Αρχείο για Σύνταγμα

«πιστεύω ότι οι θρησκείες πρέπει να τελούν υπό τον έλεγχο του Κράτους»…

Την Τετάρτη 31 Ιουλίου, η βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κ. Βούλτεψη δήλωσε σε τηλεοπτική εκπομπή τα εξής:

«Προσωπικά τάσσομαι υπέρ του να μην υπάρξει χωρισμός Κράτους-Εκκλησίας (…), διότι πιστεύω ότι οι θρησκείες πρέπει να τελούν υπό τον έλεγχο του Κράτους, όπως συμβαίνει με το σημερινό μας Σύνταγμα. Στις ΗΠΑ όταν αυτό απελευθερώθηκε είχαμε πάνω από 200 καινούρια δόγματα, να μην πω χιλιάδες, που καθένας γύρευε τον οβολό του πιστού και πουλούσαν την αιώνια ζωή. Θεωρώ απόλυτα υποχρεωτικό οτιδήποτε έχει να κάνει με την επόμενη ζωή και με την ελπίδα που δημιουργείται, να τελεί υπό τον έλεγχο του Κράτους.» (Το σχετικό βίντεο μπορείτε να το δείτε ΕΔΩ, μετά το 1:00:40).

Η συντηρητική δεξιά είναι εδώ. Ομολογεί πλέον απερίφραστα ότι επιχειρεί να θέσει υπό τον απόλυτο έλεγχο του Κράτους ακόμη και τις βαθύτερες πτυχές της ανθρώπινης υπόστασης, όπως είναι οι μεταφυσικές πεποιθήσεις των πολιτών. Οι οικονομικές ελευθερίες, τις οποίες συνήθως σύρεται να υπερασπιστεί, δεν μπορούν πια να καλύψουν τη βαθιά κρατικιστική νοοτροπία της. Ακριβώς όπως και η αριστερά δεν μπορεί να κρύψει το κρατισμό της κάτω από το προσωπείο της υπεράσπισης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων, υποστηρίζοντας ταυτόχρονα τη βάναυση παρέμβαση του κράτους στην οικονομική ελευθερία των πολιτών.

Αδυνατούν και οι δυο να καταλάβουν ότι πολιτικές και οικονομικές ελευθερίες πάνε χέρι-χέρι. Ότι δεν μπορεί να υπάρξει ελεύθερη οικονομία σε καταπιεστικό καθεστώς, όπως δεν μπορούν να υπάρξουν πολιτικά ελεύθεροι πολίτες, αν είναι οικονομικά δεμένοι χειροπόδαρα.

Όσο νωρίτερα το καταλάβουν, τόσο το καλύτερο για όλους μας.

Advertisements

Το Σύνταγμα-λάστιχο

Όταν πρόσφατα διέρρευσε ότι οι δικαστικοί θα υπαχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο και θα υποστούν μειώσεις στους μισθούς τους, όπως και οι άλλοι Δημόσιοι Υπάλληλοι, οι δικαστικοί αντέδρασαν έντονα. Εκπρόσωποί τους επιχειρηματολόγησαν λέγοντας ότι «οι μισθοί των δικαστικών προστατεύονται από το Σύνταγμα».

Συγκεκριμένα, το άρθρο 88§2 του Συντάγματος αναφέρει: «Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους. Τα σχετικά με τη βαθμολογική και μισθολογική τους εξέλιξη και με την κατάστασή τους γενικά καθορίζονται με ειδικούς νόμους.» Με ποιά ακριβώς ερμηνεία απαγορεύεται το χρεωκοπημένο μας κράτος να τους μειώσει τους μισθούς; Ίσα-ίσα που η ρύθμιση της γενικής μισθολογικής τους κατάστασης παραπέμπεται σε απλό νόμο.

Αντιδρώντας λοιπόν στη διαφαινόμενη μείωση των μισθών τους, οι δικαστικοί αποφάσισαν να απεργήσουν, κατεβαίνοντας από την έδρα τους στις 10:30, έχοντας δικάσει δηλαδή μιάμιση ώρα. Πλην όμως, το Σύνταγμα απαγορεύει ρητώς την απεργία στους δικαστικούς λειτουργούς. Συγκεκριμένα, το άρθρο 23§2εδ. β’ λέει: «Απαγορεύεται η απεργία με οποιαδήποτε μορφή στους δικαστικούς λειτουργούς και σ’ αυτούς που υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας.» Με ποιά ακριβώς ερμηνεία η διάταξη αυτή τους δίνει δικαίωμα να κατεβαίνουν στις 10:30 από την έδρα τους; Δεν είναι αυτό μορφή απεργίας; Δεν απαγορεύονται όλες οι μορφές απεργίας;

Όταν η ίδια η δικαστική εξουσία κάνει το Σύνταγμα λάστιχο, με ερμηνείες που βολεύουν τους ίδιους και τα κακώς εννοούμενα συμφέροντά τους, πόση εμπιστοσύνη μπορεί να έχει ο πολίτης της χώρας στην κρίση αυτών που απονέμουν Δικαιοσύνη στην Ελλάδα;

Από το 1-1-4 στο «έλα καημένε, Σύνταγμα είναι…»

Στη δημόσια ζωή, όλα είναι θέμα ισορροπιών. Υπάρχουν νόμοι που αποτρέπουν παράνομες ενέργειες. Υπάρχει Σύνταγμα που επιτρέπει θέσπιση νόμων μόνο εντός του πλαισίου του. Υπάρχουν Ανεξάρτητες Αρχές που θεσπίστηκαν ως αντίβαρο προς τις στρεβλώσεις του κρατικού μηχανισμού. Υπάρχουν (υποτίθεται) ανεξάρτητες εξουσίες, νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική, προκειμένου να αλληλοσυμπληρώνονται και να αλληλοελέγχονται (άλλο που στις μέρες μας έχουν ατονίσει και συγκλίνει στο πρόσωπο του εκάστοτε πρωθυπουργού). Σε κάθε περίπτωση, οι οργανωμένες κοινωνίες δημιουργούν θεσμούς και διαδικασίες που να αποτρέπουν τις αυθαιρεσίες και τις εκτροπές. Υπάρχει εντέλει ο ίδιος ο λαός, ο οποίος ελέγχει τις αποφάσεις που παίρνονται…

Στον τόπο μας συντελέστηκε τα τελευταία 30 χρόνια ένα προφανές έγκλημα, αυτό της υπερχρέωσης. Μια ολόκληρη γενιά κατανάλωσε πολύ περισσότερα από όσα παρήγαγε, και όσα της έλειψαν τα φόρτωσε, μέσω του δανεισμού, στις επόμενες. Στο έγκλημα αυτό δυστυχώς δεν υπήρξε αντίβαρο. Κανείς νόμος δεν απαγόρευσε τις προσλήψεις από το παράθυρο. Κανένα Σύνταγμα δεν απαγόρευσε την ψήφιση ελλειματικών προϋπολογισμών. Κανείς θεσμός (Ελεγκτικό Συνέδριο ίσως;) δεν μπορούσε να αναγκάσει προδήλως ψευδείς προϋπολογισμούς να καταπέσουν. Κανένα κόμμα δεν είχε συμφέρον να βάλει φρένο στο πλιάτσικο που συντελούνταν εις βάρος του δημοσίου χρήματος, διότι απλούστατα θα ροκάνιζαν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται… Όσο για τον λαό, αυτός δεν αντιδρούσε διότι… από τα δανεικά έτρωγε κι αυτός!

Τώρα, εν μέσω χρεωκοπίας ουσιαστικά, έρχεται στη δημόσια συζήτηση η πρόταση για συνταγματική κατοχύρωση της ψήφισης μη ελλειματικών προϋπολογισμών. Η ιδέα δεν είναι βεβαίως πανάκεια, για πρώτη φορά όμως προτείνεται να υπάρχει ένα αντίβαρο εκεί που μέχρι σήμερα ουδείς μπορούσε να αποτρέψει το Ελληνικό Δημόσιο να καταναλώνει περισσότερα από όσα εισπράττει. Ούτε κενοφανής είναι τέτοιου είδους συνταγματική κατοχύρωση: η ταλαιπωρημένη από τον υπερπληθωρισμό των δύο Πολέμων Γερμανία, στο πρώτο της μεταπολεμικό Σύνταγμα κατοχύρωσε τη σταθερότητα του νομίσματός της ως προτεραιότητα, πράγμα που κατέστησε το Μάρκο ένα από τα σταθερότερα νομίσματα του κόσμου. Σε κάθε περίπτωση, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, κάθε κοινωνία προσπαθεί να διαγνώσει τέτοιου είδους ανισορροπίες και να τις θεραπεύσει με τον κατάλληλο τρόπο.

Στο δημόσιο διάλογο που διεξάγεται επ’αυτού, παρενέβη σήμερα με ένα κατά τη γνώμη μου επαίσχυντο άρθρο ένας κατεξοχήν εκπρόσωπος της γενιάς που υπερχρέωσε τη χώρα και καλοπέρασε με τα δανεικά: ο κ. Βαρβιτσιώτης. Στο άρθρο του αυτό εν πολλοίς αναφέρει ότι αφού πολλές διατάξεις του Συντάγματος δεν ορίζουν και κυρώσεις για τυχόν παραβίασή τους, δεν θα μας σώσει άλλη μια τέτοια που να ορίζει τη δημοσιονομική σταθερότητα. Ο κ. Βαρβιτσιώτης δηλαδή δεν προτείνει π.χ. τη θεσμοθέτηση Συνταγματικού Δικαστηρίου, ή άλλου θεσμού, που θα μπορούσε να αναγκάσει τις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν συνταγματικές διατάξεις που αδρανούν. Μας είπε απλά ότι αφού όλοι μας γράφουμε το Σύνταγμα στα παλιά μας τα παπούτσια, δεν υπάρχει κανείς λόγος να το φορτώνουμε με επιπλέον περιττές διατάξεις.

Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για τη θλιβερή ομολογία ξεπεσμού μιας ολόκληρης γενιάς από τις μαζικές διαδηλώσεις με σύνθημα το 1-1-4 (την ακροτελεύτια διάταξη του προηγούμενου Συντάγματος, με βάση την οποία η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων), στο «έλα καημένε, Σύνταγμα είναι, κανείς δεν το εφαρμόζει». Πρόκειται για τραγικό ξεπεσμό, που αποδεικνύει ότι αυτή η γενιά αδυνατεί όχι απλώς να αποτρέψει την καταστροφή, αλλά ακόμη και να κατανοήσει ότι αυτή την έχει προκαλέσει! Φοβάμαι ότι πλέον μοναδική ελπίδα για τον τόπο είναι να βγει η επόμενη γενιά στους δρόμους, με σύνθημα ένα νέο 1-1-4…