Αρχείο για ιστορία

Το χρέος θα αφανίσει το έθνος;

«Ή το έθνος θα αφανίσει το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος», είπε ο Ανδρέας Παπανδρέου στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Και δεν είχε άδικο. Οικονομολόγος ήταν, ήξερε τι έλεγε. Ήξερε ότι το να επενδύεις με δανεικά έχει μια κάποια λογική, το να μοιράζεις τα δανεικά δεν έχει καμία. Αυτός βέβαια έκανε αυτό που δεν έπρεπε: σκόρπαγε τα δανεικά στην κομματική του πελατεία, δημιουργώντας σχολή που κατόπιν ακολούθησε και η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή.

Οι νοοτροπίες αυτές μας έπνιξαν στο χρέος, δημόσιο και ιδιωτικό. Το θέμα είναι τι γίνεται τώρα. Τώρα μόνη λύση είναι η στροφή στην παραγωγικότητα. Όσο μικρότερο είναι το εισόδημά μας, ιδιωτικό και εθνικό, τόσο περισσότερο δυσβάστακτο είναι το ίδιο ποσό χρέους. Γι’αυτό είναι επιτακτική ανάγκη να γίνουν επενδύσεις, να ανοίξουν θέσεις εργασίας και επαγγέλματα, να αυξηθεί η παραγωγή και οι εξαγωγές.

Αν για κάτι φέρουν βαριά ιστορική ευθύνη οι κυβερνήσεις της τελευταίας τετραετίας, είναι ότι δεν έκαναν τίποτε από αυτά. Στην πράξη δεν έγινε καμία μεταρρύθμιση που θα μπορούσε να παράξει πλούτο. Μπήκαν απλά φόροι, για να διασωθεί το κομματικό πελατειακό σύστημα του δικομματισμού. Και με τους μαθητευόμενους μάγους του ΣΥΡΙΖΑ επί θύραις, πλέον είναι αργά: δεν έχει πολλές ελπίδες πια το έθνος να αφανίσει το χρέος.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 30 Νοεμβρίου 2014

Advertisements

Μοναχισμός, σοσιαλισμός και κοινοκτημοσύνη

8207_0_L

Κατά την επίσκεψή του στο Άγιο Όρος, ο Αλέξης Τσίπρας φέρεται να είπε πως «υπάρχουν κοινές αντιλήψεις, αλλά και πολλά στοιχεία της Αγιορείτικης ζωής, από τα οποία όλοι μπορούν να παραδειγματιστούν».

Πιστεύω ότι η μόνη «κοινή αντίληψη» ή «παράδειγμα προς μίμηση» που μπορεί να βρήκε ένας δεδηλωμένος άθεος αριστερός σε χώρο ορθόδοξου μοναχισμού είναι η κοινοκτημοσύνη. Μόνο σε αυτό το χαρακτηριστικό θα μπορούσε να μοιάζει μια μοναστική πολιτεία με μια «ιδανική σοσιαλιστική κοινωνία», όπως την φαντάζονται οι αριστεροί. Ενώ όμως ο Αλέξης Τσίπρας πολύ εύκολα περιέγραψε αυτό το κοινό εξωτερικό γνώρισμα, παρέλειψε εντούτοις εντέχνως το πώς οι δυο Πολιτείες, μοναστική και σοσιαλιστική, καταλήγουν στην κοινοκτημοσύνη ή δίκαιη κατανομή του πλούτου:

Οι μονάζοντες στον Άθω έχουν ηθελημένα απαρνηθεί τον πλούτο και τα υλικά αγαθά. Πολλοί από αυτούς είχαν κινητή ή ακίνητη περιουσία πριν μονάσουν, την οποία εγκατέλειψαν, αποποιήθηκαν ή δώρισαν πριν αποσυρθούν από τα εγκόσμια. Αντιθέτως, κανείς αριστερός δεν αποποιήθηκε τον ιδιωτικό του πλούτο, ούτε στα πάλαι ποτέ καθεστώτα του υπαρκτού σοσιαλισμού, όπου η κομματική νομενκλατούρα έπινε και έτρωγε κατανέμοντας δίκαια την φτώχια στο λαό, αλλά ούτε στις αστικές δημοκρατίες, όπου οι αριστεροί πολιτικοί υποτίθεται ότι αγωνίζονται για τους κατατρεγμένους, ενώ δείχνουν ίδια ή και μεγαλύτερη τάση από τους αστούς στη συσσώρευση κινητών, ακινήτων, αυτοκινήτων, μετοχών, καταθέσεων και άλλων υλικών αγαθών του κατά τα άλλα «κατάπτυστου» καπιταλισμού.

Έπειτα, οι κάτοικοι του Άθω βρέθηκαν εκεί με τη θέλησή τους. Δεν γεννήθηκαν εκεί, αλλά εκουσίως προσχώρησαν σε ένα κοινωνικό σύστημα που λειτουργεί έτσι επί 1.000 χρόνια και είναι πάντα ελεύθεροι, εάν δεν τους αρέσει, να αποχωρήσουν. Αντίθετα, όπου εφαρμόστηκε ο υπαρκτός σοσιαλισμός, έκλεισαν τα σύνορα, απαγορεύτηκε η έξοδος στους αντιφρονούντες, φυλακίστηκαν, εκτοπίστηκαν και βασανίστηκαν όσοι ασκούσαν κριτική στο καθεστώς, ενώ οργανώθηκε εκτεταμένη προπαγάνδα στην εκπαίδευση και την ενημέρωση.

Τελικά, Αλέξη, παρά την φαινομενική ομοιότητα ως προς την κοινοκτημοσύνη, η βασική διαφορά μοναστικής και σοσιαλιστικής κοινωνίας είναι η ελευθερία. Στην μοναστική είσαι ελεύθερος να προσχωρήσεις ή να αποχωρήσεις, ενώ στην σοσιαλιστική δεν υπάρχει επιστροφή: θα υποστείς την εφαρμογή των ιδεών μιας ιντελιγκέντσιας η οποία, μην έχοντας απαρνηθεί πρώτη η ίδια την περιουσία της, ξεκινά να μοιράσει «δίκαια» τον πλούτο των άλλων. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους που δεν γίνεται πιστευτή…

100 χρόνια από το ξέσπασμα του «Μεγάλου Πολέμου».

dimart

— του Κωστή Λυμπουρίδη—

Στις 28 Ιουνίου του 1914, πριν από ακριβώς 100 χρόνια, δολοφονούνταν στο Σαράγιεβο της Βοσνίας ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος, διάδοχος του θρόνου της Αυστροουγγαρίας. Το γεγονός αυτό θεωρείται ως η έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, του λεγόμενου και «Μεγάλου Πολέμου», ο οποίος αιματοκύλισε τον κόσμο, αφήνοντας πίσω του πάνω από 18 εκατομμύρια νεκρούς, μισοί από τους οποίους ήταν άμαχοι.

Η Ευρώπη πριν έναν αιώνα δεν είχε καμία σχέση με την Ευρώπη που ξέρουμε σήμερα. Πέρα από κάποια εθνικά κράτη που είχαν ήδη νωρίτερα σχηματιστεί (Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, κλπ), ολόκληρη η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη κυριαρχούνταν από τέσσερις μεγάλες Αυτοκρατορίες: τη Γερμανική, την Αυστροουγγρική, τη Ρωσική και την Οθωμανική. Και για τις τέσσερις, ο Μεγάλος Πόλεμος ήταν ο επιθανάτιος ρόγχος τους, εξαφανίζοντάς τες εντελώς από τον χάρτη και αναδεικνύοντας στη θέση τους πληθώρα νέων εθνικών κρατών.

640px-Franz_ferdinandΟ Αρχιδούκας Φερδινάνδος

Στις 28 Ιουνίου 1914 λοιπόν, ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 536 επιπλέον λέξεις

Η Μάργκαρετ Θάτσερ και οι «νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Μνημονίου»

Το Centre for Policy Studies διοργανώνει την προσεχή Τετάρτη, 18 Ιουνίου, ένα μεγάλο συνέδριο  στο Λονδίνο με τίτλο «Συνέδριο Μάργκαρετ Θάτσερ για την Ελευθερία». Θα συμμετέχουν και θα μιλήσουν πρώην πρωθυπουργοί, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, με κύρια θέματα την οικονομική ελευθερία, το μεγάλο κράτος, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις και τον κορπορατισμό, τη μείωση της φορολογίας.

Παρά το συντηρητικό, γενικά, προφίλ της, και την κομματική της ένταξη, η «Σιδηρά Κυρία» υπήρξε εμβληματικό πρόσωπο για την φιλελεύθερη οικονομική πολιτική που ακολούθησε. Το άνοιγμα των αγορών, η μείωση των φόρων, οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, έδωσαν το φιλί της ζωής στη βρετανική οικονομία, η οποία στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η Μάργκαρετ Θάτσερ, ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί της, έδωσε στην εποχή της τη μάχη των ιδεών και την κέρδισε.

Εδώ στην Ελλάδα, η μάχη των ιδεών δεν δόθηκε ποτέ. Προτιμήσαμε τη μάχη των εντυπώσεων. Η χώρα μας ακολούθησε μεταπολεμικά σοσιαλιστικές, εν πολλοίς, πρακτικές (κλειστά επαγγέλματα, προστατευτισμός, κρατικοποιήσεις). Μετά το 1981, η σοσιαλιστική παράδοση συμπληρώθηκε από την καταστροφική, όπως αποδείχθηκε εξάλλου, πρακτική της κοινωνικής πολιτικής με δανεικά, των ελλειμμάτων, της υπερχρέωσης και της «ανάπτυξης διά της κατανάλωσης, όχι διά της παραγωγής. Το σοσιαλιστικό αυτό μοντέλο κατέρρευσε οριστικά το 2010, με μια οδυνηρή χρεοκοπία, τα συντρίμμια της οποίας ακόμα μαζεύουμε.

Ακόμα και η χρεοκοπία όμως δεν προκάλεσε μάχη ιδεών. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πιστεύει ότι αυτό που μας οδήγησε στην κατάρρευση ήταν η ασυδοσία των αγορών (και άρα αν τις ρυθμίζαμε δεν θα καταρρέαμε), καθώς και ότι οι «πολιτικές του μνημονίου» είναι «νεοφιλελεύθερες». Η φορολογική λαίλαπα, που το πολιτικό μας σύστημα εξαπέλυσε προκειμένου να μην αναγκαστεί να πειράξει το επανδρωμένο με την πελατεία του Δημόσιο, στη συνείδηση του κόσμου είναι φιλελεύθερη πολιτική, παρόλο που ο φιλελευθερισμός επαγγέλλεται μείωση των φόρων! Οι ιδιωτικοποιήσεις ονομάζονται «ξεπούλημα», αντί να αντιμετωπίζονται ως εισροή επενδυτικών κεφαλαίων. Η αριστερή αντιπολίτευση υπόσχεται ότι «με ένα νόμο και ένα άρθρο» όλα θα επανέλθουν στην προηγούμενη κατάσταση, θα συνεχίσουμε δηλαδή να μοιράζουμε σε ημετέρους τα λεφτά των άλλων, δανειστών και φορολογουμένων.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλεγε ότι «το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων». Κι εμάς μας τελείωσαν το 2010. Πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή ως κοινωνία να συζητήσουμε το πώς θα ορθοποδήσουμε μόνοι μας, χωρίς λεφτά κανενός άλλου. Καμία χώρα δε σώθηκε ως μπαταχτσής, δηλαδή με «κουρέματα» αυτών που τη δάνεισαν. Καμία χώρα δε σώθηκε με χρηματοδοτικά πακέτα, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, ΕΣΠΑ. Οι χώρες που ευημερούν, αποφάσισαν να βασιστούν στις δυνάμεις τους και να παράξουν πλούτο. Και ο πλούτος παράγεται με ανοικτές αγορές, χαμηλή και σταθερή φορολογία, προσέλκυση επενδύσεων, ανταγωνισμό, επιχειρηματικότητα, καινοτομία.

 

Δημοσιεύτηκε στις 16 Ιουνίου 2014 στο emea.gr

Η Μάργκαρετ Θάτσερ και το χρηματοδοτικό κενό

Την προσεχή Τετάρτη, 18 Ιουνίου, διεξάγεται στο Λονδίνο ένα μεγάλο συνέδριο με τίτλο «Συνέδριο Μάργκαρετ Θάτσερ για την Ελευθερία». Πρώην πρωθυπουργοί, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, θα μιλήσουν για την οικονομική ελευθερία, το μεγάλο κράτος, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, τη μείωση της φορολογίας. Την ίδια ώρα στην Αθήνα θα συζητάμε για την Τρόικα, το πώς θα αναβληθούν μερικές ακόμα μεταρρυθμίσεις, πώς θα αυξηθεί η φορολογία και πώς θα καλύψουμε το «χρηματοδοτικό κενό».

Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλεγε ότι «το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων». Ότι κάποια στιγμή δηλαδή θα έχεις «χρηματοδοτικό κενό» που δεν θα μπορείς να καλύψεις. Αυτή ακριβώς η σοσιαλιστική πρακτική, το να ξοδεύει δηλαδή το κράτος λεφτά των άλλων, φορολογουμένων και δανειστών, είναι αυτή που κατέρρευσε στην Ελλάδα. Αντίθετα από ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι, ποτέ δεν εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα φιλελεύθερες πολιτικές, δηλαδή μικρότερο κράτος, λιγότεροι φόροι, λιγότερη γραφειοκρατία.

Το ζήτημα είναι τι πρέπει να κάνουμε τώρα. Η συζήτηση για το με ποιο φόρο ή με τίνος δανεικά θα καλύψουμε το «χρηματοδοτικό κενό» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε νέα αδιέξοδα. Πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό και στην Ελλάδα ότι μόνο η ελεύθερη οικονομία θα μας βγάλει από το τέλμα που βρισκόμαστε. Δυστυχώς όμως το πολιτικό μας σύστημα εξακολουθεί να κάνει το ακριβώς αντίθετο, το μόνο που ξέρει τόσο καλά: να μοιράζει τα λεφτά των άλλων.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 15 Ιουνίου 2014

Γιατί κατέρρευσε το ασφαλιστικό

Από τις αντιδράσεις που προκάλεσαν παλαιότερα άρθρα μου για το ασφαλιστικό, βλέπω ότι οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται λάθος το πώς «λειτουργεί» αυτό.

Ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι οι ασφαλιστικές εισφορές που πληρώνουν οι σημερινοί ασφαλισμένοι μαζεύονται σε έναν «κουμπαρά» (αποθεματικά) και όταν έρθει η ώρα της σύνταξής τους, από εκεί βγαίνει το ποσό που θα παίρνουν ως μηνιαία σύνταξη. Και αφού «προδότες πολιτικοί» πήγαν και τοποθέτησαν τα αποθεματικά αυτά σε Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου και μετά τα κούρεψαν με το PSI, ΓΙ’ΑΥΤΟ μειώθηκαν οι συντάξεις.

Λάθος! Οι εισφορές των σημερινών ασφαλισμένων πηγαίνουν απευθείας σε συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων. Επειδή μάλιστα δεν φτάνουν καν να τις καλύψουν, συμπληρώνει και ο Κρατικός Προϋπολογισμός. ΕΠΕΙΔΗ πτωχεύσαμε, γι’αυτό περικόπηκε το ποσό που μπορεί να συμπληρώνει ο Προϋπολογισμός, γι’αυτό μειώθηκαν οι συντάξεις.

Η πολιτική ηγεσία ασφαλώς και είναι υπεύθυνη γι’αυτή την κατάσταση. Κύρια ευθύνη της είναι ότι για πάρα πολλά χρόνια δεν ενδιαφέρεται να διορθώσει τα κακώς κείμενα, όπως το ασφαλιστικό, καθώς μια «διόρθωση» θα είχε μεν μακροπρόθεσμο οικονομικό όφελος, αλλά βραχυπρόθεσμο πολιτικό κόστος. Οι πολιτικοί μας, δυστυχώς, ενδιαφέρονται για το εντελώς αντίθετο: πώς θα πετύχουν βραχυπρόθεσμο πολιτικό όφελος, ακόμα και με μακροπρόθεσμη οικονομική καταστροφή.

Ειδικά για το ασφαλιστικό, εγκαταλείφθηκε η απόπειρα αναμόρφωσής του πριν το 2000 βάσει της «Έκθεσης Σπράου», αλλά και αργότερα επί Καραμανλή, με τα σημερινά τραγικά αποτελέσματα.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 4 Μαΐου 2014

37 χρόνια από τον θάνατο του Μάο

μαο

Συμπληρώνονται σήμερα 37 χρόνια από το θάνατο του Μάο, του ηγέτη που προκειμένου να επιβάλει την κομμουνιστική ιδεολογία στην Κίνα, δημιούργησε ένα καθεστώς ανελευθερίας, εκτελέσεων, εκτοπίσεων και καταπίεσης.

Αντί μνημοσύνου, παραθέτω απόσπασμα από συνέντευξη του Αλέξη Τσίπρα στους schooligans:

Πρόσφατα έκανες μια δήλωση στα «ΝΕΑ» που ξεσήκωσε αντιδράσεις. Είπες ότι θαυμάζεις τη «διαχρονική σκέψη του Μάο». Πώς μπορείς να θαυμάζεις μια σκέψη που η εφαρμογή της στην Κίνα έφερε λογοκρισία, φυλακίσεις, δολοφονίες;

Παιδιά, εγώ δεν είπα ότι θαυμάζω τον Μάο. Είπα ότι η σκέψη του Μάο -όχι ο Μάο ως προσωπικότητα, όχι ο Μάο ως διοίκηση, όχι ο Μάο ως καθεστώς- αλλά η σκέψη του Μάο σε πολλά σημεία της αξίζει. Το πιστεύω αυτό.

Ένα παράδειγμα;

Ας πούμε, η σκέψη πίσω από την Πολιτιστική Επανάσταση του Μάο είναι ότι πρέπει συνεχώς να αμφισβητούμε τις δομές και την νομενκλατούρα, ακόμα και όταν είμαστε μέσα στην «επαναστατική» διαδικασία. Αυτή είναι μια σημαντική σκέψη.

Μα αυτό είναι αστείο! Δηλαδή ο Μάο στη θεωρία ενθάρρυνε την αμφισβήτηση και στην πράξη επέβαλε τη λογοκρισία;

Είναι πολύ αντιφατικό, το ξέρω. Ο Μάο εκτιμούσε ότι αυτό που κάνει είναι ένα βήμα προς τη σοσιαλιστική κοινωνία. Και πίστευε ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Αλλά, ο σκοπός του, η πρόθεσή του ήταν καλή.

Απ’ αυτή την καλή πρόθεση πέθαναν 38 εκατομμύρια άνθρωποι! Περισσότεροι απ’ όσους σκότωσε και ο Χίτλερ!

Ε, τώρα δεν μπορούμε να συγκρίνουμε τον Χίτλερ με τον Μάο! Μπορεί τα κομμουνιστικά καθεστώτα να είχαν αυτό το τεράστιο έλλειμμα ελευθερίας, αλλά τουλάχιστον είχαν στο κέντρο της σκέψης τους τον άνθρωπο.

Αυτό λίγο ενδιαφέρει τον άνθρωπο που πεθαίνει…

Όχι, δεν είναι έτσι. Και τέλος πάντων δεν είχαν ούτε κρεματόρια ούτε φούρνους με Εβραίους…

Νεκρούς πάντως είχαν περισσότερους!

Καταρχάς, αυτοί οι αριθμοί αμφισβητούνται. Μένει να αποδειχθούν ιστορικά και τότε να το ξανασυζητήσουμε.

Έτσι κι αλλιώς, η πραγματική του πρόθεση φάνηκε στην πράξη! Προτεραιότητα ήταν ο εαυτός του και όχι η κοινωνία!

Δεν μπορώ να σας πείσω να εκτιμήσετε την σκέψη του Μάο.