Αρχείο για κίνητρο

Ακόμα μία ρύθμιση οφειλών

Δυόμιση χρόνια στην αντιπολίτευση, η κυρία Βαλαβάνη είχε ιδιαίτερους δεσμούς με το κίνημα «Δεν Πληρώνω» και καλούσε τους πολίτες σε φορολογική ανταρσία. Τώρα που γύρισε ο τροχός και ορίστηκε αρμόδια για τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό, καλεί τους πάντες να πληρώσουν, έχουν-δεν έχουν, ακόμα και τον ΕΝΦΙΑ που η ίδια χαρακτήριζε «δημευτικό φόρο».

Όχι μόνο αυτό. Ανακοίνωσε προ ημερών ρύθμιση (για πολλοστή φορά «τελευταία») των φορολογικών οφειλών των πολιτών, η οποία περιλαμβάνει μέχρι και 50% μείωσή τους. Το ένα θέμα που ανακύπτει με τη ρύθμιση αυτή είναι ηθικό, το άλλο είναι πολιτικό.

Καταρχήν, πόσο ηθικό είναι να καλείς τους ψηφοφόρους σου να μην πληρώσουν και όταν γίνεις κυβέρνηση τους χαρίζεις τα μισά; Και γιατί για ακόμα μια φορά να νιώθουν κορόιδα όσοι εξοφλούσαν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις στην ώρα τους και εξολοκλήρου; Ως πότε αυτό το Κράτος θα επιβραβεύει τους ασυνεπείς εις βάρος των συνεπών;

Έπειτα, τέτοιου είδους ρυθμίσεις βάζουν βραχυπρόθεσμα κάποια χρήματα στα ταμεία, αλλά μακροπρόθεσμα έχουν διαλυτικές συνέπειες, κυρίως επειδή όλο και περισσότεροι εθίζονται να μην πληρώνουν περιμένοντας την επόμενη ρύθμιση. Και το ερώτημα είναι, τι μπορεί να επιδιώκει πολιτικά μια κυβέρνηση που φροντίζει τόσο πολύ το βραχυπρόθεσμο όφελος και αδιαφορεί για το μεσο-μακροπρόθεσμο;

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 22 Φεβρουαρίου 2015

Πάλι αλλαγές στο φορολογικό;

Η Κυβέρνηση ετοιμάζεται να φέρει στη Βουλή νέο φορολογικό νομοσχέδιο. Δεν είναι πρώτη φορά που ακούμε αυτή την είδηση…
Όλες οι Κυβερνήσεις των τελευταίων (πολλών) ετών, αλλάζουν συνεχώς τη φορολογική νομοθεσία. Μικροδιορθώσεις, ριζικές αλλαγές, κάποια νέα ιδέα του οικονομικού επιτελείου, και το φορολογικό περιβάλλον έχει γίνει τόσο ασταθές, που οποιοσδήποτε θέλει να προγραμματίσει, είναι σαν να κτίζει σε κινούμενη άμμο.
Πώς θα έρθει όμως η πολυπόθητη ανάπτυξη, όταν κανένας επενδυτής δεν ξέρει αν τα φετεινά εισοδήματά του θα φορολογηθούν του χρόνου εκτάκτως, αν θα μπει φόρος στα εταιρικά ακίνητα ή στο leasing, αν δηλαδή δεν συνειδητοποιήσει μια μέρα ότι δουλεύει για το αδηφάγο κράτος; Οι φορολογικές αρπαχτές, το έχω ξαναπεί, μία φορά γίνονται. Στο τέλος δεν έρχεται να επενδύσει κανείς: αυτό είναι που συμβαίνει τώρα!
Η φορολογική νομοθεσία πρέπει επιτέλους να μείνει σταθερή, αν θέλουμε επενδύσεις. Με διακομματική συμφωνία θα πρέπει να θεσπιστεί ένα φορολογικό σύστημα που θα μείνει σταθερό για τουλάχιστον μια πενταετία. Κατά τη γνώμη μου μάλιστα, έχουν ωριμάσει οι συνθήκες για κάτι εντελώς ριζοσπαστικό, όπως η ολοσχερής κατάργηση της φορολογίας νομικών προσώπων για μια πενταετία.
Κάτι τέτοιο, θα οδηγούσε σε έκρηξη επενδύσεων, εισαγωγή τεχνογνωσίας, αύξηση της απασχόλησης. Πλέον ήρθε η ώρα να μπουν τέτοιες ριζοσπαστικές προτάσεις στο δημόσιο διάλογο.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 23 Φεβρουαρίου 2014

Φορολογικές αρπαχτές – Ανάπτυξη, σημειώσατε 1

Περνάτε από ένα εστιατόριο, έξω από το οποίο ο γνωστός «κράχτης» σας καλεί ευγενικά να μπείτε. Δυο πελάτες που βγαίνουν όμως, σας διηγούνται τη φρικτή εμπειρία τους: αφού έφαγαν ένα μέτριο φαγητό, τους έφεραν ένα λογαριασμό με ποσά διπλάσια από αυτά του καταλόγου. Όταν διαμαρτυρήθηκαν, τους είπαν ότι δυστυχώς οι τιμές άλλαξαν λίγο αφού ήρθαν. Και όταν αρνήθηκαν να πληρώσουν, δυο μπράβοι ήρθαν πάνω από τα κεφάλια τους και δεν τους άφηναν να φύγουν.
Αυτό σκέφτηκα διαβάζοντας τη ρύθμιση για αναδρομική φορολόγηση όσων επιχειρήσεων τόλμησαν να συνάψουν δάνειο με τη μέθοδο του sale & lease back, να εισφέρουν δηλαδή ακίνητα έναντι μακρόχρονης ρευστότητας. Η τωρινή ρύθμιση θεωρεί αναδρομικά την εκταμίευση του δανείου ως εισόδημα εκείνης της χρονιάς και τη φορολογεί με 19%.
Όσες πιθανότητες έχουν οι πελάτες του παραδείγματος να ξαναπάνε στο εστιατόριο και όσες πιθανότητες έχει η ευγένεια του «κράχτη» να σας πείσει να μπείτε κι εσείς, άλλες τόσες έχει και η Κυβέρνηση να προσελκύσει διεθνείς επενδυτές που θα μας φέρουν την ανάπτυξη. Περιοδεύουν ανά τον κόσμο (Κατάρ, Κίνα, κλπ.) για να τους πείσουν, και όταν έρθουν τους διώχνουν με τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά και τους αναδρομικούς φόρους.
Με αυτή την τακτική πάντως, το εστιατόριο του παραδείγματος έκανε μερικές αρπαχτές, στο τέλος όμως έκλεισε.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 9 Φεβρουαρίου 2014

Θέλει κίνητρα η ανάπτυξη;

Στιγμιότυπο πλήρους οθόνης 2562013 55744 μμ

Στο άρθρο του της περασμένης Κυριακής, ο Νίκος Χατζηνικολάου ανέδειξε (πολύ σωστά) την ανεργία ως το σπουδαιότερο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε ριζικά, προκειμένου να βγούμε από την κρίση. Είναι σαφές ότι δουλειές δημιουργεί η ανάπτυξη και θα συμφωνήσω και με τις δυο παρατηρήσεις του, ότι αυτή ούτε διατάσσεται, ούτε εισάγεται. Διαφωνώ όμως με το συμπέρασμά του ότι πρέπει να δοθούν «ισχυρά κίνητρα για τους νέους μας ώστε να δημιουργήσουν νέες, μικρές και μεσαίες, καινοτόμες επιχειρήσεις».

Όποιος έχει μπει στην περιπέτεια να επιχειρήσει στην Ελλάδα, θα σας πει ότι κανένα κίνητρο ή επιδότηση δεν του χρειάζεται για να πετύχει (εξάλλου, αν αυτή ήταν η συνταγή, μετά από τόσα Πακέτα Ντελόρ/Σαντέρ και Διαρθρωτικά, θα έπρεπε να ήμασταν Χονγκ-Κονγκ). Αυτό που χρειάζεται δεν είναι να δοθούν κίνητρα, αλλά να εξαφανιστούν τα αντικίνητρα.

Τι να κάνεις το κίνητρο ή την επιδότηση, εάν στο ξεκίνημα της επιχείρησής σου πρέπει να αντιμετωπίσεις τις υποχρεωτικές νομικές και συμβολαιογραφικές αμοιβές, την ακαμψία του εφοριακού, τη χαρτούρα της νομαρχίας, της πυροσβεστικής, της πολεοδομίας, τα ασφαλιστικά ταμεία, το λογιστικό χάος και την αλλαγή της φορολογίας ανά εξάμηνο;

Ελαχιστοποίηση της γραφειοκρατίας, απλούστευση των διαδικασιών, ένας σταθερός και αμετάβλητος φορολογικός συντελεστής: μόνο έτσι θα έρθει η ανάπτυξη. Το σύνθημα δεν είναι «δώστε μου κίνητρα, προκειμένου να επιχειρήσω», αλλά «εξαφανιστείτε από τα πόδια μου, για να μπορέσω να επιχειρήσω!».

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 8 Σεπτεμβρίου 2013

Περί κινήτρων…

Είχα, θυμάμαι, στο Λύκειο έναν φιλόλογο, ο οποίος ήταν πασίγνωστος για τα ιδιαίτερα μαθήματά του, για τα οποία πληρωνόταν καλά. Τόσο είχε επικεντρωθεί σε αυτά, ώστε οι εκθέσεις που γράφαμε στο σχολείο είχαν από κάτω μια παρατήρηση του τύπου «καλή η έκθεσή σου». Δεν προλάβαινε να γράψει κάτι παραπάνω…

Το γεγονός από μόνο του δεν θα μου είχε κάνει εντύπωση, δεν ήταν άλλωστε ο μόνος. Ο συγκεκριμένος φιλόλογος όμως ήταν γνωστός… σοσιαλιστής και συμμετείχε σε όλες ανεξαιρέτως τις απεργίες της ΟΛΜΕ, με αιτήματα «δημόσια δωρεάν παιδεία για όλους», «η παιδεία δεν είναι εμπόρευμα», κλπ. Αυτό ομολογώ ότι με είχε εντυπωσιάσει περισσότερο και από το δράκο της Αποκάλυψης με τα επτά κεφάλια και τα δέκα κέρατα.

Με τον καιρό ανακάλυψα ότι υπάρχουν και άλλοι σαν αυτόν, σχεδόν παντού. Γιατροί του ΕΣΥ, που έχουν επιλέξει δηλαδή να παρέχουν τις υπηρεσίες τους στο Δημόσιο Σύστημα Υγείας, είναι κανόνας να πληρώνονται και ανά περιστατικό, με το γνωστό «φακελάκι». Υπάλληλοι πολεοδομίας προωθούν φακέλους εφόσον υπάρχει το γνωστό «γρηγορόσημο». Εφοριακοί κάνουν ελέγχους και μοιράζονται τα καταλογιζόμενα πρόστιμα με το Δημόσιο. Ακόμη και οι τελωνειακοί, δημόσιοι υπάλληλοι και αυτοί, παίρνουν ποσοστά από τους εκτελωνισμούς που κάνουν.

Όλοι οι παραπάνω, αν τους ρωτήσετε, θα ταχθούν αναφανδόν υπέρ του κοινωνικού κράτους, της δημόσιας υγείας, της δημόσιας παιδείας και κατά των ιδιωτικοποιήσεων, των κερδοσκόπων και της «σύνδεσης της αμοιβής με την παραγωγικότητα». «Όχι στην εντατικοποίηση της εργασίας, όχι στη σύνδεση της αμοιβής με την παραγωγικότητα» διατρανώνει μονίμως το ΚΚΕ και τα συνδικάτα, βρίσκοντας ευήκωα ώτα….

Όλα τα παραπάνω παραδείγματα αποδεικνύουν κάτι γνωστό, ότι ο άνθρωπος θέλει κίνητρο στην εργασία του. Να αμείβεται ανάλογα με το πόσο εργάζεται. Να εκτιμούν τον κόπο του και να τον ενθαρρύνουν να συνεχίσει.

Η διαφορά είναι ότι άλλοι το παραδέχονται και άλλοι όχι. Αυτοί που δεν το παραδέχονται αποτελούν την τεράστια πλειοψηφία της σχιζοφρενικής ελληνικής κοινωνίας, η οποία χαρακτηρίζει μετά βδελυγμίας «κερδοσκόπο» κάθε επενδυτή, αποδέχεται όμως μια χαρά τον εφοριακό που βγαίνοντας στη σύνταξη έχει δημιουργήσει περιουσία εκατομμυρίων.

Αλλάζουν οι νοοτροπίες αυτές με ένα μνημόνιο;