Αρχείο για ΔΕΚΟ

Ο Καραγκιόζης διαπραγματευτής

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες, είναι η παράσταση «ο Καραγκιόζης διαπραγματευτής». Η Κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει την εντύπωση ότι έχει κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αυτές για τις οποίες, σημειωτέον, έχει η ίδια συμφωνήσει και τώρα που ήρθε η ώρα των δανειστών μας να λασκάρουν τα σκοινιά, αυτοί ζητούν επιπλέον επώδυνες θυσίες.

Όποιος μπορεί να δει κάπως ψύχραιμα, θα διαπιστώσει ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Το μόνο που επιχειρεί να διασώσει η Κυβέρνηση είναι το υδροκέφαλο πελατειακό υπερκράτος που δημιούργησαν οι Κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης. Και η επιτυχία που έχει μέχρι στιγμής επιδείξει είναι όση θα επεδείκνυε γαγγραινοπαθής που κλήθηκε να αυτοϊαθεί κόβοντας ο ίδιος το πόδι του.

Το ζητούμενο μετά την χρεωκοπία του Κράτους δεν ήταν πώς να διασώσουμε αυτά που μας χρεωκόπησαν: τις άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες που συντηρούνται από τους φόρους μας, τα κλειστά επαγγέλματα, τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά που διώχνουν οποιονδήποτε θελήσει να επιχειρήσει στη Ελλάδα. Ακόμα και αν δεν υπήρχε Τρόικα, αυτά θα έπρεπε να μεταρρυθμίσουμε. Τέσσερα χρόνια όμως τώρα σε αυτούς τους τομείς δεν έγινε ούτε μια σοβαρή τομή: μόνο οριζόντιες περικοπές και καταιγίδα φόρων.

Στις παραστάσεις του Καραγκιόζη γελάμε, κάτι μέσα μας όμως κλαίει από οίκτο. Έτσι και τώρα: όχι επειδή είναι ένας πονηρός ρακένδυτος, αλλά επειδή το έχει αποδεχτεί κιόλας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 24 Νοεμβρίου 2013

Εγώ και ο Αλέξης

tsipΤην περασμένη Δευτέρα βρέθηκα στο κοινό της εκπομπής «στον ενικό» του Νίκου Χατζηνικολάου και έθεσα μια ερώτηση στον Αλέξη Τσίπρα, η οποία δεν απαντήθηκε (η εκπομπή εδώ, η ερώτηση στο Α’ μέρος μετά το 52′).

Οι αντιδράσεις των επομένων ημερών αποκάλυψαν μια άγνοια, πάνω στην οποία ο κ. Τσίπρας φαίνεται ότι βασίζει την λαϊκίστικη προπαγάνδα του: η κοινή γνώμη δείχνει να πιστεύει ότι οι σημερινοί συνταξιούχοι έχουν πληρώσει με τις εισφορές τους τις συντάξεις τους (παράδειγμα εδώ), ενώ αυτό είναι χαρακτηριστικό του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, το οποίο όμως ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε «νεοφιλελεύθερο» και απέρριψε μετά βδελυγμίας. Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι οι τότε εργαζόμενοι πλήρωναν με τις εισφορές τους τις συντάξεις των τότε συνταξιούχων, παίρνοντας απλά την υπόσχεση ότι όταν έρθει η ώρα της δικής τους σύνταξης, θα υπάρχουν επαρκείς άλλοι εργαζόμενοι, να πληρώνουν με τις δικές τους εισφορές τις συντάξεις τους. Η Αριστερά ανέκαθεν (και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη) υποστήριζε αυτό, το λεγόμενο αναδιανεμητικό σύστημα, διότι θεωρούσε ότι αυτό βασίζεται στην «αλληλεγγύη των γενεών».

Όπως συνήθως συμβαίνει, η Αριστερά είναι καλή στα συνθήματα, αλλά τα κάνει θάλασσα στην επίλυση προβλημάτων. Έτσι, σήμερα που δεν υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι να πληρώνουν εισφορές, πρέπει να περικοπούν οι συντάξεις. Και παρά τις περικοπές, το έλλειμμα μεταξύ καταβαλλομένων εισφορών και συντάξεων καλύπτεται από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, δηλαδή από το φορολογούμενο με τεράστια ποσά (πέρυσι 18δις). Πού κατέληξε λοιπόν η περίφημη «αλληλεγγύη των γενεών» της Αριστεράς; Μικροί μισθοί, μεγάλες ασφαλιστικές εισφορές, μικρές συντάξεις και επιπρόσθετη επιδότηση από τη φορολογία.

Πώς θα μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα; Η πιο καθαρή λύση είναι ένας συνδυασμός των δύο συστημάτων: Το κράτος να διαθέτει αυτά τα 18 δις ισομερώς σε όλους τους πολίτες άνω των 65 (αυτό καταλήγει σε Εθνική Σύνταξη €600 ευρώ σε όλους, χωρίς εισφορές, δουλέψεις-δεν δουλέψεις). Από εκεί και πέρα, ο καθένας να έχει έναν προσωπικό συνταξιοδοτικό λογαριασμό, στον οποίο να καταλήγουν όλες οι εισφορές που καταβάλλει κατά τη διάρκεια της εργασιακής του ζωής, και οι οποίες θα μετατραπούν σε εφάπαξ ή σύνταξη όποτε το θελήσει (περίπου όπως γίνεται σήμερα με τα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά συστήματα). Ένα τέτοιο σύστημα θα κατέληγε σε μεγαλύτερες συντάξεις για το 95% των συνταξιούχων.

Γιατί λοιπόν απέρριψε ο Αλέξης ένα τέτοιο σύστημα; Αφενός γιατί δεν το καταλαβαίνει. Αφετέρου γιατί πλήττει τους κερδισμένους του σημερινού συστήματος, τους συνταξιούχους των πρώην ΔΕΚΟ, οι οποίοι έχουν εξασφαλίσει παράλογα και μη διατηρήσιμα προνόμια, και των οποίων οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν προσχωρήσει στο ΣΥΡΙΖΑ και προσδοκούν μέσω αυτού τη διατήρηση των μη βιώσιμων προνομίων τους εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας.

Εγώ λοιπόν έκανα μια ερώτηση για ένα περίπλοκο πρόβλημα που πρέπει να λυθεί γρήγορα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, χωρίς ιδεοληψίες και συνθηματολογία. Και ο Αλέξης δεν απάντησε, διότι ο σκοπός του δεν είναι να λυθούν τα προβλήματα, αλλά να κυβερνήσει το κόμμα του πάση θυσία. Και για να γίνει αυτό, δεν πρέπει να θίξουμε κανέναν.

Κάπως έτσι καταστραφήκαμε.

 

Υ.Γ. Δεν πρόλαβε να περάσει η εβδομάδα, και ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε αποκατάσταση των συντάξεων των αγάμων θυγατέρων. Στο σκεπτικό του (εδώ) λέει ότι αυτές είναι «ανταποδοτικού χαρακτήρα και όχι προνοιακού, δεδομένου ότι οι υπάλληλοι επιβαρύνονται με τις ανάλογες κρατήσεις για την στοιχειοθέτηση του δικαιώματος συνταξιοδότησης». Επικαλείται δηλαδή τις αρχές του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, το οποίο απορρίπτει ως «νεοφιλελεύθερο»! Τρικυμία εν κρανίω…

Δεν υπάρχουν «μη ουσιώδεις» υπηρεσίες στο Ελληνικό Δημόσιο;

Την περασμένη Τρίτη, 1η Οκτωβρίου, η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση ανακοίνωσε το κλείσιμο υπηρεσιών της, καθώς το Κογκρέσο απέτυχε να συμφωνήσει σε νέο Προϋπολογισμό. Ενόψει αδιεξόδου ρευστότητας, πάνω από 800.000 εργαζόμενοι σε «μη ουσιώδεις» υπηρεσίες (όπως πάρκα, μουσεία, υπηρεσίες μετανάστευσης κλπ), πήραν αναγκαστική άδεια άνευ αποδοχών… μέχρι νεοτέρας.

Στην Ελλάδα η είδηση προκάλεσε αμηχανία, καθώς δεν δείχνουμε να έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει κρατικό χρήμα. Το χρήμα που δαπανούν οι κυβερνήσεις προέρχεται αποκλειστικά από τους φόρους μας. Και όταν οι φόροι δεν επαρκούν για να καλύψουν τα δημόσια έξοδα, ή θα πρέπει να μειωθούν τα έξοδα, ή να αυξηθούν οι φόροι. Οι ΗΠΑ επέλεξαν το πρώτο, εμείς το δεύτερο: φορολογήσαμε ότι περπατάει, πετάει, είναι ακίνητο ή… αυτοκίνητο, προκειμένου να μην περικόψουμε δημόσια έξοδα, τα οποία θεωρούμε όλα… ουσιώδη!

Δεν υπάρχουν λοιπόν «μη ουσιώδεις» υπηρεσίες στο Ελληνικό Δημόσιο; Θα επηρεαζόταν η ζωή μας αν έκλεινε το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού, τα Κέντρα Εργαζόμενου Κοριτσιού, το Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας, ο Οργανισμός Αποξήρανσης της Κωπαΐδας, το Έργο Πολιτών, ο Σταθμός Ελέγχου Κάπρων; Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει ακόμα πλήθος άλλων δημόσιων φορέων με παρόμοια ευφάνταστα ονόματα που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα;

Έχουμε σκεφτεί ότι θα γλιτώναμε τη φοροεπιδρομή απλά αν βρίσκαμε και κλείναμε τις «μη ουσιώδεις» υπηρεσίες, όπως οι ΗΠΑ;

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 6 Οκτωβρίου 2013

Μια άλλη κοινωνία είναι εφικτή;

Αναζητώντας να νοικιάσετε κατοικία, βρίσκετε ένα εξαιρετικό οροφοδιαμέρισμα σε τετραόροφη οικοδομή, ευήλιο και ευάερο. Σας ενημερώνουν όμως ότι επειδή η πολυκατοικία είναι «οικογενειακή», τα τέσσερα διαμερίσματά της μοιράζονται έναν μετρητή κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος, και οι ένοικοι απλώς διαιρούν τον λογαριασμό διά τέσσερα. Αν και το διαμέρισμα σας άρεσε πολύ, η «ιδιαιτερότητα» αυτή σας κάνει να μην το προτιμήσετε. Γιατί;

Ακολουθώντας την κοινή λογική, σκέφτεστε ότι με έναν τέτοιο διακανονισμό, κανείς ένοικος δεν έχει κίνητρο να κάνει οικονομία στην ηλεκτρική ενέργεια. Όλοι καταναλώνουν περισσότερο από τις ανάγκες τους, αφού θεωρούν ότι πληρώνουν το ένα τέταρτο της σπατάλης. Ο καθένας χρησιμοποιεί χωρίς φειδώ θερμοσίφωνες, κλιματιστικά και φούρνους, με την ίδια λογική που κάνει αυτούς που τρώνε σε «μπουφέ» να προσπαθούν να καταβροχθίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ποσότητα. Το γεγονός ότι δεν νοικιάσατε το διαμέρισμα αυτό, σημαίνει πως είστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι κανείς από τους συγκατοίκους της πολυκατοικίας δεν θα αυτοπεριορίσει την κατανάλωσή του από ένστικτα κοινωνικής αλληλεγγύης, συμπάσχοντας δηλαδή προς τους άλλους τρεις που θα επωμιστούν τη δική του σπατάλη.

Σκεφτείτε τώρα μια εταιρία, που έχει μετόχους, πελάτες, εργαζόμενους και διοίκηση. Οι εργαζόμενοι θέλουν συνεχώς μεγαλύτερους μισθούς, οι πελάτες καλύτερες και φτηνότερες υπηρεσίες, οι μέτοχοι κερδοφορία και η διοίκηση μπόνους απόδοσης. Πρόκειται για συμφέροντα που ισορροπούν ακριβώς επειδή είναι αλληλοσυγκρουόμενα: η διοίκηση είναι υπόλογη στους μετόχους, οι μέτοχοι έχουν ανάγκη ευχαριστημένους πελάτες, οι εργαζόμενοι χρειάζονται εύρωστη επιχείρηση για να πληρώνονται καλά. Αν όμως η εταιρία είναι ΔΕΚΟ, το αν οι πελάτες είναι ευχαριστημένοι είναι αδιάφορο, καθώς πρόκειται συνήθως για μονοπώλιο. Η διοίκηση είναι κομματικά διορισμένη και βραχύβια, οπότε τη συμφέρει περισσότερο να έχει ευχαριστημένους εργαζόμενους, παρά πελάτες ή μετόχους. Έτσι οι εργαζόμενοι πληρώνονται όλο και καλύτερα ασχέτως παραγωγικότητας, οι διοικήσεις πληρώνονται αδρά ασχέτως αποδοτικότητας, οι πελάτες γκρινιάζουν, η εταιρία είναι μονίμως ελλειμματική και οι μέτοχοι… απλά πληρώνουν και δεν εκπροσωπούνται! Έτσι μια ΔΕΚΟ καταλήγει σαν την πολυκατοικία του παραδείγματος: την ασυδοσία όλων την πληρώνουμε… όλοι!

Καλώς ή κακώς, ο καθένας έχει την έμφυτη τάση να κερδίζει, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το κοινό συμφέρον. Υπάρχουν πολλοί τρόποι αντιμετώπισης του φαινομένου: οι κομμουνιστές θεωρούν ότι με την παιδεία μπορεί το ένστικτο αυτό να υποταχθεί στο κοινό καλό και έτσι να οικοδομηθεί μια σοσιαλιστική κοινωνία. Η Εκκλησία προβάλλει τη μετά θάνατον ζωή, επιχειρώντας να καταστήσει μάταια την τάση κέρδους στην παρούσα. Η πατριωτική δεξιά προβάλλει την έννοια του έθνους ως συλλογικότητα στην οποία υποτάσσεται η ατομικότητα.

Φευ, θεωρίες εν πολλοίς μεταφυσικές και υπερβατικές: Οκτώ δεκαετίες κομμουνιστικής παιδείας στην ΕΣΣΔ δεν εμπόδισαν την κομματική νομενκλατούρα να νέμεται τον πλούτο ενώ ο λαός μοιραζόταν τη φτώχεια. Ένας παχυλός τραπεζικός λογαριασμός μητροπολίτη «για τα γεράματά του» μαρτυρεί ότι καλή η μετά θάνατον, αλλά ας ζήσουμε αυτή τη ζωή πρώτα καλά. Η δε εθνική συνείδηση δεν εμπόδισε κανέναν «μεσάζοντα» να βγάλει μίζες από τις δαπάνες άμυνας του «έθνους».

Οι σύγχρονες κοινωνίες δεν έχουν ανάγκη ευχολογίων ή μεταφυσικής, δεν ασκούν βία ούτε στρουθοκαμηλίζουν. Αντιμετωπίζουν το φαινόμενο κατάματα, δημιουργώντας αντίρροπα συμφέροντα, διακρίνοντας σαφώς εξουσίες που ελέγχουν η μία την άλλη, επιβραβεύοντας και τιμωρώντας. Αυτό έχουμε και εμείς ανάγκη σήμερα περισσότερο από ποτέ. Υπό το φως των παραπάνω, σκεφτείτε πόσο πιο αποτελεσματικότερη θα ήταν η ιδιωτικοποίηση όλων των ΔΕΚΟ και η πλήρης διάκριση των εξουσιών αντί του να ξυπνάμε και να κοιμόμαστε με το πομπώδες και αόριστο αριστερό ευχολόγιο «μια άλλη κοινωνία είναι εφικτή».

 

Δημοσιεύτηκε στο: protagon.gr

Τι θα έκανα με το άγος του ΟΣΕ

Ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδας είναι μια ιστορία αθλιότητας, την οποία ανέχονται αδιαμαρτύρητα οι Έλληνες φορολογούμενοι για πολλά χρόνια. Θα παραθέσω ορισμένα στοιχεία που συνθέτουν το μέγεθος της καταστροφής.

Τα βασικά οικονομικά στοιχεία του Οργανισμού τα τελευταία χρόνια έχουν ως εξής:

(εκατ.ευρώ) 2005 2006 2007 2008 2009
Πωλήσεις

(έσοδα)

94 104 105 195 174
Κόστος

προσωπικού

374 386 292 290
Αποτέλεσμα

(ζημιές)

-829 -845 -939 -794 -936
Επιδ.Ελλ.

Δημοσίου

287 334 506 462 548
Νέος δανεισμός 1.427 968 110 330 482
Σύνολο δανείων 6.438 7.325 8.408 9.756 10.712

Αυτό σημαίνει ότι:

  • για κάθε εισιτήριο των 17 ευρώ που αγοράζουμε, ο ΟΣΕ καταβάλλει μισθό 29 ευρώ, μπαίνει συνολικά μέσα 93, επιδοτείται από το Δημόσιο με 54 και δανείζεται άλλα 48!
  • κάθε Έλληνας χρωστάει 1.000 χρέος, απλά για να υπάρχει ο ΟΣΕ!
  • το κόστος προσωπικού (ακόμα και το μειωμένο του 2009) αντιστοιχεί σε 4.182 εργαζόμενους (κυρίως βασικής εκπαίδευσης), δηλαδή μέσο κόστος 70.000 ευρώ ανά εργαζόμενο!

Το άγος συμπληρώνεται από τα παρακάτω στοιχεία:

  • ο ΟΣΕ καλύπτει μόλις το 2,5% των εμπορευματικών μεταφορών στην Ελλάδα (το 97,5% διενεργείται οδικώς, δηλαδή με νταλίκες). Αλλά και σε αυτό ακόμα το ποσοστό, πρέπει να υπολογίσουμε και το «παραμάγαζο» που πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι είχαν στήσει εργαζόμενοι και εκμεταλλεύονταν το δίκτυο του ΟΣΕ εισπράττοντας οι ίδιοι.
  • το 30% των 2.500 χλμ δικτύου του είναι στο παλαιό, μη ευρωπαϊκό, πλάτος και στην ουσία είναι άχρηστο.
  • το δίκτυο του ΟΣΕ καλύπτει περίπου 20 από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ενώ όλοι οι νομοί διαθέτουν ΚΤΕΛ, τα οποία τον ανταγωνίζονται στη μεταφορά επιβατών
  • 2.700 υπάλληλοι πρόκειται να μεταταγούν στο Δημόσιο, προκειμένου να πάψει ο ΟΣΕ να είναι ζημιογόνος. Αυτό σημαίνει ότι αφενός έτσι κι αλλιώς θα μπορούσε να δουλεύει με 1.500 εργαζόμενους, αφετέρου ότι το κόστος μισθοδοσίας απλά «θα κρυφτεί» στο αχανές Δημόσιο.

Δυστυχώς, η μόνη λύση για τον ΟΣΕ είναι το άμεσο κλείσιμο. Μια ανώνυμη εταιρία με ζημιές 4 με 9 φορές το τζίρο της θα είχε κλείσει προ πολλού, καθώς κανείς μέτοχος δεν θα έβαζε πλέον λεφτά. Πρέπει επιτέλους και ο μέτοχος του ΟΣΕ, το Ελληνικό Δημόσιο, να αντιληφθεί ότι εκπροσωπεί όλους εμάς τους φορολογούμενους που δεν δεχόμαστε πλέον να χρηματοδοτούμε 4.200 υπαλλήλους Δημοτικού με 70.000 ευρώ το χρόνο.

Τι θα έκανα τον ΟΣΕ; Θα τον έκλεινα σε μια μέρα και θα έδινα στους υπαλλήλους του το προβλεπόμενο επίδομα ανεργίας, που έτσι κι αλλιώς θα έπαιρνε κάθε μη προνομιούχος εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα. Στο κράτος θα έμενε ένα χρέος περίπου 11 δις ευρώ, αλλά και η υποδομή. Με έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό θα καλούσα οποιαδήποτε σιδηροδρομική εταιρία της Ευρώπης στήσει μια νέα εταιρία εκ του μηδενός, προσλαμβάνοντας και πολλούς απολυμένους του ΟΣΕ, με μισθούς αγοράς. Στη νέα σιδηροδρομική εταιρία θα παρείχα πλήρως ελεύθερα τιμολόγια, και μάλιστα στους νομούς όπου υπάρχει σιδηροδρομικό δίκτυο θα απελευθέρωνα και τα τιμολόγια των τοπικών ΚΤΕΛ. Ο ανταγωνισμός των δύο φορέων θα οδηγούσε σε μικρότερες τιμές και καλύτερες υπηρεσίες.

Δυστυχώς αυτά θα έκανε κάποιος που επιχειρούσε να βάλει μια τάξη στη μαύρη τρύπα του Δημοσίου, και όχι μια Κυβέρνηση, βασική προτεραιότητα της οποίας είναι να διαφυλάξει τα παιδιά που προσέλαβε, να κρύψει από τους φορολογουμένους τους τεράστιους μισθούς που παίρνουν για μηδενικό έργο και να μας αναγκάσει να συνεχίσουμε να πληρώνουμε κοντά στο 1 δις το χρόνο λόγω της «κοινωνικής σημασίας του σιδηρόδρομου».

Υ.Γ. Αν δεν σας έπεισα, ίσως σας πείσει ότι η ως άνω εταιρία που ζει αποκλειστικά απομυζώντας τους φόρους μας, προκηρύσσει διαγωνισμό ύψους 33.000 ευρώ για μίσθωση δυο δωματίων σε ξενοδοχείο στο Κιάτο….

CC&C, την πληρώνεις κι εσύ!

Το Υπουργείο ανακοίνωσε ότι προσέλαβε, εκτός από την Εθνική Τράπεζα, και μια εταιρία ονόματι CC&C Advisors Ltd, για την παροχή υπηρεσιών όσον αφορά στην υποστήριξη του σχεδιασμού του προγράμματος Αναδιαρθρώσεων, Αποκρατικοποιήσεων και αξιοποίησης περιουσιακών στοιχείων εν γένει, ύψους 15 ως 50 δις ως το 2015.

Η εταιρία CC&C Advisors Ltd ιδρύθηκε στις 14/12/2010 και έχει μετοχικό κεφάλαιο 1 λίρα Αγγλίας. Στη διεύθυνση που δηλώνει ως έδρα βρέθηκα χθες, και θα ήθελα να δείτε τις σχετικές φωτογραφίες:

Αυτή είναι μια άποψη της οδού Leather Lane, στον αριθμό 100 της οποίας έχει την έδρα της η εταιρία συμβούλων. Είναι εμφανες ότι πρόκειται για δρόμο υψηλού επιχειρηματικού ενδιαφέροντος.



Και αυτό είναι το κτίριο όπου «στεγάζεται» η εταιρία:

Δείτε πιο κοντά τον πρώτο όροφο… εκεί είναι η έδρα της:

Δεν ξέρω αν θα σας εκπλήξει, αλλά κανένα κουδούνι δεν έγραφε την επωνυμία της. Χτύπησα το appartment 1, που είναι δηλωμένο ως έδρα, και η κυρία που μου απάντησε μου είπε ότι δεν υπάρχει εταιρία με τέτοιο όνομα. Έτσι, πήγα απέναντι και έφαγα ένα σαντουιτσάκι:

Είναι σίγουρο ότι κάποιοι τρώνε πολύ καλύτερα!…

Το Υπουργείο με νεότερη ανακοίνωσή του, δεν αρνείται ότι προσέλαβε την εν λόγω ανύπαρκτη εταιρία, συνεχίζει όμως την ανακοίνωση: «Το στέλεχος το οποίο παρέχει υπηρεσίες…». Υπονοεί δηλαδή ότι ολόκληρη η εταιρία είναι ένα στέλεχος. Δεν αναφέρει όμως το όνομά του, το λόγο για τον οποίο έπρεπε να προσληφθεί υπό το μανδύα ανύπαρκτης εταιρίας, το αν προηγήθηκε διαγωνιστική διαδικασία ή ήταν απευθείας ανάθεση σε «δικό μας παιδί…»

Με μεγάλη σοβαρότητα ξεκίνησαν οι αποκρατικοποιήσεις…

Οι πυραμίδες των Ελλήνων

Οι Έλληνες έχουμε πετύχει μια υψηλή εξειδίκευση στις πυραμίδες. Δεν εννοώ τα τεράστια πυραμιδοειδή κτίσματα της Αιγύπτου, που κάποιοι ευφάνταστοι προγονόπληκτοι προσπαθούν να αποδώσουν στους Αρχαίους προπάτορές μας με την ισχυρή πεποίθηση ότι, αν αυτό αποδειχθεί, θα αλλάξει ο ρους της παγκόσμιας ιστορίας. Εννοώ τις χρηματοοικονομικές πυραμίδες, αυτές που χτίσαμε στη σύγχρονη εποχή και με τις οποίες αποδείξαμε στην Υφήλιο ότι είναι δυνατόν να επιτευχθεί το ιδανικό του Νεοέλληνα, το να ζεις δηλαδή χωρίς να δουλεύεις.

Οι πυραμιδοειδείς απάτες βασίζονται στη λογική ότι ένας, αυτός που είχε την «ιδέα», βρίσκεται στην κορυφή της πυραμίδας και πουλάει την «ιδέα» του σε μια παρέα άλλων, οι οποίοι στέκονται πιο κάτω από αυτόν στην «πυραμίδα», και οι οποίοι μεταπωλούν την ιδέα σε κάποιους άλλους, οι οποίοι βρίσκουν ακόμη περισσότερους, κοκ. Το σύστημα φυσικά δουλεύει όσο υπάρχουν κορόιδα να επανδρώνουν μια όλο και ευρύτερη βάση της πυραμίδας, «σκάει» όμως όταν δεν μπορούν να βρεθούν άλλοι. Και δεδομένου ότι ο πληθυσμός της γης είναι πεπερασμένος, και η πιο έξυπνη πυραμιδοειδής απάτη είναι μαθηματικά καταδικασμένη κάποια στιγμή να καταρρεύσει.

Οι ελληνικές πυραμίδες συνιστούν μια εκδοχή της παραπάνω απλής απάτης, η οποία συνδυάζει κομματική διοίκηση στην κορυφή, ελάχιστη εργασία, μηδενική καινοτομία, παχυλούς μισθούς και μετακύλιση του τεράστιου κόστους σε ολόκληρη την κοινωνία, που αποτελεί τη βάση της πυραμίδας.

Δείτε, για παράδειγμα, την ΕΡΤ. Στην κορυφή της πυραμίδας βρίσκεται ο διευθύνων σύμβουλος, κομματικό στέλεχος του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος και παχυλά αμειβόμενος. Παρακάτω, Διοικητικό Συμβούλιο, τα μέλη του οποίου ορίζονται από το κυβερνόν κόμμα. Πιο κάτω, χιλιάδες καλοπληρωμένοι υπάλληλοι, δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και κομματικής προελεύσεως. Όλοι αυτοί πραγματώνουν το έργο της «δημόσιας ραδιοτηλεόρασης», δαπάναις της βάσης της πυραμίδας, 10 εκατομμυρίων δηλαδή κορόιδων που πληρώνουν 300 εκατομμύρια ευρώ υποχρεωτική εισφορά μέσω ΔΕΗ για την ΕΡΤ.

Άλλο παράδειγμα, ο ΟΣΕ. Στην κορυφή της πυραμίδας, όπως και στην πυραμίδα της ΕΡΤ, κομματικά διορισμένη, καλοπληρωμένη διοίκηση. Από κάτω, χιλιάδες αργόμιθοι υπάλληλοι, οι περισσότεροι βασικής εκπαίδευσης, εισπράτουν μισθούς που θα ζήλευε ο επιστήμων γιατρός του ΕΣΥ, ενώ ολόκληρη η πυραμίδα του ΟΣΕ, με το μηδαμινό μεταφορικό έργο (που έτσι κι αλλιώς στην Ελλάδα εκτελείται από τα ΚΤΕΛ και τα φορτηγά) παράγει 1 δις ευρώ ζημιές το χρόνο. Στη βάση της πυραμίδας, πάλι 10 εκατομμύρια δυστυχείς φορολογούμενοι, καθένας από τους οποίους πρέπει να πληρώνει 100 ευρώ το χρόνο απλά… για να υπάρχει ο ΟΣΕ!

Μήπως δεν είναι πυραμίδα οι δήμοι; Ο Δήμος Αθηναίων για παράδειγμα, εισπράττει δημοτικά τέλη και φόρους από πάνω από 500.000 Αθηναίους (τα κορόιδα στη βάση της πυραμίδας) τα οποία σκορπάει σε μισθούς υπαλλήλων καθαριότητας, χωρίς να πετυχαίνει καθαρή πόλη, σε μισθούς δημοτικών αστυνομικών, χωρίς να κατορθώνει την τήρηση των νόμων, αλλά και σε πλειάδα εταιριών, όπως ραδιόφωνο, μεσιτεία ασφαλίσεων (!), κ.ά. Και στην κορυφή της πυραμίδας, πάλι κομματικός δήμαρχος με κομματικό επιτελείο αντιδημάρχων, διευθυντών δημοτικών επιχειρήσεων, κλπ.

Ακόμα και η Αγροτική Τράπεζα είναι μια πυραμίδα. Η μόνη ελληνική τράπεζα που απέτυχε στα πρόσφατα stress tests είναι συνάμα η μόνη κατά πλειοψηφία κρατική (τυχαίο; δε νομίζω…). Και εδώ κομματικά διορισμένη διοίκηση (να θυμίσω ότι ο προηγούμενος διοικητής της ήταν… κουμπάρος του πρωθυπουργού), η οποία χρησιμοποιεί το ίδρυμα για διάφορες εξυπηρετήσεις προς τους αγρότες-ψηφοφόρους… Επίσης, είναι η μόνη τράπεζα της οποίας το κράτος εγγυάται τις καταθέσεις κατά 100%, αλλά και η μόνη που τις χρησιμοποιεί για να… δανείζει το κράτος! (τα stress tests την «έκοψαν» διότι κατείχε ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου ίσα με… 8 φορές τα κεφάλαιά της!). Ο ορισμός της πυραμίδας! Και πάλι στη βάση της πυραμίδας αυτής 10 εκατομμύρια κορόιδα, θα κληθούν σε λίγες εβδομάδες να συμμετάσχουν στην αύξηση κεφαλαίου της… για να μην κλείσει!

Τόσες πολλές πυραμίδες γύρω μας, και όλες με κοινό χαρακτηριστικό τη βάση των 10 εκατομμυρίων κορόιδων και την κορυφή των κομματικών απατεώνων που «πούλησαν την ιδέα». Θυμηθείτε ότι όλες οι «πυραμίδες» λειτουργούν όσο οι από κάτω τρώνε το παραμύθι των από πάνω (κρατική ραδιοτηλεόραση, εθνικοί σιδηρόδρομοι, κρατικός τραπεζικός πυλώνας). Αλλά και ότι όλες σκάνε όταν δεν υπάρχει πια βάση να πληρώσει…