Αρχείο για Ευρωζώνη

Ολική διαγραφή χρέους, έλεγαν οι λαϊκιστές…

Γερμανικά δικαστήρια ζήτησαν από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να γνωματεύσει κατά πόσο οι αγωγές Γερμανών που είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν στο PSI του 2012 εμπίπτουν στην κατηγορία «αστικών ή εμπορικών υποθέσεων». Και εκείνο αποφάνθηκε πως εμπίπτουν, και άρα μπορεί να εξετασθεί η ουσία της υπόθεσης. Ενδεχομένως δηλαδή και να καταδικαστεί το Ελληνικό Δημόσιο στην καταβολή αποζημίωσης.

Αν και δεν έχουμε φτάσει εκεί, η απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνει ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για το βουνό του χρέους που δημιουργήθηκε σε τρεις δεκαετίες συνεχών κρατικών ελλειμμάτων. Το PSI, η διαγραφή δηλαδή του 53,5% της ονομαστικής αξίας ομολόγων που κατείχε ο ιδιωτικός τομέας (τράπεζες, ταμεία, ιδιώτες, κλπ) ήταν μια λύση ανάγκης, με την οποία οι ιδιώτες επωμίστηκαν ένα μεγάλο κόστος στα πλαίσια της προσπάθειας να καταστεί το ελληνικό χρέος βιώσιμο. Ήταν μια απόφαση που ελάφρυνε το Δημόσιο Χρέος κατά 100 δις περίπου, αλλά φυσικά με ισόποσο κόστος των ιδιωτών.

Αν ένα κούρεμα 53,5% δημιουργεί τέτοιες επιπλοκές, όπως αυτή η δικαστική απόφαση, αλλά και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που απαιτήθηκε, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσες θα ήταν οι συνέπειες μιας μονομερούς διαγραφής του χρέους κατά 100%, όπως ζητούσαν επί τόσα χρόνια οι λαϊκιστές του Σύριζα και των Ανέλ; Και αφού ήταν τόσο εύκολο, γιατί δεν το κάνουν τώρα που έγιναν Κυβέρνηση;

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 14 Ιουνίου 2015

Advertisements

Η φαρσοκωμωδία με την «Τράπεζα BRICS»

Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική αποφάσισαν εδώ και ένα χρόνο να συστήσουν μια αναπτυξιακή Τράπεζα με μετοχικό κεφάλαιο 100 δις δολαρίων. Την εβδομάδα που μας πέρασε, ο υφυπουργός οικονομικών της Ρωσίας μας κάλεσε να συμμετάσχουμε και εμείς. Το πώς αυτό έγινε επίκεντρο της ειδησεογραφίας των ημερών, είναι ενδεικτικό της γελοιότητας που μας περιβάλλει.

Η Τράπεζα αυτή θα χρηματοδοτεί αναπτυξιακά έργα στις χώρες που την συναποτελούν. Προφανώς και δεν θα αγοράζει ομόλογά τους. Πολύ περισσότερο όταν το σύνολο του μετοχικού της κεφαλαίου επαρκεί για περίπου το ένα τρίτο του χρέους μας, που πρέπει να αναχρηματοδοτήσουμε. Επίσης, για να γίνεις μέλος στην Τράπεζα αυτή, θα πρέπει να εισφέρεις μερικά δισεκατομμύρια στο μετοχικό της κεφάλαιο, την ώρα που εμείς για να πληρώσουμε μερικά εκατομμύρια στο ΔΝΤ χρησιμοποιήσαμε αποθεματικό έκτακτης ανάγκης.

Το ότι αφήνεται να εννοηθεί ότι αυτή θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική λύση στο χρηματοδοτικό μας πρόβλημα, είναι απόλυτα γελοίο. Εξηγείται βεβαίως από το δραματικό αδιέξοδο, στο οποίο έχουμε περιέλθει λόγω των κυβερνητικών χειρισμών. Μετά το Ιράν, τη Ρωσία, τους υδρογονάνθρακες, την Κίνα, η Τράπεζα BRICS είναι ακόμα μια απόδειξη ότι η Κυβέρνηση δεν έχει καμία απολύτως επαφή με την πραγματικότητα και το μόνο που την απασχολεί είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της καταστροφής, στην οποία με μαθηματική βεβαιότητα μας οδηγεί.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 17 Μαΐου 2015

ELA, η κλωστή που μας κρατάει στη ζωή

Το τραπεζικό σύστημα και ολόκληρη η χώρα κρατιούνται στη ζωή αποκλειστικά και μόνο από τον Έκτακτο Μηχανισμό Ρευστότητας της Ευρωπαϊκής Τράπεζας, τον λεγόμενο ELA. Αυτός τροφοδοτεί τις τράπεζες με ρευστό τους τελευταίους μήνες που οι Έλληνες τραβούν τις καταθέσεις τους, ανήσυχοι από την διαπραγματευτική τακτική της Κυβέρνησης.

Η ΕΚΤ όμως υπακούει σε αυστηρούς κανονισμούς και ήδη κινείται αρκετά οριακά ως προς αυτούς. Έχει μεν απαγορεύσει στις τράπεζες να δανείζουν περαιτέρω το Δημόσιο μέσω εντόκων γραμματίων, συνεχίζει όμως να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα που έχουν στην κατοχή τους οι ελληνικές τράπεζες ως ενέχυρο έναντι της παροχής ρευστότητας. Και δέχεται αυτά τα ομόλογα χωρίς το κούρεμα που θα επιβαλλόταν από τις τιμές χρεωκοπίας, στις οποίες διαπραγματεύονται στις αγορές.

Η αύξηση του ορίου ρευστότητας κατά 2 δις την περασμένη εβδομάδα συμβάδισε με την αισιοδοξία των ημερών σχετικά με την συμφωνία της Ελλάδας με τους εταίρους. Καθώς όμως τίποτα δεν είναι οριστικό, η κατάσταση εξακολουθεί να κρέμεται από μια κλωστή: αν διαφανεί ξανά ότι πάμε σε αδιέξοδο, ή ότι ενδεχόμενη συμφωνία δεν περνάει από το Κοινοβούλιο, η ΕΚΤ θα πιεστεί εντός των ημερών να κουρέψει την τιμή στην οποία δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως ενέχυρο και να κλείσει την στρόφιγγα της ρευστότητας.

Το τι θα ακολουθήσει, ας ευχόμαστε να μην το μάθουμε ποτέ.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 10 Μαΐου 2015

Πλήρες αδιέξοδο: ξεμένουμε από ρευστότητα!

Καθώς οι λεονταρισμοί της νέας Κυβέρνησης έφτασαν σε αδιέξοδο, φάνηκε πια ότι ούτε συγκεκριμένο σχέδιο διαπραγμάτευσης υπήρχε, ούτε καμία συμμαχία είχε επιτευχθεί. Έτσι, και καθώς πλέον έγινε σαφές ότι το πρόγραμμα -οποιοδήποτε πρόγραμμα- χρηματοδότησης μετά την 28η Φεβρουαρίου ήταν στον αέρα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα προχώρησε στο αυτονόητο: σταμάτησε να δέχεται τα ελληνικά ομόλογα ως κάλυμμα χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών.

Προσοχή: δεν έκανε κάποια πράξη αντεκδίκησης ή κάτι που δεν προβλέπεται. Απλά σταμάτησε την εξαίρεση που η ίδια είχε εισάγει για την ελληνική περίπτωση, να δέχεται δηλαδή ως κάλυμμα χρηματοδότησης ομόλογα ενός χρεωκοπημένου κράτους. Η εξαίρεση είχε εισαχθεί διότι το χρεωκοπημένο κράτος συνεργαζόταν και ήταν σε πρόγραμμα που θα οδηγούσε ξανά στις αγορές. Αν το κράτος πάψει να συνεργάζεται, σταματά τις αποκρατικοποιήσεις, εξαγγέλλει προσλήψεις στο Δημόσιο και αύξηση των κάθε λογής κρατικών δαπανών, λογικό δεν είναι να αρθεί και η εξαίρεση;

Πρώτη επίπτωση της κίνησης αυτής είναι η αύξηση του κόστους χρηματοδότησης των ελληνικών τραπεζών κατά μιάμιση ποσοστιαία μονάδα, διότι τόσο ακριβότερα δανείζονται από τη μόνη πηγή που τους απομένει, τον ELA. Αυτό φυσικά αυξάνει το κόστος του χρήματος σε ολόκληρη την οικονομία.

Δεύτερη και σημαντικότερη επίπτωση είναι το στρίμωγμα της Κυβέρνησης που πρέπει πια οπωσδήποτε να απαντήσει με πειστικό τρόπο στο πώς θα χρηματοδοτηθεί η ελληνική οικονομία μετά την 28η Φεβρουαρίου.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 8 Φεβρουαρίου 2015

Πού το πάει το ΔΝΤ;

Καθώς οι συζητήσεις με την Τρόικα έφτασαν σε αδιέξοδο, στην ελληνική κοινή γνώμη επικρατεί η άποψη ότι το ΔΝΤ επιχειρεί να μην απεμπλακεί από την Ελλάδα. Ότι εμείς κάναμε ό,τι ήταν να κάνουμε, και οι κακοί ξένοι θέλουν να παρατείνουν την «Κατοχή».

Η αλήθεια δεν είναι αυτή. Η Ελληνική Κυβέρνηση ανέβαλε συνεχώς τις μεταρρυθμίσεις που είχε υποσχεθεί υπογράφοντας το Μνημόνιο. Ακόμα και σήμερα, επαγγέλματα παραμένουν κλειστά, άχρηστες γραφειοκρατικές δομές του Δημοσίου δεν καταργήθηκαν, πενηντάρηδες βγαίνουν στη σύνταξη και όλη η έλλειψη μεταρρυθμίσεων καλύπτεται με φορολογία επί των πάντων. Η Κυβέρνηση ήλπιζε ότι έτσι, τσάτρα-πάτρα, θα έφτανε στο παρά πέντε της λήξης του Μνημονίου και θα επιτύγχανε να πάρει και τα τελευταία χρήματα από την Τρόικα, ακόμη και χωρίς μεταρρυθμίσεις, επισείοντας τον κίνδυνο εκλογών και ανάληψης της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η Τρόικα, όμως, μιλάει με κράτη, όχι με κόμματα. Δεν εμπλέκεται στο εσωτερικό πολιτικό σκηνικό, δεν πρόκειται να πάρει το μέρος του ενός ή του άλλου, όπως επίσης δεν διανοείται ότι μπορεί να εκλεγεί Κυβέρνηση που να πάψει μονομερώς να τηρεί μια συμφωνία που έχει υπογράψει η Ελληνική Δημοκρατία.

Το ΔΝΤ λοιπόν δεν το πάει πουθενά, δεν θέλει τίποτε άλλο παρά την τήρηση των υπεσχημένων. Το ερώτημα είναι πού μας πάει η ελληνική πολιτική τάξη.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 7 Δεκεμβρίου 2014

Βγαίνουμε από το τούνελ ή έτσι συμφέρει την Κυβέρνηση να λέει;

Η Κυβέρνηση διαρρέει ότι δεν έχει πια ανάγκη το ΔΝΤ, ότι θα παραιτηθεί από τις τελευταίες του δόσεις και θα βγει στις αγορές. Βγαίνουμε λοιπόν από τα μνημόνια, ή έτσι θέλει να το εμφανίσει η Κυβέρνηση;

Καταρχήν, από άποψη οικονομική, είναι σίγουρο ότι χρειαζόμαστε επιπλέον στήριξη. Με χρέος πάνω από 300 δις και προϋπολογιζόμενους τόκους για το 2015 κάτω από 6δις, σημαίνει ότι σήμερα δανειζόμαστε μεσοσταθμικά με κάτω από 2%. Και έτσι είναι: ο Ευρωπαϊκός Μηχανισμός μάς δανείζει με κάτω από 1%, ενώ το ΔΝΤ με 3,6%.

Οι αγορές δεν υποδέχτηκαν θετικά τις διαρροές αυτές και το spread των ομολόγων ξεπέρασε το 7%. Αυτό σημαίνει ότι αν η Κυβέρνηση αποδεσμευτεί μονομερώς από το ΔΝΤ, θα πρέπει να πληρώσει τουλάχιστον διπλάσιο επιτόκιο από αυτό που πληρώνει σήμερα. Άρα, για τα 10 δις που θα χρειαστεί το 2015 θα πρέπει να καταβάλει σε τόκους κάπου 400 εκατομμύρια περισσότερα από όσα θα έδινε αν δανειζόταν από το ΔΝΤ. Φαίνεται όμως πως για την Κυβέρνηση 400 εκατομμύρια δεν μετράνε και πολύ, μπροστά στο προεκλογικό σύνθημα «βγήκαμε από τα Μνημόνια» (χωρίς να έχουμε βγει).

Έπειτα, όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις που υποτίθεται ότι θα γίνονταν, επί της ουσίας δεν έχει γίνει απολύτως τίποτα. Ούτε απελευθέρωση αγορών, ούτε διευκόλυνση επενδύσεων, ούτε συρρίκνωση του υδροκέφαλου Δημοσίου, ούτε απλοποίηση δομών και διαδικασιών. Πάνω από τέσσερα χρόνια Μνημονίου, και η πολιτική μας τάξη με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κατόρθωσε να διασώσει ολόκληρο το τερατώδες πελατειακό κράτος που η ίδια δημιούργησε, χωρίς να κάνει ούτε μία ουσιώδη μεταρρύθμιση. Αυτό που κάνει, με μεγάλη επιτυχία ομολογουμένως, είναι αφενός να κοροϊδεύει την Τρόικα ψηφίζοντας «μεταρρυθμίσεις» που κατόπιν δεν εφαρμόζονται και αφετέρου να φορολογεί ό,τι κινείται, περπατά, αναπνέει ή… είναι ακίνητο!

Είναι πλέον ξεκάθαρο ότι η Κυβέρνηση παίζει ένα επικοινωνιακό παιγνίδι. Προσπαθεί να περάσει στην κοινή γνώμη την εντύπωση ότι βγαίνουμε από το τούνελ του Μνημονίου, όχι επειδή μπορούμε πια να σταθούμε στα πόδια μας, αλλά επειδή έτσι την συμφέρει πολιτικά. Φαίνεται ότι στον πολιτικό τους σχεδιασμό έχει ενταχθεί και η προσπάθεια να σκάσει στα χέρια του επόμενου η βόμβα που κρατάνε στα χέρια τους και είναι πια έτοιμη να σκάσει.

Όμως, μεγάλα παιδιά είναι. Έπρεπε να ξέρουν ότι μια βόμβα δε ρισκάρεις ποτέ να σκάσει, γιατί δεν ξέρεις αν μετά την έκρηξη θα μαζεύονται οι ζημιές.

 

Δημοσιεύτηκε στις 17 Οκτωβρίου 2014 στο 4news.gr

Εθνική Στρατηγική κάποιος;

Φανταστείτε ότι δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι είμαστε ένα ανεξάρτητο κράτος χωρίς καμία δέσμευση προς εταίρους, αλλά φυσικά και χωρίς πακτωλούς επιδοτήσεων και ενισχύσεων. Τι θα έπρεπε να κάνουμε για να βγούμε από την κρίση;

Μία σχολή σκέψης λέει να αποσυνδεθούμε από τα ισχυρά νομίσματα, να κόψουμε το δικό μας σε όση ποσότητα μας λείπει, να μην πληρώσουμε καθόλου από το χρέος μας και να ζήσουμε στο εξής μόνοι μας. Αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει η Αργεντινή εδώ και 15 χρόνια, και ακόμα δεν έχει ορθοποδήσει. Το κόψιμο νομίσματος φέρνει πληθωρισμό, ο πληθωρισμός υποτίμηση, η υποτίμηση ξανά πληθωρισμό, αλλά και ελλείψεις.

Η άλλη σχολή λέει ότι ένα σωρό κράτη τα καταφέρνουν χωρίς να αρμέγουν καμία ευρωπαϊκή αγελάδα. Απλώς εκμεταλλευόμενα τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα: άλλοι παράγουν με χαμηλό εργατικό κόστος, άλλοι με υψηλό αλλά ποιοτικότερα, άλλοι επενδύουν στον τουρισμό, άλλοι στη γεωργία. Χρήμα κυκλοφορεί στη διεθνή οικονομία, ο καθένας ψάχνει να βρει τρόπο να το προσελκύσει.

Χρειαζόμαστε επειγόντως μια Εθνική Στρατηγική για προσέλκυση επενδύσεων. Μόνο έτσι θα έρθει ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση. Για να προσελκύσεις όμως επενδύσεις πρέπει να δώσεις ισχυρά κίνητρα: σταθερότητα, ταχεία απονομή δικαιοσύνης, μηδενική διαφθορά και γραφειοκρατία, χαμηλή και σταθερή φορολογία. Ποιος θα το κάνει;

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 19 Ιανουαρίου 2014