Αρχείο για προγραμματισμός

Η Αριστερά του λεφτόδεντρου και η σκληρή πραγματικότητα

money-treeΑπό την αρχή υποστηρίζουμε ότι, αργά η γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις ανεδαφικές προεκλογικές του υποσχέσεις. Ήδη έχουν πάρει πίσω μερικές από τις πιο εμβληματικές: τα μνημόνια παρατάθηκαν αντί να σκιστούν, η αύξηση του κατώτατου μισθού πάει για το 2016, το ίδιο και το αφορολόγητο των 12.000, ο ΕΝΦΙΑ, ο 13ος μισθός…

Το τελευταίο, και πιο τρανταχτό, δείγμα αναντιστοιχίας υποσχέσεων και πραγματικότητας είναι η προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς. Ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυσσε ότι η πρώτη κατοικία είναι απολύτως προστατευμένη. Κατόπιν, διάφορες διαρροές μιλούσαν για προστασία σε αντικειμενική τιμή πάνω από κάποιο ποσό, που στην αρχή ήταν 200.000, μετά έγινε 100.000, κοκ. Μια ρύθμιση όμως που προστατεύει μόνο τους πολίτες με εισόδημα μέχρι… 6.000 ευρώ είναι εξόφθαλμη κοροϊδία των πολιτών. Διότι αυτό είναι εισόδημα απόλυτης φτώχειας, η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου βρίσκεται πάνω από αυτό!

Ο μόνος λόγος, για τον οποίο μπορεί να νομοθετηθεί κάτι τέτοιο, είναι γιατί η Κυβέρνηση δεν τολμά να πει την αλήθεια στον κόσμο. Να πει δηλαδή ότι αν προστατευτεί απολύτως η πρώτη κατοικία, όπως υποσχόταν, οι τράπεζες θα χρειαστούν νέα ανακεφαλαιοποίηση. Και λεφτά για κάτι τέτοιο δεν υπάρχουν. Το ξέρω, είναι μεγάλο σοκ για μια Αριστερά που πιστεύει στο λεφτόδεντρο. Να δούμε τώρα αν θα αντέξει την πρόσκρουση στην σκληρή πραγματικότητα.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 24 Μαΐου 2015

Κυβέρνηση χωρίς σχέδιο (ούτε) για το ασφαλιστικό

Το ασφαλιστικό είναι, αναμφισβήτητα, το σημαντικότερο οικονομικό μας πρόβλημα σήμερα. Για τη χρηματοδότησή του, ο Κρατικός Προϋπολογισμός καταβάλλει ετησίως περί τα 12 δις, δηλαδή μιάμιση φορά όσα εισπράττει από φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων ή όσο πέντε (!) ΕΝΦΙΑ. Ως εκ τούτου, δεν εκπλήσσει ότι η κυρία Λαγκάρντ, σύμφωνα με πληροφορίες, ζήτησε μειώσεις συντάξεων. Από την κρίση θα βγούμε μόνο αν λυθεί το ασφαλιστικό. Διαφορετικά, θα μας πάρει μαζί του.

Από την άλλη, είναι γεγονός ότι οι συνταξιούχοι έχουν υποστεί μεγάλες μειώσεις την τελευταία πενταετία και είναι δύσκολο να τους επιβληθούν κι άλλες. Δεδομένου όμως ότι το ασφαλιστικό πρέπει να λυθεί για να πάμε παρακάτω ως χώρα, τι αντιπρότεινε στην κυρία Λαγκάρντ μια Κυβέρνηση που θέλει να λέγεται αριστερή; Αύξηση εργοδοτικών εισφορών; Αυστηροποίηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης των 65 ετών; Κατάργηση των εξόφθαλμων προνομιούχων του συστήματος, όπως οι συνταξιούχοι της ΔΕΗ και του ΟΤΕ, τα ταμεία των οποίων συνεχίζουν κανονικά σε όλη τη διάρκεια της κρίσης να εισπράττουν από τον Προϋπολογισμό περί τα 1,2 δις, δηλαδή μισό ΕΝΦΙΑ;

Ας δεχτούμε, δηλαδή, ότι η κυρία Λαγκάρντ είναι ανάλγητη και πιέζει για μειώσεις συντάξεων. Η αυτοαποκαλούμενη «Κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» τι σχέδιο έχει για το πρόβλημα; Ο λαλίστατος κύριος Ρωμανιάς που δήλωσε ότι το ασφαλιστικό είναι βιώσιμο ως το 2017, ποιά λύση προτείνει ώστε να μην καταρρεύσει το σύνολο του συστήματος;

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 19 Απριλίου 2015

Θα σωθούμε από την πρόσκρουση;

Από τη λεγόμενη «διαπραγμάτευση» μέχρι στιγμής έχουμε κερδίσει μόνο την (πολύ αργή) προσαρμογή της κυβέρνησης στην πραγματικότητα.

Στην αρχή εγκατέλειψαν το σκίσιμο των μνημονίων με ένα νόμο και ένα άρθρο. Μετά ξέχασαν τη διαγραφή μεγάλου μέρους του χρέους. Ύστερα ζήτησαν την παράταση αυτού που θα έσκιζαν και δέχτηκαν έλεγχο από τη μισητή Τρόικα, με μόνο αντάλλαγμα να λέγεται αλλιώς. Τώρα, η «δημιουργική ασάφεια» έχει αρχίσει να συγκεκριμενοποιείται σε μέτρα με μετρήσιμο, έστω και υπεραισιόδοξο, αποτέλεσμα. Μέχρι και η μνημονιακή πρόβλεψη για πρωτογενές πλεόνασμα πάνω από 3% το 2015 έγινε δεκτή.

Το κρίσιμο ερώτημα πλέον είναι αν θα προλάβει να προσαρμοστεί η κυβέρνηση στην πραγματικότητα πιο γρήγορα από όσο χρόνο θα χρειαστεί η χώρα για να ξεμείνει από λεφτά. Η μη χρεωκοπία της χώρας, δηλαδή, εξαρτάται από το πόσο γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ θα ξεχάσει όσα ανεδαφικά έταζε προς όλους προεκλογικά. Δεν είμαι σίγουρος ότι θα τα καταφέρει, γιατί ο λαϊκισμός και η ιδεοληψία φαίνεται πως είναι δεύτερη φύση τους.

350 εκατομμύρια από τηλεοπτικούς σταθμούς, 150 εκατομμύρια από διαδικτυακό τζόγο, 250 εκατομμύρια από πάταξη λαθρεμπορίου, είναι περισσότερο ευχολόγια παρά επιτεύξιμοι στόχοι. Και οι παροχές 1,1 δις (όσο περίπου μισός ΕΝΦΙΑ) είναι απύθμενη ανευθυνότητα στην παρούσα οικονομική συγκυρία.

Μακάρι να ανανήψουν άμεσα και να σηκώσουν το αεροσκάφος της χώρας, το οποίο οδηγούν ολοταχώς σε πρόσκρουση.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 5 Απριλίου 2015

Ασφαλιστικό, το εθνικό μας φαλιμέντο

Το ασφαλιστικό μας σύστημα είναι εντελώς χρεωκοπημένο, και ας μην το παραδέχεται η κυβέρνηση. Το ξέρω ότι όλοι τους απεχθάνονται τους αριθμούς, το έχουν αποδείξει άλλωστε. Θα παραθέσω μόνο λίγους, που αποδεικνύουν ότι το ασφαλιστικό είναι το εθνικό μας φαλιμέντο.

27 δις πληρώνουμε κάθε χρόνο σε συντάξεις. Μόνο 15 δις από αυτά καλύπτονται από εργατικές και εργοδοτικές εισφορές των σημερινών εργαζομένων. Τα υπόλοιπα 12 δις τα βάζει ο Κρατικός Προϋπολογισμός, οι φόροι μας δηλαδή. Αν αυτά τα 12 δις σας φαίνονται λίγα, αναλογιστείτε μόνο ότι ολόκληρος ο φόρος εισοδήματος όλων των φυσικών προσώπων της χώρας συγκεντρώνει μόνο 7 δις το χρόνο, ενώ ο αβάσταχτος ΕΝΦΙΑ συγκέντρωσε μόλις 2,5.

Οι αριθμοί αυτοί σημαίνουν ότι εάν μπορούσαμε να λύσουμε το ασφαλιστικό, θα μπορούσαμε να καταργήσουμε εντελώς τον ΕΝΦΙΑ και ολόκληρο τον φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων και να μας περισσέψουν και λεφτά για να βγούμε οριστικά από την κρίση.

Απορώ πώς μια κυβέρνηση της Αριστεράς που επαγγέλλεται την κοινωνική δικαιοσύνη, θεωρεί δίκαιο να πληρώνει κατά μέσο όρο συντάξεις χιλίων ευρώ σε συνταξιούχους κάτω των 65 (επίσημα στοιχεία) από φόρους εργαζομένων των 500 ευρώ. Ή πώς θεωρεί σωστό να συνεχίζει να επιβαρύνεται το χρεωκοπημένο αυτό σύστημα με στρατιές νέων πενηντάρηδων συνταξιούχων που προστίθενται σε αυτό καθημερινά. Είναι παράλογο, άδικο και εξωφρενικό.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 29 Μαρτίου 2015

Ακόμα μία ρύθμιση οφειλών

Δυόμιση χρόνια στην αντιπολίτευση, η κυρία Βαλαβάνη είχε ιδιαίτερους δεσμούς με το κίνημα «Δεν Πληρώνω» και καλούσε τους πολίτες σε φορολογική ανταρσία. Τώρα που γύρισε ο τροχός και ορίστηκε αρμόδια για τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό, καλεί τους πάντες να πληρώσουν, έχουν-δεν έχουν, ακόμα και τον ΕΝΦΙΑ που η ίδια χαρακτήριζε «δημευτικό φόρο».

Όχι μόνο αυτό. Ανακοίνωσε προ ημερών ρύθμιση (για πολλοστή φορά «τελευταία») των φορολογικών οφειλών των πολιτών, η οποία περιλαμβάνει μέχρι και 50% μείωσή τους. Το ένα θέμα που ανακύπτει με τη ρύθμιση αυτή είναι ηθικό, το άλλο είναι πολιτικό.

Καταρχήν, πόσο ηθικό είναι να καλείς τους ψηφοφόρους σου να μην πληρώσουν και όταν γίνεις κυβέρνηση τους χαρίζεις τα μισά; Και γιατί για ακόμα μια φορά να νιώθουν κορόιδα όσοι εξοφλούσαν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις στην ώρα τους και εξολοκλήρου; Ως πότε αυτό το Κράτος θα επιβραβεύει τους ασυνεπείς εις βάρος των συνεπών;

Έπειτα, τέτοιου είδους ρυθμίσεις βάζουν βραχυπρόθεσμα κάποια χρήματα στα ταμεία, αλλά μακροπρόθεσμα έχουν διαλυτικές συνέπειες, κυρίως επειδή όλο και περισσότεροι εθίζονται να μην πληρώνουν περιμένοντας την επόμενη ρύθμιση. Και το ερώτημα είναι, τι μπορεί να επιδιώκει πολιτικά μια κυβέρνηση που φροντίζει τόσο πολύ το βραχυπρόθεσμο όφελος και αδιαφορεί για το μεσο-μακροπρόθεσμο;

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 22 Φεβρουαρίου 2015

Πλήρες αδιέξοδο: ξεμένουμε από ρευστότητα!

Καθώς οι λεονταρισμοί της νέας Κυβέρνησης έφτασαν σε αδιέξοδο, φάνηκε πια ότι ούτε συγκεκριμένο σχέδιο διαπραγμάτευσης υπήρχε, ούτε καμία συμμαχία είχε επιτευχθεί. Έτσι, και καθώς πλέον έγινε σαφές ότι το πρόγραμμα -οποιοδήποτε πρόγραμμα- χρηματοδότησης μετά την 28η Φεβρουαρίου ήταν στον αέρα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προχώρησε στο αυτονόητο: σταμάτησε να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως κάλυμμα χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών.

Προσοχή: δεν έκανε κάποια πράξη αντεκδίκησης ή κάτι που δεν προβλέπεται. Απλά σταμάτησε την εξαίρεση που η ίδια είχε εισάγει για την ελληνική περίπτωση, να δέχεται δηλαδή ως κάλυμμα χρηματοδότησης ομόλογα ενός χρεωκοπημένου κράτους. Η εξαίρεση είχε εισαχθεί διότι το χρεωκοπημένο κράτος συνεργαζόταν και ήταν σε πρόγραμμα που θα οδηγούσε ξανά στις αγορές. Αν το κράτος πάψει να συνεργάζεται, σταματά τις αποκρατικοποιήσεις, εξαγγέλλει προσλήψεις στο Δημόσιο και αύξηση των κάθε λογής κρατικών δαπανών, λογικό δεν είναι να αρθεί και η εξαίρεση;

Πρώτη επίπτωση της κίνησης αυτής είναι η αύξηση του κόστους χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών κατά μιάμιση ποσοστιαία μονάδα, διότι τόσο ακριβότερα δανείζονται από τη μόνη πηγή που τους απομένει, τον ELA. Αυτό φυσικά αυξάνει το κόστος του χρήματος σε ολόκληρη την οικονομία.

Δεύτερη και σημαντικότερη επίπτωση είναι το στρίμωγμα της Κυβέρνησης που πρέπει πια οπωσδήποτε να απαντήσει με πειστικό τρόπο στο πώς θα χρηματοδοτηθεί η ελληνική οικονομία μετά την 28η Φεβρουαρίου.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 8 Φεβρουαρίου 2015

Κανείς δεν λέει την αλήθεια για το ασφαλιστικό

Οι ανείσπρακτες ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τα ασφαλιστικά ταμεία συνεχίζουν να διογκώνονται, παρά το καρότο (ευνοϊκές ρυθμίσεις εξόφλησης) και το μαστίγιο (απειλές κατασχέσεων και άλλων μέτρων) που χρησιμοποιεί το κράτος για να τις μειώσει.

Πέραν του ότι οι ασφαλισμένοι δεν έχουν να πληρώσουν, προφανώς το ασφαλιστικό σύστημα έχει χάσει κάθε αξιοπιστία, και αυτό έχει αρχίσει να γίνεται κατανοητό από τον κόσμο. Όπως έχουμε εξηγήσει πολλές φορές, οι ασφαλιστικές εισφορές που πληρώνουμε δεν πάνε σε κάποιον λογαριασμό, κάποιο αποθεματικό, δεν επενδύονται ώστε να σχηματιστεί ένα κεφάλαιο, από το οποίο θα συνταξιοδοτηθούμε όταν έρθει η ώρα. Οι ασφαλιστικές μας εισφορές πληρώνουν μέρος μόνο των συντάξεων των σημερινών συνταξιούχων (το υπόλοιπο πληρώνεται από τους φόρους) και οι ασφαλισμένοι παίρνουν σε αντάλλαγμα μόνο την υπόσχεση ότι όταν έρθει η ώρα θα υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι που να πληρώνουν τις δικές τους συντάξεις.

Το σύστημα αυτό όχι μόνο δεν είναι βιώσιμο, όπως υποστηρίζει η πολιτική μας τάξη, αλλά έχει πεθάνει ήδη. Ο μόνος λόγος, για τον οποίο κάποιοι συνεχίζουν να πληρώνουν ασφαλιστικές εισφορές, είναι είτε ότι δεν μπορούν να το αποφύγουν, είτε ότι δεν έχουν συνειδητοποιήσει ότι πετάνε τα λεφτά τους σε μια μαύρη, απύθμενη τρύπα. Καθήκον μιας πολιτικής τάξης με στοιχειώδες αίσθημα ευθύνης θα ήταν να μεταρρυθμίσει το ασφαλιστικό. Κανείς όμως δεν λέει την αλήθεια στον ελληνικό λαό.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 18 Ιανουαρίου 2015