Αρχείο για απολύσεις

Λύσεις είναι οι δραστικές

Διάβασα με έκπληξη ένα άρθρο του κ. Γρηγόρη Φαρμάκη αναφορικά με τις λύσεις που προτείνουν Δράση και Δημοκρατική Συμμαχία για έξοδο από την κρίση. Η έκπληξή μου οφείλεται και σε λόγους ουσίας, και σε λόγους διαδικασίας.

Επί της διαδικασίας, μου προξενεί έκπληξη το γεγονός ότι ενώ η Δημοκρατική Συμμαχία επεδίωκε κοινή εκλογική κάθοδο με τη Δράση, μόλις αυτή απέτυχε, ανακάλυψαν ότι η Δράση είναι απίστευτα ανάλγητη και σκληρή. Αν είναι έτσι, τότε μόνο κακό θα τους προξενούσε μια τέτοια συνεργασία, γιατί την επιδίωκαν;

Επί της ουσίας, εκπλήσσομαι ακόμη περισσότερο όταν ένας άνθρωπος της αγοράς δηλώνει πως δεν θεωρεί «καθόλου ρεαλιστικό το να απολυθούν αύριο με συνοπτικές διαδικασίες εκατοντάδες χιλιάδες δημόσιοι υπάλληλοι». Εξ αντιδιαστολής, μάλλον θεωρεί ρεαλιστικότερο να μην απολυθεί κανείς και να αυξηθούν οι φόροι προς την ιδιωτική οικονομία, από τους οποίους πληρώνονται.

Αν δούμε τους αριθμούς, 700.000 άνθρωποι έμειναν άνεργοι από την αρχή της κρίσης μέχρι σήμερα. Εξ αυτών, περίπου 600 δημόσιοι υπάλληλοι που στην ουσία έφυγαν με πρόωρη συνταξιοδότηση και περίπου τον μισθό που έπαιρναν όταν (έκαναν πως) εργάζονταν. Οι υπόλοιποι 699.400, χίλιες φορές δηλαδή περισσότεροι, ιδιωτικοί υπάλληλοι, αυτοαπασχολούμενοι και μικροεπιχειρηματίες, οι οποίοι στραγγαλίστηκαν από έκτακτες εισφορές, χαράτσια, κλείσιμο βιβλίων, εισφορές αλληλεγγύης, γρηγορόσημα κλπ. Ένας άνθρωπος της αγοράς θα διαπίστωνε με ευκολία ότι αν δεν είχε επιβληθεί ούτε ένας νέος φόρος στην ιδιωτική οικονομία και είχαν απολυθεί άμεσα οι μισοί, δηλαδή 350.000 δημόσιοι υπάλληλοι (ή καλύτερα, μισθοδοτούμενοι από το Δημόσιο), η ανεργία θα ήταν σήμερα πολύ μικρότερη, αλλά και Η ΚΡΙΣΗ ΘΑ ΕΙΧΕ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ. Δεν είναι αυτό ρεαλιστικό;

Εμμέσως το παραδέχεται και ο ίδιος. Επικεντρώνεται στο ότι οι απολύσεις δεν θα μπορούσαν να γίνουν άμεσα, και μάλιστα όχι χωρίς αξιόπιστες διαδικασίες αξιολόγησης. Έχει απόλυτο δίκιο σε αυτό, καθώς ήδη από τη δεκαετία του 1980 το Δημόσιο έχει αποψιλωθεί από κάθε έννοια αξιοκρατίας και αξιολόγησης. Επικεντρωνόμενος όμως σε αυτό, ο κ. Φαρμάκης αφήνει να εννοηθεί ότι στο μυαλό του έχει διαδικασίες οριζόντιας περικοπής, σαν αυτές που ακολούθησε η σοσιαλιστική μας κυβέρνηση: 20% απολύσεις από το Εθνικό Κέντρο Κάπρων, 20% και από τους γιατρούς του ΕΣΥ.

Η θέση της Δράσης είναι ότι πρέπει να βρούμε και να κόψουμε κάθε περιττή δαπάνη. Αυτό σημαίνει, για παράδειγμα, ότι μπορούμε να ξεκινήσουμε από τα 600 και πλέον Νομικά Πρόσωπα που δημιούργησε εκ του μηδενός η Κυβέρνηση Καραμανλή. Να συνεχίσουμε κλείνοντας τον ΟΣΕ, εξοικονομώντας έτσι όσα επιχειρήσαμε να εισπράξουμε με το χαράτσι στα ακίνητα. Κατόπιν υπάρχει η ΕΡΤ, η οποία κάλλιστα μπορεί να λειτουργήσει με τα μισά έσοδα από ανταποδοτική εισφορά. Υπάρχει απίστευτο λίπος στο Δημόσιο και εκπλήσσομαι που ο κ. Φαρμάκης δεν το γνωρίζει ή κάνει πως δεν το γνωρίζει.

Η «κοινωνική αλληλεγγύη», η «επανάσταση καθημερινών μεταρρυθμίσεων» και τα λοιπά στρογγυλά, ενδεχομένως να βοηθήσουν τον κ. Φαρμάκη να εκλεγεί, το οποίο ειλικρινώς του εύχομαι. Δεν θα λύσουν όμως το πρόβλημα, καθώς οι λύσεις είναι πλέον μόνο δραστικές. Θα μπορούσαν να ήταν ηπιότερες όταν φωνάζαμε το 1993, το 1998, το 2004, το 2009, αλλά τότε ήμασταν λίγοι, «γραφικοί», «Κασσάνδρες». Βλέπετε τότε οι περισσότεροι ζούσαν την ευωχία του πάρτυ με δανεικά. Και τώρα μας κάνουν και κριτική και από πάνω…

Advertisements