Αρχείο για γραφειοκρατία

Κυβέρνηση χωρίς σχέδιο (ούτε) για το ασφαλιστικό

Το ασφαλιστικό είναι, αναμφισβήτητα, το σημαντικότερο οικονομικό μας πρόβλημα σήμερα. Για τη χρηματοδότησή του, ο Κρατικός Προϋπολογισμός καταβάλλει ετησίως περί τα 12 δις, δηλαδή μιάμιση φορά όσα εισπράττει από φόρο εισοδήματος φυσικών προσώπων ή όσο πέντε (!) ΕΝΦΙΑ. Ως εκ τούτου, δεν εκπλήσσει ότι η κυρία Λαγκάρντ, σύμφωνα με πληροφορίες, ζήτησε μειώσεις συντάξεων. Από την κρίση θα βγούμε μόνο αν λυθεί το ασφαλιστικό. Διαφορετικά, θα μας πάρει μαζί του.

Από την άλλη, είναι γεγονός ότι οι συνταξιούχοι έχουν υποστεί μεγάλες μειώσεις την τελευταία πενταετία και είναι δύσκολο να τους επιβληθούν κι άλλες. Δεδομένου όμως ότι το ασφαλιστικό πρέπει να λυθεί για να πάμε παρακάτω ως χώρα, τι αντιπρότεινε στην κυρία Λαγκάρντ μια Κυβέρνηση που θέλει να λέγεται αριστερή; Αύξηση εργοδοτικών εισφορών; Αυστηροποίηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης των 65 ετών; Κατάργηση των εξόφθαλμων προνομιούχων του συστήματος, όπως οι συνταξιούχοι της ΔΕΗ και του ΟΤΕ, τα ταμεία των οποίων συνεχίζουν κανονικά σε όλη τη διάρκεια της κρίσης να εισπράττουν από τον Προϋπολογισμό περί τα 1,2 δις, δηλαδή μισό ΕΝΦΙΑ;

Ας δεχτούμε, δηλαδή, ότι η κυρία Λαγκάρντ είναι ανάλγητη και πιέζει για μειώσεις συντάξεων. Η αυτοαποκαλούμενη «Κυβέρνηση κοινωνικής σωτηρίας» τι σχέδιο έχει για το πρόβλημα; Ο λαλίστατος κύριος Ρωμανιάς που δήλωσε ότι το ασφαλιστικό είναι βιώσιμο ως το 2017, ποιά λύση προτείνει ώστε να μην καταρρεύσει το σύνολο του συστήματος;

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 19 Απριλίου 2015

Advertisements

Η Κοίμηση της Μεταρρύθμισης

Η Κοίμηση της Θεοτόκου σημαίνει την αρχή του τέλους της θερινής ραστώνης και την σταδιακή επιστροφή στην δύσκολη οικονομική και πολιτική πραγματικότητα. Το φθινόπωρο προμηνύεται δύσκολο, καθώς η Κυβέρνηση επιχειρεί επίφοβους πολιτικούς ακροβατισμούς σε τεντωμένο, οικονομικά, σκοινί.

Η επιστροφή της τρόικας συνοδεύεται από επαναφορά των πιέσεων προς την Κυβέρνηση να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, που κάθε χρεωκοπημένο Κράτος εξάλλου θα έκανε: αν μη τι άλλο, να καταφέρει να μην ξοδεύει περισσότερα από όσα εισπράττει. Τεσσεράμισυ χρόνια μετά την επίσημη ελληνική χρεωκοπία, οι Κυβερνήσεις μας αρνούνται συστηματικά να κάνουν οποιαδήποτε μεταρρύθμιση που θα περιόριζε το Κράτος και τις σπατάλες του, θα άνοιγε τις αγορές και θα δημιουργούσε νέες θέσεις εργασίας. Αντ´αυτών, φορολογούν ακίνητα, κινητά, αυτοκίνητα, στραγγαλίζουν φορολογικά κάθε οικονομική δραστηριότητα, εξακολουθούν να συνταξιοδοτούν υγιείς πενηντάρηδες και αναβάλλουν κάθε μεταρρύθμιση.

Η αναβολή των μεταρρυθμίσεων, μάλιστα, γίνεται αυτές τις μέρες στρατηγική κυβερνητική επιλογή. Η Κυβέρνηση διαμηνύει, ψευδόμενη συνειδητά, πως η τρόικα φεύγει και οι μεταρρυθμίσεις τελείωσαν, η τρόικα περιμένει την τήρηση των υποσχέσεων για τις επόμενες εκταμιεύσεις, το πρόγραμμα του Μνημονίου όντως τελειώνει, αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος να πει στον βάναυσα φορολογούμενο λαό ότι η προσπάθεια δεν τελειώνει εδώ, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς.

Η Κυβέρνηση, λοιπόν, γιορτάζει σήμερα υποκριτικά την «Κοίμηση της Μεταρρύθμισης» και πλέον… η Παναγιά να βάλει το χέρι της!

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 15 Αυγούστου 2014

Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι

Η Κυβέρνηση δηλώνει ότι επιθυμεί να καταπολεμήσει τη φτώχεια, με ένα νομοσχέδιο (τι άλλο;), το οποίο θα δημιουργεί «δίχτυ ασφαλείας». Έχω ισχυρές ενστάσεις για το εάν μπορεί να πετύχει κάτι τέτοιο, κυρίως διότι το Κράτος συνηθίζει να δημιουργεί προβλήματα και κατόπιν να καταπιάνεται με το πώς θα τα λύσει. Η γραφειοκρατία είναι εξαιρετική σε ένα πράγμα: να διευρύνει τα όρια των αρμοδιοτήτων της, ώστε να διαιωνίζεται ο ρόλος της.

Θυμηθείτε την κλασική περίπτωση, το πετρέλαιο θέρμανσης: το κράτος αύξησε πολύ τον φόρο του πετρελαίου κίνησης και δημιουργήθηκε μεγάλη διαφορά τιμής από το πετρέλαιο θέρμανσης, με αποτέλεσμα να γίνει πολύ προσοδοφόρο το λαθρεμπόριο. Όταν αυτό διαδόθηκε, το κράτος χρειάστηκε υπαλλήλους για να ελέγχουν το ποιος βάζει τι είδους πετρέλαιο. Όταν απέτυχε και αυτό, αύξησε το φόρο και στο πετρέλαιο θέρμανσης, με αποτέλεσμα να πέσει κατακόρυφα η κατανάλωσή του. Και αφού πνιγήκαμε στην αιθαλομίχλη από τα τζάκια, έστησε μηχανισμό επιδότησης του πετρελαίου που το ίδιο υπερφορολόγησε.

Το ίδιο συμβαίνει και με τη φτώχεια. Το κράτος επέλεξε να λύσει το πρόβλημα της χρεωκοπίας του όχι από την πλευρά των εξόδων του, αλλά από την πλευρά των εσόδων, υπερφορολογώντας τα πάντα. Τώρα που δημιούργησε στρατιές νεόπτωχων, έρχεται να εφεύρει «δίχτυ ασφαλείας». Είναι ακριβώς αυτό που λέει ο λαός: «Να σε κάψω Γιάννη, να σ’ αλείψω λάδι».

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 30 Μαρτίου 2014

Φορολογικές αρπαχτές – Ανάπτυξη, σημειώσατε 1

Περνάτε από ένα εστιατόριο, έξω από το οποίο ο γνωστός «κράχτης» σας καλεί ευγενικά να μπείτε. Δυο πελάτες που βγαίνουν όμως, σας διηγούνται τη φρικτή εμπειρία τους: αφού έφαγαν ένα μέτριο φαγητό, τους έφεραν ένα λογαριασμό με ποσά διπλάσια από αυτά του καταλόγου. Όταν διαμαρτυρήθηκαν, τους είπαν ότι δυστυχώς οι τιμές άλλαξαν λίγο αφού ήρθαν. Και όταν αρνήθηκαν να πληρώσουν, δυο μπράβοι ήρθαν πάνω από τα κεφάλια τους και δεν τους άφηναν να φύγουν.
Αυτό σκέφτηκα διαβάζοντας τη ρύθμιση για αναδρομική φορολόγηση όσων επιχειρήσεων τόλμησαν να συνάψουν δάνειο με τη μέθοδο του sale & lease back, να εισφέρουν δηλαδή ακίνητα έναντι μακρόχρονης ρευστότητας. Η τωρινή ρύθμιση θεωρεί αναδρομικά την εκταμίευση του δανείου ως εισόδημα εκείνης της χρονιάς και τη φορολογεί με 19%.
Όσες πιθανότητες έχουν οι πελάτες του παραδείγματος να ξαναπάνε στο εστιατόριο και όσες πιθανότητες έχει η ευγένεια του «κράχτη» να σας πείσει να μπείτε κι εσείς, άλλες τόσες έχει και η Κυβέρνηση να προσελκύσει διεθνείς επενδυτές που θα μας φέρουν την ανάπτυξη. Περιοδεύουν ανά τον κόσμο (Κατάρ, Κίνα, κλπ.) για να τους πείσουν, και όταν έρθουν τους διώχνουν με τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά και τους αναδρομικούς φόρους.
Με αυτή την τακτική πάντως, το εστιατόριο του παραδείγματος έκανε μερικές αρπαχτές, στο τέλος όμως έκλεισε.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 9 Φεβρουαρίου 2014

Εθνική Στρατηγική κάποιος;

Φανταστείτε ότι δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι είμαστε ένα ανεξάρτητο κράτος χωρίς καμία δέσμευση προς εταίρους, αλλά φυσικά και χωρίς πακτωλούς επιδοτήσεων και ενισχύσεων. Τι θα έπρεπε να κάνουμε για να βγούμε από την κρίση;

Μία σχολή σκέψης λέει να αποσυνδεθούμε από τα ισχυρά νομίσματα, να κόψουμε το δικό μας σε όση ποσότητα μας λείπει, να μην πληρώσουμε καθόλου από το χρέος μας και να ζήσουμε στο εξής μόνοι μας. Αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει η Αργεντινή εδώ και 15 χρόνια, και ακόμα δεν έχει ορθοποδήσει. Το κόψιμο νομίσματος φέρνει πληθωρισμό, ο πληθωρισμός υποτίμηση, η υποτίμηση ξανά πληθωρισμό, αλλά και ελλείψεις.

Η άλλη σχολή λέει ότι ένα σωρό κράτη τα καταφέρνουν χωρίς να αρμέγουν καμία ευρωπαϊκή αγελάδα. Απλώς εκμεταλλευόμενα τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα: άλλοι παράγουν με χαμηλό εργατικό κόστος, άλλοι με υψηλό αλλά ποιοτικότερα, άλλοι επενδύουν στον τουρισμό, άλλοι στη γεωργία. Χρήμα κυκλοφορεί στη διεθνή οικονομία, ο καθένας ψάχνει να βρει τρόπο να το προσελκύσει.

Χρειαζόμαστε επειγόντως μια Εθνική Στρατηγική για προσέλκυση επενδύσεων. Μόνο έτσι θα έρθει ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση. Για να προσελκύσεις όμως επενδύσεις πρέπει να δώσεις ισχυρά κίνητρα: σταθερότητα, ταχεία απονομή δικαιοσύνης, μηδενική διαφθορά και γραφειοκρατία, χαμηλή και σταθερή φορολογία. Ποιος θα το κάνει;

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 19 Ιανουαρίου 2014

Ο Καραγκιόζης διαπραγματευτής

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες, είναι η παράσταση «ο Καραγκιόζης διαπραγματευτής». Η Κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει την εντύπωση ότι έχει κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αυτές για τις οποίες, σημειωτέον, έχει η ίδια συμφωνήσει και τώρα που ήρθε η ώρα των δανειστών μας να λασκάρουν τα σκοινιά, αυτοί ζητούν επιπλέον επώδυνες θυσίες.

Όποιος μπορεί να δει κάπως ψύχραιμα, θα διαπιστώσει ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Το μόνο που επιχειρεί να διασώσει η Κυβέρνηση είναι το υδροκέφαλο πελατειακό υπερκράτος που δημιούργησαν οι Κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης. Και η επιτυχία που έχει μέχρι στιγμής επιδείξει είναι όση θα επεδείκνυε γαγγραινοπαθής που κλήθηκε να αυτοϊαθεί κόβοντας ο ίδιος το πόδι του.

Το ζητούμενο μετά την χρεωκοπία του Κράτους δεν ήταν πώς να διασώσουμε αυτά που μας χρεωκόπησαν: τις άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες που συντηρούνται από τους φόρους μας, τα κλειστά επαγγέλματα, τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά που διώχνουν οποιονδήποτε θελήσει να επιχειρήσει στη Ελλάδα. Ακόμα και αν δεν υπήρχε Τρόικα, αυτά θα έπρεπε να μεταρρυθμίσουμε. Τέσσερα χρόνια όμως τώρα σε αυτούς τους τομείς δεν έγινε ούτε μια σοβαρή τομή: μόνο οριζόντιες περικοπές και καταιγίδα φόρων.

Στις παραστάσεις του Καραγκιόζη γελάμε, κάτι μέσα μας όμως κλαίει από οίκτο. Έτσι και τώρα: όχι επειδή είναι ένας πονηρός ρακένδυτος, αλλά επειδή το έχει αποδεχτεί κιόλας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 24 Νοεμβρίου 2013

Ο μεγάλος μύθος των συντάξεων

Πολύς κόσμος λέει: «έχω πληρώσει τη σύνταξή μου με τις εισφορές μου τόσα χρόνια». Αυτό όμως είναι μύθος, και θα εξηγήσω γιατί.

Υπάρχουν δυο είδη ασφαλιστικών/συνταξιοδοτικών συστημάτων. Το ένα, αυτό που νομίζει ο πολύς κόσμος ότι ισχύει, είναι το κεφαλαιοποιητικό: πληρώνω εισφορές εγώ και ο εργοδότης μου, αυτές κατατίθενται σε ένα ταμείο, με τον καιρό το ποσό αυτό αυξάνει και όταν φτάσω σε ένα όριο ηλικίας μπορώ να πάρω εφάπαξ και μηνιαία σύνταξη. Το άλλο, αυτό που στην πραγματικότητα ισχύει, είναι το αναδιανεμητικό: οι σημερινοί ασφαλισμένοι πληρώνουν εισφορές, οι οποίες καταβάλλονται στους σημερινούς συνταξιούχους ως συντάξεις. Οι σημερινοί εργαζόμενοι έχουν απλά την υπόσχεση ότι, όταν έρθει η ώρα της δικής τους σύνταξης, θα υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι να τις πληρώσουν.

Θα υπάρχουν όμως; Όταν, υπό την πίεση ιδεοληψιών της Αριστεράς περί «αλληλεγγύης των γενεών» ξεκίνησε αυτό το σύστημα, σε πολλά ταμεία αναλογούσαν ακόμη και επτά εργαζόμενοι σε έναν συνταξιούχο. Σήμερα, με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, την έκρηξη της ανεργίας και τη φαυλότητα του πολιτικού συστήματος που επιτρέπει σε όλο και περισσότερους να βγαίνουν στη σύνταξη όλο και νωρίτερα, δεν αναλογεί ούτε 1,5 εργαζόμενος σε έναν συνταξιούχο.

Το σύστημα έχει καταρρεύσει. Η λύση είναι μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση που θα περιλαμβάνει τρεις πυλώνες: Εθνική Σύνταξη σε όλους, επικουρική ασφάλιση και κεφαλαιοποιητικό σύστημα.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 10 Νοεμβρίου 2013