Αρχείο για δεν πληρώνω

Ολική διαγραφή χρέους, έλεγαν οι λαϊκιστές…

Γερμανικά δικαστήρια ζήτησαν από το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης να γνωματεύσει κατά πόσο οι αγωγές Γερμανών που είχαν αρνηθεί να συμμετάσχουν στο PSI του 2012 εμπίπτουν στην κατηγορία «αστικών ή εμπορικών υποθέσεων». Και εκείνο αποφάνθηκε πως εμπίπτουν, και άρα μπορεί να εξετασθεί η ουσία της υπόθεσης. Ενδεχομένως δηλαδή και να καταδικαστεί το Ελληνικό Δημόσιο στην καταβολή αποζημίωσης.

Αν και δεν έχουμε φτάσει εκεί, η απόφαση του Δικαστηρίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης δείχνει ότι δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις για το βουνό του χρέους που δημιουργήθηκε σε τρεις δεκαετίες συνεχών κρατικών ελλειμμάτων. Το PSI, η διαγραφή δηλαδή του 53,5% της ονομαστικής αξίας ομολόγων που κατείχε ο ιδιωτικός τομέας (τράπεζες, ταμεία, ιδιώτες, κλπ) ήταν μια λύση ανάγκης, με την οποία οι ιδιώτες επωμίστηκαν ένα μεγάλο κόστος στα πλαίσια της προσπάθειας να καταστεί το ελληνικό χρέος βιώσιμο. Ήταν μια απόφαση που ελάφρυνε το Δημόσιο Χρέος κατά 100 δις περίπου, αλλά φυσικά με ισόποσο κόστος των ιδιωτών.

Αν ένα κούρεμα 53,5% δημιουργεί τέτοιες επιπλοκές, όπως αυτή η δικαστική απόφαση, αλλά και η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών που απαιτήθηκε, μπορεί κανείς να φανταστεί πόσες θα ήταν οι συνέπειες μιας μονομερούς διαγραφής του χρέους κατά 100%, όπως ζητούσαν επί τόσα χρόνια οι λαϊκιστές του Σύριζα και των Ανέλ; Και αφού ήταν τόσο εύκολο, γιατί δεν το κάνουν τώρα που έγιναν Κυβέρνηση;

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 14 Ιουνίου 2015

Η Αριστερά του λεφτόδεντρου και η σκληρή πραγματικότητα

money-treeΑπό την αρχή υποστηρίζουμε ότι, αργά η γρήγορα ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρεθεί αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, η οποία δεν έχει καμία απολύτως σχέση με τις ανεδαφικές προεκλογικές του υποσχέσεις. Ήδη έχουν πάρει πίσω μερικές από τις πιο εμβληματικές: τα μνημόνια παρατάθηκαν αντί να σκιστούν, η αύξηση του κατώτατου μισθού πάει για το 2016, το ίδιο και το αφορολόγητο των 12.000, ο ΕΝΦΙΑ, ο 13ος μισθός…

Το τελευταίο, και πιο τρανταχτό, δείγμα αναντιστοιχίας υποσχέσεων και πραγματικότητας είναι η προστασία της πρώτης κατοικίας από τους πλειστηριασμούς. Ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυσσε ότι η πρώτη κατοικία είναι απολύτως προστατευμένη. Κατόπιν, διάφορες διαρροές μιλούσαν για προστασία σε αντικειμενική τιμή πάνω από κάποιο ποσό, που στην αρχή ήταν 200.000, μετά έγινε 100.000, κοκ. Μια ρύθμιση όμως που προστατεύει μόνο τους πολίτες με εισόδημα μέχρι… 6.000 ευρώ είναι εξόφθαλμη κοροϊδία των πολιτών. Διότι αυτό είναι εισόδημα απόλυτης φτώχειας, η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου βρίσκεται πάνω από αυτό!

Ο μόνος λόγος, για τον οποίο μπορεί να νομοθετηθεί κάτι τέτοιο, είναι γιατί η Κυβέρνηση δεν τολμά να πει την αλήθεια στον κόσμο. Να πει δηλαδή ότι αν προστατευτεί απολύτως η πρώτη κατοικία, όπως υποσχόταν, οι τράπεζες θα χρειαστούν νέα ανακεφαλαιοποίηση. Και λεφτά για κάτι τέτοιο δεν υπάρχουν. Το ξέρω, είναι μεγάλο σοκ για μια Αριστερά που πιστεύει στο λεφτόδεντρο. Να δούμε τώρα αν θα αντέξει την πρόσκρουση στην σκληρή πραγματικότητα.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 24 Μαΐου 2015

Ακόμα μία ρύθμιση οφειλών

Δυόμιση χρόνια στην αντιπολίτευση, η κυρία Βαλαβάνη είχε ιδιαίτερους δεσμούς με το κίνημα «Δεν Πληρώνω» και καλούσε τους πολίτες σε φορολογική ανταρσία. Τώρα που γύρισε ο τροχός και ορίστηκε αρμόδια για τον φοροεισπρακτικό μηχανισμό, καλεί τους πάντες να πληρώσουν, έχουν-δεν έχουν, ακόμα και τον ΕΝΦΙΑ που η ίδια χαρακτήριζε «δημευτικό φόρο».

Όχι μόνο αυτό. Ανακοίνωσε προ ημερών ρύθμιση (για πολλοστή φορά «τελευταία») των φορολογικών οφειλών των πολιτών, η οποία περιλαμβάνει μέχρι και 50% μείωσή τους. Το ένα θέμα που ανακύπτει με τη ρύθμιση αυτή είναι ηθικό, το άλλο είναι πολιτικό.

Καταρχήν, πόσο ηθικό είναι να καλείς τους ψηφοφόρους σου να μην πληρώσουν και όταν γίνεις κυβέρνηση τους χαρίζεις τα μισά; Και γιατί για ακόμα μια φορά να νιώθουν κορόιδα όσοι εξοφλούσαν τις φορολογικές τους υποχρεώσεις στην ώρα τους και εξολοκλήρου; Ως πότε αυτό το Κράτος θα επιβραβεύει τους ασυνεπείς εις βάρος των συνεπών;

Έπειτα, τέτοιου είδους ρυθμίσεις βάζουν βραχυπρόθεσμα κάποια χρήματα στα ταμεία, αλλά μακροπρόθεσμα έχουν διαλυτικές συνέπειες, κυρίως επειδή όλο και περισσότεροι εθίζονται να μην πληρώνουν περιμένοντας την επόμενη ρύθμιση. Και το ερώτημα είναι, τι μπορεί να επιδιώκει πολιτικά μια κυβέρνηση που φροντίζει τόσο πολύ το βραχυπρόθεσμο όφελος και αδιαφορεί για το μεσο-μακροπρόθεσμο;

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 22 Φεβρουαρίου 2015

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χειροτερέψει την ασφυξία της αγοράς

Η αγορά ασφυκτιά, έχει στεγνώσει εντελώς από ρευστότητα. Λίγο οι ΕΝΦΙΑ και οι λοιποί φόροι, λίγο η προεκλογική αβεβαιότητα, λίγο η παύση πληρωμών από το Δημόσιο, λίγο οι αναλήψεις από τις τράπεζες, όλα μαζί οδήγησαν σε μια κατάσταση όπου κανείς δεν έχει να πληρώσει κανέναν.

Το πρόβλημα κάθε άλλο παρά θα λυθεί σύντομα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, διαφαινόμενος νικητής των αυριανών εκλογών, διατείνεται ότι θα σκίσει τα μνημόνια, θα επαναδιαπραγματευτεί σκληρά, και άλλα ηχηρά παρόμοια, τίποτα από τα οποία όμως δεν θα βγάλει την αγορά από το βαθύ κώμα στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Με τα 100 δις ευρώ που είπε πως θα κόψει η κυρία Ραχήλ Μακρή γελάμε ακόμα, μια μονομερής καταγγελία του μνημονίου θα άφηνε την χώρα (πόσο μάλλον την αγορά) ξεκρέμαστη από πλευράς χρηματοδότησης, ενώ οι απίστευτες προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς όλους δημιουργούν, αν τηρηθούν, τόσο τεράστιες ανάγκες στο Κράτος, που για να καλυφθούν θα πρέπει να αυξηθούν οι φόροι.

Η ρευστότητα στην αγορά μπορεί να επανέλθει μακροπρόθεσμα με τη μείωση των δαπανών του Δημοσίου και των αντίστοιχων φόρων που πνίγουν την αγορά, μεσοπρόθεσμα με εντατικοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και προσέλκυση επενδύσεων, βραχυπρόθεσμα δε με την επαναφορά της ηρεμίας στην αγορά και την αποφυγή ακραίας ρητορικής και μονομερών ενεργειών. Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι θα κάνει τα αντίθετα από όλα αυτά και έτσι παραμένω απαισιόδοξος.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 25 Ιανουαρίου 2015

Έμεινε τίποτε αφορολόγητο;

Με συνεχείς αλλαγές, με αυξήσεις συντελεστών, με μεγάλη φαντασία ως προς το τι μπορεί να φορολογηθεί, έχουμε καταφέρει να φορολογήσουμε τα πάντα: ο μισθός φορολογείται ως εισόδημα, αν μείνει στην τράπεζα ξανα-φορολογείται ως φόρος τόκων, αν γίνει αγορές φορολογείται με το ΦΠΑ, φόρους κατανάλωσης κλπ. Πού πάνε όλα αυτά τα χρήματα;

Εμείς ως πολίτες, είμαστε ευχαριστημένοι από το πώς διατείθενται; Είμαστε ευχαριστημένοι από τη «δωρεάν υγεία», τη «δωρεάν παιδεία», από τη Δημόσια Διοίκηση γενικά; Πότε ενδιαφερθήκαμε για τα δικαιώματα των φορολογουμένων; Σε πιο σημείο διασπάθισης των φόρων μας μπορεί να χαρακτηριστεί η φορολογία «κλοπή»;

Το κράτος έχει τη δύναμη να φορολογεί τα πάντα, και το αποδεικνύει και τώρα, εν μέσω κρίσης, ακόμη και με προσωποκρατήσεις, δημεύσεις καταθέσεων και ακινήτων, κλπ. Το κράτος φορολογεί τα πάντα διότι αυτό ξέρει να κάνει, να συντηρεί και να αυξάνει τον εαυτό του και να βολεύει τα δικά του, κομματικά, παιδιά.

Εμείς οι δημιουργικοί Έλληνες τι κάνουμε; Πότε θα αντιδράσουμε και θα απαιτήσουμε έλεγχο από μηδενικής βάσης για το πού πάνε οι φόροι του ιδρώτα μας; Κανείς δεν μπορεί να επιχειρηματολογήσει ότι αυτό το πλαδαρό κράτος που μασάει τους φόρους μας δεν επιδέχεται περιορισμού και συμμαζέματος. Επιτέλους, κάποια στιγμή αυτό πρέπει να το διεκδικήσουμε!

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 2 Μαρτίου 2014

Πόσο δίκιο έχει το κίνημα «διόδια – stop»;

Ως γνωστόν, τζάμπα γεύμα δεν υπάρχει. Πόσο μάλλον, τζάμπα δρόμοι. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι κάτι αρκετά ακριβό, το οποίο κάθε χώρα επιλέγει αν θα πληρώσουν οι χρήστες ή οι φορολογούμενοι, είτε να μοιραστούν το κόστος με κάποιο τρόπο. Ενδεικτικά, οι γερμανικοί υποδειγματικοί αυτοκινητόδρομοι (Autobahn) σχεδιάζονται, κατασκευάζονται και συντηρούνται αποκλειστικά από κρατικά χρήματα, ενώ οι ομοίως υποδειγματικές Autostrada της Ιταλίας είναι 100% ιδιωτικές εταιρίες που χρεώνουν τσουχτερά διόδια.

Στην Ελλάδα επί πολλά χρόνια οι αυτοκινητόδρομοι ήταν κρατική υπόθεση. Οι πρώτοι αυτοκινητόδρομοι κατασκευάστηκαν με κρατικά χρήματα στη δεκαετία του 1960, και το κράτος ανέλαβε τη συντήρησή τους, επιβάλλοντας μικρά διόδια σε ορισμένα σημεία του δικτύου. Λόγω της εγγενούς δυσκινισίας της κρατικής γραφειοκρατίας, με τα πρόσθετα μειονεκτήματα της «ελληνικής ιδιαιτερότητας», η υπόθεση «ελληνικός αυτοκινητόδρομος» έγινε σταδιακά άλλη μια θλιβερή ιστορία ελληνικής μιζέριας.

Ο προγραμματισμός εξελισσόταν εξαιρετικά αργά, με αποτέλεσμα στη δεκαετία του 1980 η όλο και αυξανόμενη κίνηση εκατομμυρίων αυτοκινήτων να περιορίζεται ακόμη στις εξαιρετικά ανεπαρκείς υποδομές του 1960. Η κατόπιν κρατικής ανάθεσης κατασκευή των έργων χαρακτηριζόταν από διαφθορά και εξαιρετικά αργούς ρυθμούς: μάρτυς της διαφθοράς η πρώτη βροχή που ξέφτιζε τα χαλίκια της ασφάλτου καινούριων δρόμων, ενώ για τους αργούς ρυθμούς κραυγάζει η Εγνατία Οδός, ένας αυτοκινητόδρομος 670 χιλιομέτρων που για να ολοκληρωθεί χρειάστηκε πάνω από είκοσι χρόνια! (σε όποιον Ευρωπαίο το πείτε, θα σας κοιτάξει με απορία). Η συντήρηση των αυτοκινητοδρόμων ήταν εξαιρετικά προβληματική και είχε ανατεθεί στο Ταμείο Εθνικής Οδοποιΐας, το οποίο εισέπραττε και τα διόδια. Ατυχώς, το ΤΕΟ ήταν ένας ακόμη κρατικός φορέας, στον οποίο διορίζονταν «δικά μας παιδιά», με αποτέλεσμα τα διόδια να πηγαίνουν σε μεγάλο μέρος σε μισθοδοσία υπαλλήλων. Παράλληλα, καμένες λάμπες και σπασμένες μπάρες αντικαθίσταντο μετά από μήνες, ενώ η έλλειψη διαχωριστικών ανάμεσα στα δύο ρεύματα στο μεγαλύτερο μήκος του δικτύου μας κατέτασσε πρώτους στην Ευρώπη σε θανάτους από τροχαία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Στέφανος Μάνος εισήγαγε τη λογική του αυτοχρηματοδοτούμενου οδικού έργου. Η Αττική Οδός ήταν ο πρώτος αυτοκινητόδρομος που κατασκευάστηκε από ιδιωτικές εταιρίες, με ιδιωτικά κεφάλαια σε χρόνο-ρεκόρ, με υψηλές προδιαγραφές στην ποιότητα της ασφάλτου και στην οδική ασφάλεια. Στην κοινοπραξία ανατέθηκε η είσπραξη των διοδίων, τα οποία αποπληρώνουν την κατασκευή και χρηματοδοτούν την συντήρηση του δρόμου. Έπρεπε να περάσουν περίπου δεκαπέντε χρόνια, για να αποφασίσει το Δημόσιο να ιδιωτικοποιήσει όλους τους αυτοκινητόδρομους της χώρας, προκειμένου να κατασκευαστούν με υψηλές προδιαγραφές, αλλά με αυτοχρηματοδότηση.

Σήμερα, το Ταμείο Εθνικής Οδοποιΐας έχει καταργηθεί (αποκαλύφθηκε μάλιστα ότι είχε μέσο κόστος μισθοδοσίας ανά υπάλληλο περί τις 26.000 ευρώ). Τα διόδια εισπράττονται από τις εταιρίες, στις οποίες έχει ανατεθεί η κατασκευή και συντήρηση των δρόμων και έχουν οριστεί περί τα 0,04 ευρώ ανά χιλιόμετρο. Και ξαφνικά, εμφανίζεται το κίνημα «διόδια stop», το οποίο καλεί τους πολίτες να μην πληρώνουν διόδια. Το κίνημα ξεκίνησε από κάποιους πολίτες της Βόρειας Αττικής, οι οποίοι αναγκάζονται πλέον να πληρώνουν διόδια για να μεταβούν στο κέντρο της πόλης. Επεκτάθηκε όμως σε όλη την Ελλάδα, εκμεταλλευόμενο το «νομικό κενό» ότι η μη καταβολή διοδίων δεν είναι παράβαση του ΚΟΚ και θεωρείται ιδιωτική διαφορά με την εταιρία εκμετάλλευσης, η οποία θα πρέπει να κινήσει τις σχετικές διαδικασίες για έκδοση διαταγής πληρωμής. Τα θέματα που εγείρει το κίνημα αυτό είναι πολλά, και θα προσπαθήσω να τα καταγράψω ακροθιγώς:

  • «Να φύγουν όλα τα διόδια». Αν θεωρείς ότι το κόστος ενός αυτοκινητόδρομου πρέπει να βαρύνει όλους τους φορολογούμενους, ακόμη και αν δεν κάνουν χρήση του, ίσως έχεις δίκιο. Το να το πιστεύεις αυτό όμως υπονοεί ότι ανήκεις στο 60% των Ελλήνων που εμφανίζονται να μην πληρώνουν φόρους, οπότε ίσως είσαι στη λογική «θέλω να πληρώνουν όλοι οι άλλοι».
  • «Τα διόδια αυξήθηκαν πολύ». Ναι, αυξήθηκαν πολύ σε σχέση με τα παλιά, μη ανταποδοτικά διόδια. Όταν ολοκληρωθεί ο δρόμος Αθήνας-Πάτρας, θα πρέπει να πληρώνεις 8 ευρώ, έναντι 4 που πλήρωνες παλιά. Όταν δεις όμως την ποιότητα του νέου αυτοκινητόδρομου, δεν νομίζω να νοσταλγείς τον παλιό δρόμο επειδή πληρώνεις 4 ευρώ παραπάνω. Εξάλλου, θα έχεις την εναλλακτική της παλιάς Εθνικής Οδού που θα είναι δωρεάν, και τότε θα δούμε πόσοι το εννοούν. Υπενθυμίζω και το προηγούμενο της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, η οποία κοστίζει πάνω από 12 ευρώ, τιμή που δεν ωθεί κανέναν να πάει με το φέρι-μποουτ, καίτοι θα πλήρωνε τα μισά…
  • «Τα διόδια είναι ακριβά». Αντικειμενικά, δεν είναι. Για να πας από την Αθήνα στην Πάτρα με το αυτοκίνητο και να επιστρέψεις, χρειάζεσαι περί τα 60 ευρώ για βενζίνη, και θα πληρώνεις και 16 ευρώ διόδια, περί το 20% του κόστους του ταξιδιού. Ξαναλέω, αν πιστεύεις ότι είναι ακριβά, ας περιμένουμε να δούμε εάν θα πας από την παλαιά, δωρεάν εθνική οδό για να γλιτώσεις 16 ευρώ…
  • «Τα διόδια είναι παράνομα, γιατί δεν είναι έτοιμος ο δρόμος». Τα διόδια εδράζονται σε συμβάσεις του Ελληνικού Δημοσίου με Κοινοπραξίες, οι οποίες έχουν κυρωθεί με νόμο. Τα διόδια εισπράττονται, οι δρόμοι κατασκευάζονται. Απλώς η περίοδος παραχώρησης δεν ξεκινά με την παράδοση του έργου, αλλά από τώρα, τα διόδια δηλαδή χρηματοδοτούν την κατασκευή. Να σημειώσω εδώ ότι όταν ολοκληρωθεί ο δρόμος, όποιος δεν πληρώνει διόδια διαπράττει και το ποινικό αδίκημα του άρθρου 392 του Ποινικού Κώδικα, καθώς αποδέχεται την παροχή υπηρεσίας (χρησιμοποιεί τον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο) με πρόθεση να μην καταβάλει το αντίτιμο. Αν εννοούν ότι σήμερα δεν είναι ποινικό αδίκημα η μη πληρωμή του, ίσως έχουν δίκιο. Πάντως, αστική διαφορά εξακολουθεί να είναι, και φοβάμαι ότι θα το διαπιστώσουν όταν τους επιδοθεί η διαταγή πληρωμής.

Πόσο δίκιο έχει λοιπόν το κίνημα κατά των διοδίων; Πού ήταν όλοι αυτοί όταν πληρώναμε διόδια που κατέληγαν στην κρατική γραφειοκρατία, αντί στην οδική μας ασφάλεια; Μήπως δεν τους πείραζε που σκοτωνόμασταν στους άθλιους αυτοκινητόδρομους, αρκεί που ήταν κρατικοί; Μήπως ιδεολογικά δεν δέχονται ότι μια ιδιωτική εταιρία είναι δυνατόν να κατασκευάζει άρτια οδικά έργα και να αποκομίζει κέρδος από αυτά; Θεωρούν ότι το Δημόσιο μπορεί σήμερα να χρηματοδοτήσει τέτοια έργα με δανεικά; Ή μήπως πιστεύουν ότι αυτά τα έργα πρέπει να κατασκευαστούν από το «Διεθνές Κεφάλαιο», το οποίο μετά θα μας τα δωρήσει; Πρόκειται για δαιμονοποίηση του κέρδους και της επιχειρηματικότητας, για στρουθοκαμηλισμό, ιδεοληψία, βλακεία, ή συνδυασμό όλων των παραπάνω;

 

Δημοσιεύτηκε στο: drassi.gr