα προβλήματα, αλλά να κυβερνήσει το κόμμα του πάση θυσία. Και για να γίνει αυτό, δεν πρέπει να θίξουμε κανέναν.

Κάπως έτσι καταστραφήκαμε.

 

Υ.Γ. Δεν πρόλαβε να περάσει η εβδομάδα, και ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε αποκατάσταση των συντάξεων των αγάμων θυγατέρων. Στο σκεπτικό του (εδώ) λέει ότι αυτές είναι «ανταποδοτικού χαρακτήρα και όχι προνοιακού, δεδομένου ότι οι υπάλληλοι επιβαρύνονται με τις ανάλογες κρατήσεις για την στοιχειοθέτηση του δικαιώματος συνταξιοδότησης». Επικαλείται δηλαδή τις αρχές του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, το οποίο απορρίπτει ως «νεοφιλελεύθερο»! Τρικυμία εν κρανίω…

37 χρόνια από τον θάνατο του Μάο

μαο

Συμπληρώνονται σήμερα 37 χρόνια από το θάνατο του Μάο, του ηγέτη που προκειμένου να επιβάλει την κομμουνιστική ιδεολογία στην Κίνα, δημιούργησε ένα καθεστώς ανελευθερίας, εκτελέσεων, εκτοπίσεων και καταπίεσης.

Αντί μνημοσύνου, παραθέτω απόσπασμα από συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στους schooligans:

Πρόσφατα έκανες μια δήλωση στα «ΝΕΑ» που ξεσήκωσε αντιδράσεις. Είπες ότι θαυμάζεις τη «διαχρονική σκέψη του Μάο». Πώς μπορείς να θαυμάζεις μια σκέψη που η εφαρμογή της στην Κίνα έφερε λογοκρισία, φυλακίσεις, δολοφονίες;

Παιδιά, εγώ δεν είπα ότι θαυμάζω τον Μάο. Είπα ότι η σκέψη του Μάο -όχι ο Μάο ως προσωπικότητα, όχι ο Μάο ως διοίκηση, όχι ο Μάο ως καθεστώς- αλλά η σκέψη του Μάο σε πολλά σημεία της αξίζει. Το πιστεύω αυτό.

Ένα παράδειγμα;

Ας πούμε, η σκέψη πίσω από την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο είναι ότι πρέπει συνεχώς να αμφισβητούμε τις δομές και την νομενκλατούρα, ακόμα και όταν είμαστε μέσα στην «επαναστατική» διαδικασία. Αυτή είναι μια σημαντική σκέψη.

Μα αυτό είναι αστείο! Δηλαδή ο Μάο στη θεωρία ενθάρρυνε την αμφισβήτηση και στην πράξη επέβαλε τη λογοκρισία;

Είναι πολύ αντιφατικό, το ξέρω. Ο Μάο εκτιμούσε ότι αυτό που κάνει είναι ένα βήμα προς τη σοσιαλιστική κοινωνία. Και πίστευε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά, ο σκοπός του, η πρόθεσή του ήταν καλή.

Απ’ αυτή την καλή πρόθεση πέθαναν 38 εκατομμύρια άνθρωποι! Περισσότεροι απ’ όσους σκότωσε και ο Χίτλερ!

Ε, τώρα δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τον Χίτλερ με τον Μάο! Μπορεί τα κομμουνιστικά καθεστώτα να είχαν αυτό το τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας, αλλά τουλάχιστον είχαν στο κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο.

Αυτό λίγο ενδιαφέρει τον άνθρωπο που πεθαίνει…

Όχι, δεν είναι έτσι. Και τέλος πάντων δεν είχαν ούτε κρεματόρια ούτε φούρνους με Εβραίους…

Νεκρούς πάντως είχαν περισσότερους!

Καταρχάς, αυτοί οι αριθμοί αμφισβητούνται. Μένει να αποδειχθούν ιστορικά και τότε να το ξανασυζητήσουμε.

Έτσι κι αλλιώς, η πραγματική του πρόθεση φάνηκε στην πράξη! Προτεραιότητα ήταν ο εαυτός του και όχι η κοινωνία!

Δεν μπορώ να σας πείσω να εκτιμήσετε την σκέψη του Μάο.