Αρχείο για Σοσιαλισμός

Η Μάργκαρετ Θάτσερ και το χρηματοδοτικό κενό

Την προσεχή Τετάρτη, 18 Ιουνίου, διεξάγεται στο Λονδίνο ένα μεγάλο συνέδριο με τίτλο «Συνέδριο Μάργκαρετ Θάτσερ για την Ελευθερία». Πρώην πρωθυπουργοί, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, θα μιλήσουν για την οικονομική ελευθερία, το μεγάλο κράτος, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, τη μείωση της φορολογίας. Την ίδια ώρα στην Αθήνα θα συζητάμε για την Τρόικα, το πώς θα αναβληθούν μερικές ακόμα μεταρρυθμίσεις, πώς θα αυξηθεί η φορολογία και πώς θα καλύψουμε το «χρηματοδοτικό κενό».

Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλεγε ότι «το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων». Ότι κάποια στιγμή δηλαδή θα έχεις «χρηματοδοτικό κενό» που δεν θα μπορείς να καλύψεις. Αυτή ακριβώς η σοσιαλιστική πρακτική, το να ξοδεύει δηλαδή το κράτος λεφτά των άλλων, φορολογουμένων και δανειστών, είναι αυτή που κατέρρευσε στην Ελλάδα. Αντίθετα από ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι, ποτέ δεν εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα φιλελεύθερες πολιτικές, δηλαδή μικρότερο κράτος, λιγότεροι φόροι, λιγότερη γραφειοκρατία.

Το ζήτημα είναι τι πρέπει να κάνουμε τώρα. Η συζήτηση για το με ποιο φόρο ή με τίνος δανεικά θα καλύψουμε το «χρηματοδοτικό κενό» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε νέα αδιέξοδα. Πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό και στην Ελλάδα ότι μόνο η ελεύθερη οικονομία θα μας βγάλει από το τέλμα που βρισκόμαστε. Δυστυχώς όμως το πολιτικό μας σύστημα εξακολουθεί να κάνει το ακριβώς αντίθετο, το μόνο που ξέρει τόσο καλά: να μοιράζει τα λεφτά των άλλων.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 15 Ιουνίου 2014

Χρειαζόμαστε Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης;

Το οικονομικό επιτελείο καταστρώνει δεκαετές Eθνικό Σχέδιο Aνάπτυξης. Πέτυχε τους βραχυπρόθεσμους στόχους του και πάει στα πιο μακρυπρόθεσμα, για το 2023…

Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε επειγόντως ανάπτυξη, και πρέπει να βρεθεί πώς θα γίνει αυτό. Η λύση όμως δεν είναι να μαζευτούν μερικοί γραφειοκράτες και να καταστρώσουν σχέδια που θυμίζουν τα «πενταετή προγράμματα ανάπτυξης» της Σοβιετικής Ένωσης. Η χώρα βουλιάζει στην αποεπένδυση ακριβώς επειδή αυτοί οι ίδιοι πνίγουν κάθε παραγωγική επένδυση στη γραφειοκρατία και την υπερφορολόγηση.

Η ανάπτυξη λοιπόν δεν θα έρθει με τον κεντρικό σχεδιασμό που οι γραφειοκράτες αυτοί έχουν κατά νου, αλλά με τη δημιουργία ενός σταθερού περιβάλλοντος για επενδύσεις, με χαμηλή φορολογία, ελάχιστη γραφειοκρατία και αποτελεσματική πάταξη της διαφθοράς.

Αν είχε γίνει αυτό το σταθερό επενδυτικό περιβάλλον, δεν θα χρειαζόταν κανείς κεντρικός σχεδιασμός «πυλώνων ανάπτυξης»: η ναυτιλία μας μεγαλουργεί παγκοσμίως, μόνο και μόνο επειδή δεν εμπλέκεται με τον εγχώριο παραλογισμό. Αν είχε προχωρήσει η διασύνδεση των νησιών, θα μπορούσαμε να έχουμε υπεράκτια αιολικά πάρκα αρκετά για να εξάγουμε ενέργεια. Για διακομιστικό εμπόριο χρειαζόμαστε υποδομές, και ο ΟΣΕ διαθέτει μόνο μια κανονική γραμμή, Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Το δε τραπεζικό σύστημα κατέρρευσε λόγω των επενδύσεών του σε ομόλογα του χρεωκοπημένου Δημοσίου.

Η λύση είναι “laissez-faire” (αφήστε τα ελεύθερα!). Το μέλλον δεν μπορεί να χτιστεί από τους αρχιτέκτονες της καταστροφής.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 3 Νοεμβρίου 2013

37 χρόνια από τον θάνατο του Μάο

μαο

Συμπληρώνονται σήμερα 37 χρόνια από το θάνατο του Μάο, του ηγέτη που προκειμένου να επιβάλει την κομμουνιστική ιδεολογία στην Κίνα, δημιούργησε ένα καθεστώς ανελευθερίας, εκτελέσεων, εκτοπίσεων και καταπίεσης.

Αντί μνημοσύνου, παραθέτω απόσπασμα από συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στους schooligans:

Πρόσφατα έκανες μια δήλωση στα «ΝΕΑ» που ξεσήκωσε αντιδράσεις. Είπες ότι θαυμάζεις τη «διαχρονική σκέψη του Μάο». Πώς μπορείς να θαυμάζεις μια σκέψη που η εφαρμογή της στην Κίνα έφερε λογοκρισία, φυλακίσεις, δολοφονίες;

Παιδιά, εγώ δεν είπα ότι θαυμάζω τον Μάο. Είπα ότι η σκέψη του Μάο -όχι ο Μάο ως προσωπικότητα, όχι ο Μάο ως διοίκηση, όχι ο Μάο ως καθεστώς- αλλά η σκέψη του Μάο σε πολλά σημεία της αξίζει. Το πιστεύω αυτό.

Ένα παράδειγμα;

Ας πούμε, η σκέψη πίσω από την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο είναι ότι πρέπει συνεχώς να αμφισβητούμε τις δομές και την νομενκλατούρα, ακόμα και όταν είμαστε μέσα στην «επαναστατική» διαδικασία. Αυτή είναι μια σημαντική σκέψη.

Μα αυτό είναι αστείο! Δηλαδή ο Μάο στη θεωρία ενθάρρυνε την αμφισβήτηση και στην πράξη επέβαλε τη λογοκρισία;

Είναι πολύ αντιφατικό, το ξέρω. Ο Μάο εκτιμούσε ότι αυτό που κάνει είναι ένα βήμα προς τη σοσιαλιστική κοινωνία. Και πίστευε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά, ο σκοπός του, η πρόθεσή του ήταν καλή.

Απ’ αυτή την καλή πρόθεση πέθαναν 38 εκατομμύρια άνθρωποι! Περισσότεροι απ’ όσους σκότωσε και ο Χίτλερ!

Ε, τώρα δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τον Χίτλερ με τον Μάο! Μπορεί τα κομμουνιστικά καθεστώτα να είχαν αυτό το τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας, αλλά τουλάχιστον είχαν στο κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο.

Αυτό λίγο ενδιαφέρει τον άνθρωπο που πεθαίνει…

Όχι, δεν είναι έτσι. Και τέλος πάντων δεν είχαν ούτε κρεματόρια ούτε φούρνους με Εβραίους…

Νεκρούς πάντως είχαν περισσότερους!

Καταρχάς, αυτοί οι αριθμοί αμφισβητούνται. Μένει να αποδειχθούν ιστορικά και τότε να το ξανασυζητήσουμε.

Έτσι κι αλλιώς, η πραγματική του πρόθεση φάνηκε στην πράξη! Προτεραιότητα ήταν ο εαυτός του και όχι η κοινωνία!

Δεν μπορώ να σας πείσω να εκτιμήσετε την σκέψη του Μάο.

Ανεκπλήρωτος έρωτας

images

Θα σου έχει τύχει, αγαπητέ αναγνώστη, στα χρόνια της αθώας νιότης σου, να συναντήσεις έναν ανεκπλήρωτο έρωτα: μια γυναίκα την οποία ερωτεύτηκες, χωρίς όμως εκείνη ποτέ της να γυρίσει να σε κοιτάξει. Που κατόπιν η φαντασία σου της προσέδωσε μυθικά χαρίσματα, μοναδικές χάρες, υπεράνθρωπα γνωρίσματα. Που τελικά στο νου σου την ταύτισες με τον ορισμό του έρωτα, αυτόν που ίσως δεν ξανασυνάντησες ποτέ.

Μπορεί τη γυναίκα αυτή να τη συναντήσεις χρόνια, δεκαετίες αργότερα. Μπορεί ακόμη να είναι και γριά, ξεδοντιασμένη και άσχημη. Να υπήρξε σκληρή με τον άντρα της, να μην του μαγείρευε ποτέ, να τον κεράτωνε. Δε θα σε επηρεάσει τίποτε, ποτέ δεν έζησες εξάλλου μαζί της για να δεις ότι τελικά όλα ήταν παιχνίδι του μυαλού και αυτή η γυναίκα δεν ήταν για σένα. Δε θα σε επηρέαζε ούτε ο άντρας της, αν τα συζητούσε μαζί σου. Θα την δεις και πάλι με την γλυκειά ανάμνηση του ανεκπλήρωτου έρωτα, θα τη δεις με τα αθώα εφηβικά μάτια που κάποτε την ερωτεύτηκαν.

Έτσι δρα ο ανεκπλήρωτος έρωτας.

Αυτή ακριβώς είναι η σχέση των Ελλήνων με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Στα νεανικά, εφηβικά μας μάτια φάνταζαν τέλειες. Δικαιοσύνη, ισότητα, αλληλεγγύη. Κανείς πλουσιότερος, όλοι με δουλειά, κανένας στο δρόμο. Τι πιο τέλειο; Δυστυχώς, τον σοσιαλισμό τον παντρεύτηκε η Ανατολική Ευρώπη, εμείς ποτέ. Και δεν πέρασε καλά μαζί του. Διαπίστωσε ότι μοιράζει μεν δίκαια, αλλά τη μιζέρια, όχι τον πλούτο. Δίνει όραμα, αλλά δυστυχώς δεν επιβιώνεις τρώγοντας όραμα. Υπόσχεται κοινωνία αλληλεγγύης, αλλά υψώνει τείχη και συρματοπλέγματα. Τάζει εργασία για όλους, αλλά σκοτώνει την ψυχή της εργασίας: το κίνητρο.

Έτσι, η Ανατολική Ευρώπη πήρε διαζύγιο μαζί του, μας διηγήθηκε και τα καθέκαστα. Εμείς όμως τίποτα. Βλέπουμε το σοσιαλισμό με τα αθώα, εφηβικά μάτια που τον ερωτεύτηκαν. Τι κι αν παντρευτήκαμε άλλον, με περιουσία, περάσαμε καλά, κάναμε τα ταξίδια μας, πήραμε τα αυτοκίνητα, τα σπίτια μας, τα εξοχικά μας… Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε τι ωραία θα ήταν να κτίζαμε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Δυστυχώς δεν ζήσαμε το σοσιαλισμό για να τον απομυθοποιήσουμε…

Έρως ανίκατε μάχαν…

Περί κινήτρων…

Είχα, θυμάμαι, στο Λύκειο έναν φιλόλογο, ο οποίος ήταν πασίγνωστος για τα ιδιαίτερα μαθήματά του, για τα οποία πληρωνόταν καλά. Τόσο είχε επικεντρωθεί σε αυτά, ώστε οι εκθέσεις που γράφαμε στο σχολείο είχαν από κάτω μια παρατήρηση του τύπου «καλή η έκθεσή σου». Δεν προλάβαινε να γράψει κάτι παραπάνω…

Το γεγονός από μόνο του δεν θα μου είχε κάνει εντύπωση, δεν ήταν άλλωστε ο μόνος. Ο συγκεκριμένος φιλόλογος όμως ήταν γνωστός… σοσιαλιστής και συμμετείχε σε όλες ανεξαιρέτως τις απεργίες της ΟΛΜΕ, με αιτήματα «δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους», «η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα», κλπ. Αυτό ομολογώ ότι με είχε εντυπωσιάσει περισσότερο και από το δράκο της Αποκάλυψης με τα επτά κεφάλια και τα δέκα κέρατα.

Με τον καιρό ανακάλυψα ότι υπάρχουν και άλλοι σαν αυτόν, σχεδόν παντού. Γιατροί του ΕΣΥ, που έχουν επιλέξει δηλαδή να παρέχουν τις υπηρεσίες τους στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, είναι κανόνας να πληρώνονται και ανά περιστατικό, με το γνωστό «φακελάκι». Υπάλληλοι πολεοδομίας προωθούν φακέλους εφόσον υπάρχει το γνωστό «γρηγορόσημο». Εφοριακοί κάνουν ελέγχους και μοιράζονται τα καταλογιζόμενα πρόστιμα με το Δημόσιο. Ακόμη και οι τελωνειακοί, δημόσιοι υπάλληλοι και αυτοί, παίρνουν ποσοστά από τους εκτελωνισμούς που κάνουν.

Όλοι οι παραπάνω, αν τους ρωτήσετε, θα ταχθούν αναφανδόν υπέρ του κοινωνικού κράτους, της δημόσιας υγείας, της δημόσιας παιδείας και κατά των ιδιωτικοποιήσεων, των κερδοσκόπων και της «σύνδεσης της αμοιβής με την παραγωγικότητα». «Όχι στην εντατικοποίηση της εργασίας, όχι στη σύνδεση της αμοιβής με την παραγωγικότητα» διατρανώνει μονίμως το ΚΚΕ και τα συνδικάτα, βρίσκοντας ευήκωα ώτα….

Όλα τα παραπάνω παραδείγματα αποδεικνύουν κάτι γνωστό, ότι ο άνθρωπος θέλει κίνητρο στην εργασία του. Να αμείβεται ανάλογα με το πόσο εργάζεται. Να εκτιμούν τον κόπο του και να τον ενθαρρύνουν να συνεχίσει.

Η διαφορά είναι ότι άλλοι το παραδέχονται και άλλοι όχι. Αυτοί που δεν το παραδέχονται αποτελούν την τεράστια πλειοψηφία της σχιζοφρενικής ελληνικής κοινωνίας, η οποία χαρακτηρίζει μετά βδελυγμίας «κερδοσκόπο» κάθε επενδυτή, αποδέχεται όμως μια χαρά τον εφοριακό που βγαίνοντας στη σύνταξη έχει δημιουργήσει περιουσία εκατομμυρίων.

Αλλάζουν οι νοοτροπίες αυτές με ένα μνημόνιο;