Αρχείο για Δράση

Συνέντευξη στο in2life

Ο Κωστής Λυμπουρίδης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1975 στο Αγρίνιο και σπούδασε Νομική, με μεταπτυχιακό στην Διοίκηση Επιχειρήσεων. Στις επικείμενες εκλογές συμμετέχει με τον πολιτικό σχηματισμό Δράση του Στέφανου Μάνου, στην περιφέρεια Αιτωλοακαρνανίας.
Για ποιους λόγους αποφασίσατε να εμπλακείτε με την πολιτική, σε μια τέτοια κρίσιμη όσο και ασταθή πολιτικά περίοδο, και μάλιστα σε νεαρή ηλικία;
Πιστεύω ότι στην κρίσιμη αυτή στιγμή, η γενιά μας δεν δικαιούται να εκχωρήσει τη λήψη αποφάσεων στους μεγαλύτερους, αυτούς που μας έφεραν στην καταστροφή. Και τους την εκχωρεί επιλέγοντας λευκό, άκυρο ή αποχή. Πεποίθησή μου, επίσης, είναι ότι η πολιτική είναι πολύ σοβαρό πράγμα για να το αφήνουμε σε (επαγγελματίες) πολιτικούς. Η γενιά μας πρέπει να ψηφίσει ώριμα, και να δείξει ότι είναι διατεθειμένη να επιλέξει ανθρώπους που έχουν να παρουσιάσουν ολοκληρωμένες λύσεις στα προβλήματα, και όχι λαϊκιστές και δημαγωγούς.
Έχετε κάποιο πολιτικό πρότυπο; Μπορούν οι πολιτικοί να γίνουν πρότυπα;
Πρότυπό μου είναι οποιοσδήποτε πολιτικός έχει ανοικτή σκέψη, πρωτοποριακές ιδέες, τολμά να παίρνει αποφάσεις αντίθετα στο κατεστημένο, μπορεί να πάει κόντρα στο ρεύμα, δεν λογαριάζει το πολιτικό κόστος, είναι αποτελεσματικός. Υπάρχουν μερικοί τέτοιοι πολιτικοί στην Ελλάδα, αλλά δυστυχώς πολύ λίγοι. Έναν από αυτούς, τον Στέφανο Μάνο, έχουμε την τιμή να έχουμε πρόεδρο στο κόμμα μας. Υπάρχουν όμως κι άλλοι, όπως ο Αλέκος Παπαδόπουλος και ο Ηλίας Μόσιαλος. Τα παραδείγματα αυτά δείχνουν ότι ένας πολιτικός μπορεί να γίνει πρότυπο. Το δυστύχημα είναι ότι στην Ελλάδα εξακολουθούμε να εφαρμόζουμε έναν ιδιότυπο «εξοστρακισμό», να πετάμε δηλαδή, ως πολίτες με την ψήφο μας, εκτός πολιτικής αυτούς ακριβώς τους πολιτικούς, αντί τους λαϊκιστές και δημαγωγούς.
Θεωρείτε ότι σε αυτές τις εκλογές τα μικρά κόμματα πρέπει, εκτός του να αποτελούν «ψήφο διαμαρτυρίας», να έχουν και πρόταση εξουσίας;
Απολύτως! Ο κόσμος είναι εξοργισμένος και εξαγριωμένος, και ως ένα βαθμό δικαίως. Το να διαμαρτυρηθούμε μέσω της ψήφου είναι μια εκτόνωση, δεν συνιστά όμως λύση. Φανταστείτε ότι γυρνάτε ένα βράδυ σπίτι σας και το βρίσκετε διαρρηγμένο και ολοσχερώς καμένο. Σοκάρεστε, δεν το πιστεύετε, κλαίτε, οργίζεστε. Αν το υπόλοιπο της ζωής σας το αφιερώσετε στο να βρείτε τους δράστες, μπορεί να είναι μια ψυχολογική εκτόνωση, πλην όμως το σπίτι δεν θα ξαναχτιστεί μόνο του. Θέλω να πω, ότι και ο λαός μας σήμερα βρίσκεται στη φάση της οργής. Πρέπει να βρούμε όμως το κουράγιο να περάσουμε και στη φάση της δημιουργίας, να ξαναχτίσουμε πάνω στα ερείπια. Η ψήφος διαμαρτυρίας θα αποδοκιμάσει αυτούς που μας κατέστρεψαν. Δεν φτάνει όμως αυτό. Θέλουμε μια θετική ψήφο σε αυτούς που δίνουν ελπίδα ότι ξέρουν με ποιον τρόπο θα αναγεννηθούμε.
Η Βουλή με 10 κόμματα θα είναι δημοκρατία ή Βαβέλ;
Η πολυκομματική Βουλή δεν είναι εξ ορισμού κακό πράγμα, στο βαθμό που εκφράζονται όλες οι απόψεις του εκλογικού σώματος. Αυτό που μας ανησυχεί σε μια διαφαινόμενη δεκακομματική Βουλή είναι τυχόν υπερεκπροσώπηση κάθε λογής ακραίων φωνών διαμαρτυρίας, καθώς όπως σας περιέγραψα πριν δεν θεωρούμε ότι αυτές είναι εποικοδομητικές. Μακάρι να διαψευστούμε. Ή μακάρι να είμαστε εμείς το δέκατο κόμμα και να κάνουμε τη διαφορά.
Ευρώ ή δραχμή;
Αναμφισβήτητα ευρώ. Θα σας έλεγα ότι ακούω με προσοχή τα επιχειρήματα των οπαδών της δραχμής, αλλά δεν με πείθουν καθόλου. Μπορεί να με θεωρείτε νέο, αλλά θυμάμαι ακόμα τον πληθωρισμό 20% επί δραχμής, τις υποτιμήσεις, το πόσο γρήγορα ανέβαιναν οι τιμές. Πέραν αυτού, θέλω να επισημάνω δυο ακόμη σημεία: Πρώτον, τυχόν επιστροφή στη δραχμή θα συνιστούσε δραματικό πισωγύρισμα και ανατροπή 50 ετών ευρωπαϊκής στρατηγικής της χώρας. Και δεύτερον, δεν είναι δυνατόν από τη μια να κατηγορούμε όλη την πολιτική τάξη ως ανίκανη και διεφθαρμένη, και από την άλλη να ζητούμε να τους δοθεί και νομισματοκοπείο, ώστε να τυπώνουν όσα λεφτά τους λείπουν. Είναι σχιζοφρενικό.
Γιατί να σας ψηφίσει ο κόσμος;
Γιατί είμαστε νέοι άνθρωποι, αυτοδημιούργητοι, που έχουμε σταθεί στα πόδια μας χωρίς κομματικές πατερίτσες και έχουμε αναδειχθεί χωρίς κανένα κομματικό σωλήνα. Γιατί και να μην εκλεγούμε, έχουμε δουλειές στις οποίες θα γυρίσουμε, αντίθετα με τους πολιτικούς καριέρας. Γιατί, για αυτούς που επιθυμούν να παραμείνουμε στην Ευρώπη, είναι επιτακτική ανάγκη να επιλέξουν ανθρώπους που μπορούν να προτείνουν συγκεκριμένες λύσεις στα σημερινά προβλήματα. Και έχω την ελπίδα ότι τελικά θα το κάνουν.
Δημοσιεύτηκε στο: in2life.gr
Advertisements

Λύσεις είναι οι δραστικές

Διάβασα με έκπληξη ένα άρθρο του κ. Γρηγόρη Φαρμάκη αναφορικά με τις λύσεις που προτείνουν Δράση και Δημοκρατική Συμμαχία για έξοδο από την κρίση. Η έκπληξή μου οφείλεται και σε λόγους ουσίας, και σε λόγους διαδικασίας.

Επί της διαδικασίας, μου προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι ενώ η Δημοκρατική Συμμαχία επεδίωκε κοινή εκλογική κάθοδο με τη Δράση, μόλις αυτή απέτυχε, ανακάλυψαν ότι η Δράση είναι απίστευτα ανάλγητη και σκληρή. Αν είναι έτσι, τότε μόνο κακό θα τους προξενούσε μια τέτοια συνεργασία, γιατί την επιδίωκαν;

Επί της ουσίας, εκπλήσσομαι ακόμη περισσότερο όταν ένας άνθρωπος της αγοράς δηλώνει πως δεν θεωρεί «καθόλου ρεαλιστικό το να απολυθούν αύριο με συνοπτικές διαδικασίες εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι». Εξ αντιδιαστολής, μάλλον θεωρεί ρεαλιστικότερο να μην απολυθεί κανείς και να αυξηθούν οι φόροι προς την ιδιωτική οικονομία, από τους οποίους πληρώνονται.

Αν δούμε τους αριθμούς, 700.000 άνθρωποι έμειναν άνεργοι από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα. Εξ αυτών, περίπου 600 δημόσιοι υπάλληλοι που στην ουσία έφυγαν με πρόωρη συνταξιοδότηση και περίπου τον μισθό που έπαιρναν όταν (έκαναν πως) εργάζονταν. Οι υπόλοιποι 699.400, χίλιες φορές δηλαδή περισσότεροι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι και μικροεπιχειρηματίες, οι οποίοι στραγγαλίστηκαν από έκτακτες εισφορές, χαράτσια, κλείσιμο βιβλίων, εισφορές αλληλεγγύης, γρηγορόσημα κλπ. Ένας άνθρωπος της αγοράς θα διαπίστωνε με ευκολία ότι αν δεν είχε επιβληθεί ούτε ένας νέος φόρος στην ιδιωτική οικονομία και είχαν απολυθεί άμεσα οι μισοί, δηλαδή 350.000 δημόσιοι υπάλληλοι (ή καλύτερα, μισθοδοτούμενοι από το Δημόσιο), η ανεργία θα ήταν σήμερα πολύ μικρότερη, αλλά και Η ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ. Δεν είναι αυτό ρεαλιστικό;

Εμμέσως το παραδέχεται και ο ίδιος. Επικεντρώνεται στο ότι οι απολύσεις δεν θα μπορούσαν να γίνουν άμεσα, και μάλιστα όχι χωρίς αξιόπιστες διαδικασίες αξιολόγησης. Έχει απόλυτο δίκιο σε αυτό, καθώς ήδη από τη δεκαετία του 1980 το Δημόσιο έχει αποψιλωθεί από κάθε έννοια αξιοκρατίας και αξιολόγησης. Επικεντρωνόμενος όμως σε αυτό, ο κ. Φαρμάκης αφήνει να εννοηθεί ότι στο μυαλό του έχει διαδικασίες οριζόντιας περικοπής, σαν αυτές που ακολούθησε η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση: 20% απολύσεις από το Εθνικό Κέντρο Κάπρων, 20% και από τους γιατρούς του ΕΣΥ.

Η θέση της Δράσης είναι ότι πρέπει να βρούμε και να κόψουμε κάθε περιττή δαπάνη. Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε από τα 600 και πλέον Νομικά Πρόσωπα που δημιούργησε εκ του μηδενός η Κυβέρνηση Καραμανλή. Να συνεχίσουμε κλείνοντας τον ΟΣΕ, εξοικονομώντας έτσι όσα επιχειρήσαμε να εισπράξουμε με το χαράτσι στα ακίνητα. Κατόπιν υπάρχει η ΕΡΤ, η οποία κάλλιστα μπορεί να λειτουργήσει με τα μισά έσοδα από ανταποδοτική εισφορά. Υπάρχει απίστευτο λίπος στο Δημόσιο και εκπλήσσομαι που ο κ. Φαρμάκης δεν το γνωρίζει ή κάνει πως δεν το γνωρίζει.

Η «κοινωνική αλληλεγγύη», η «επανάσταση καθημερινών μεταρρυθμίσεων» και τα λοιπά στρογγυλά, ενδεχομένως να βοηθήσουν τον κ. Φαρμάκη να εκλεγεί, το οποίο ειλικρινώς του εύχομαι. Δεν θα λύσουν όμως το πρόβλημα, καθώς οι λύσεις είναι πλέον μόνο δραστικές. Θα μπορούσαν να ήταν ηπιότερες όταν φωνάζαμε το 1993, το 1998, το 2004, το 2009, αλλά τότε ήμασταν λίγοι, «γραφικοί», «Κασσάνδρες». Βλέπετε τότε οι περισσότεροι ζούσαν την ευωχία του πάρτυ με δανεικά. Και τώρα μας κάνουν και κριτική και από πάνω…

Το χαστούκι της 7ης Ιουνίου 2009

Θα επιχειρήσω μια ερμηνεία του αποτελέσματος των χθεσινών ευρωεκλογών. Αν είστε από αυτούς που θέλουν να ακούν πράγματα ευχάριστα, πέσατε σε λάθος σημείωση. Παρακαλώ ξαναβάλτε STAR στο χαζοκούτι σας και μη διαβάζετε παρακάτω.

Από τη σύστασή του, το ελληνικό κράτος κατατρύχεται από τη διαστροφική ψυχολογία του Έλληνα, ένα συνδυασμό συμπλεγμάτων ανωτερότητας, αρχαιολάγνου αυτοερωτισμού, επαρχιωτικής κατωτερότητας και ημιμαθούς ευρυμάθειας, τα οποία συμπληρώνονται από εμμονή σε πρακτικές κακοήθους φατριασμού. Πριν ενάμιση αιώνα, ο Εμμ. Ροΐδης έγραφε ότι «έκαστος τόπος έχει την πληγή του. Η Αγγλία την ομίχλην, η Βλαχία την ακρίδα και η Ελλάς τους Έλληνας». Έτσι, στήθηκε ένα κράτος το οποίο βασίζεται στις πελατειακές σχέσεις, εμποδίζει κάθε παραγωγική δραστηριότητα και καθίσταται φέουδο οποιουδήποτε κόμματος κατακτά την εξουσία.

Τα τελευταία 35 χρόνια, η κατάσταση εκτροχιάστηκε εντελώς. Η γενιά της Μεταπολίτευσης παγίωσε την αναξιοκρατία, επέκτεινε την οικογενειοκρατία, οριστικοποίησε το κομματικό κράτος, διέχυσε τη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και υποθήκευσε το μέλλον μέσω του δανεισμού. Χονδρικά, τα 15 χρόνια 1980-1995 ο δανεισμός του κράτους «έπιασε ταβάνι» (από 60 στο 120%), ενώ τα επόμενα 15 χρόνια «έπιασε ταβάνι» ο δανεισμός των ιδιωτών (από το μηδέν στο μη παρέκει).

Και έτσι βρισκόμαστε στο σήμερα υπερδανεισμένοι, κράτος και ιδιώτες, χωρίς με αυτά τα λεφτά να έχουμε φτιάξει ούτε παιδεία, ούτε υγεία, ούτε υποδομές, ούτε παραγωγή, ούτε θεσμούς, ούτε τίποτα! Χρωστάμε ποσά δυσθεώρητα, τα οποία μέσω της διαφθοράς κατέληξαν σε πολυτελή τζιπ, βίλες και παχυλούς μισθούς κομματικών στελεχών που διαχειρίζονται το κράτος. Αυτά είναι πράγματα εξώφθαλμα, τα οποία όλοι τα ξέρουν και όμως σφυρίζουν αδιάφορα. Η διαφθορά ζει ανάμεσά μας, από μια απλή συναλλαγή με την Εφορία, μέχρι το Βατοπέδι και τη Siemens.

Με αυτά τα δεδομένα είχα καταλήξει, πολύ πριν τις χθεσινές εκλογές, στη διαπίστωση ότι η γενιά μας πρόκειται να ζήσει, με μαθηματική βεβαιότητα, κάτι εξαιρετικά άσχημο. Μπορεί να με θεωρήσετε καταστροφολόγο ή πεσιμιστή, δε θα με πείσετε όμως για το αντίθετο. Μόνη λύση θα ήταν μια ριζική, επαναστατική ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού, το οποίο αποδεδειγμένα απέτυχε. Όχι να φύγουν αυτοί και να έρθουν κάποιοι άλλοι, αλλά να επιστρέψουμε στο αυτονόητο: Πολιτικούς εκλέγουμε αυτούς που είναι ικανοί να κάνουν πράγματα, και όχι να λεν παχιές κουβέντες.

Έτσι, συντάχθηκα με τη Δράση, ένα νέο πολιτικό σχηματισμό που επένδυσε στην κοινή λογική και όχι στο συναίσθημα, που συσπείρωσε ανθρώπους επιτυχημένους στη δουλειά τους, όχι επαγγελματίες πολιτικούς, που έχουν δηλαδή τα εχέγγυα προσφοράς, διότι δεν μπήκαν στην πολιτική για να αρμέξουν. Παρά την τεράστια, διάχυτη απογοήτευση και οργή της κοινωνίας από την πολιτική ζωή, εκατομμύρια ψηφοφόρων δεν πήγε καν στις κάλπες, ακολουθώντας τα κελεύσματα του «προοδευτικού» κ. Λάκη. Άφησαν έτσι ελεύθερο το πεδίο στους βολεμένους, τους μη προβληματισμένους, οι οποίοι έδωσαν 70% των ψήφων στις δυο φατρίες που λυμαίνονται το δημόσιο βίο και ρημάζουν τον κόπο των Ελλήνων. Βούηξε ο τόπος από τα σκάνδαλα και τη συγκάλυψή τους, ούτε αυτό όμως ήταν αρκετό να ταρακουνήσει τον κόσμο, να βάλει το μυαλό του να δουλέψει και να προσέλθει στην κάλπη για να δώσει μήνυμα ανατροπής. Ξανά επιβεβαίωση του Ροΐδη: «ο Έλλην προτιμά την ομαλοτέραν οδόν, έστω και άγουσαν εις βάραθρον».

Πολλοί ερμήνευσαν το χθεσινό αποτέλεσμα ως χαστούκι στο δικομματισμό, χαστούκι στην Ευρώπη, χαστούκι από δω και από κει. Εγώ το ερμηνεύω ως χαστούκι σε μένα. Νιώθω πως μέχρι προχθές ήμουν στην πλώρη του Τιτανικού, έβλεπα να πηγαίνουμε κατευθείαν στο παγόβουνο, και φώναζα σε όλους: Στείλτε μήνυμα στον τιμονιέρη, να αλλάξουμε ρότα! Κάποιοι δε με άκουσαν καν. Κάποιοι με άκουσαν, αλλά πήγαν στην καμπίνα τους για ύπνο. Κάποιοι άλλοι με άκουσαν, αλλά πήγαν στον τιμονιέρη και του ψιθύρισαν: «καλά πας, ο προηγούμενος μας πήγαινε πιο στραβά». Τέλος, αυτοί που χόρευαν στο σαλόνι, θεώρησαν ότι τους χαλάω το χορό και ήρθαν και μου έριξαν ένα τεράστιο, δυνατό χαστούκι για να το βουλώσω…

Και τώρα τι γίνεται; Με τι κουράγιο να ξανατρέξω να φωνάξω στους θαλάμους; Και ποιον να πρωτοξυπνήσω; Να κάτσω στην κουπαστή να δω τη σύγκρουση με το παγόβουνο; Να πέσω στον ωκεανό να κολυμπήσω και να σωθώ, βλέποντας από μακριά την καταστροφή; Το μόνο σίγουρο είναι ότι δε θα κατέβω στο σαλόνι να χορέψω κι εγώ. Γιατί είμαι σίγουρος ότι το παγόβουνο πλησιάζει, το βλέπω!…