Αρχείο για αποκρατικοποιήσεις

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χειροτερέψει την ασφυξία της αγοράς

Η αγορά ασφυκτιά, έχει στεγνώσει εντελώς από ρευστότητα. Λίγο οι ΕΝΦΙΑ και οι λοιποί φόροι, λίγο η προεκλογική αβεβαιότητα, λίγο η παύση πληρωμών από το Δημόσιο, λίγο οι αναλήψεις από τις τράπεζες, όλα μαζί οδήγησαν σε μια κατάσταση όπου κανείς δεν έχει να πληρώσει κανέναν.

Το πρόβλημα κάθε άλλο παρά θα λυθεί σύντομα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, διαφαινόμενος νικητής των αυριανών εκλογών, διατείνεται ότι θα σκίσει τα μνημόνια, θα επαναδιαπραγματευτεί σκληρά, και άλλα ηχηρά παρόμοια, τίποτα από τα οποία όμως δεν θα βγάλει την αγορά από το βαθύ κώμα στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Με τα 100 δις ευρώ που είπε πως θα κόψει η κυρία Ραχήλ Μακρή γελάμε ακόμα, μια μονομερής καταγγελία του μνημονίου θα άφηνε την χώρα (πόσο μάλλον την αγορά) ξεκρέμαστη από πλευράς χρηματοδότησης, ενώ οι απίστευτες προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς όλους δημιουργούν, αν τηρηθούν, τόσο τεράστιες ανάγκες στο Κράτος, που για να καλυφθούν θα πρέπει να αυξηθούν οι φόροι.

Η ρευστότητα στην αγορά μπορεί να επανέλθει μακροπρόθεσμα με τη μείωση των δαπανών του Δημοσίου και των αντίστοιχων φόρων που πνίγουν την αγορά, μεσοπρόθεσμα με εντατικοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και προσέλκυση επενδύσεων, βραχυπρόθεσμα δε με την επαναφορά της ηρεμίας στην αγορά και την αποφυγή ακραίας ρητορικής και μονομερών ενεργειών. Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι θα κάνει τα αντίθετα από όλα αυτά και έτσι παραμένω απαισιόδοξος.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 25 Ιανουαρίου 2015

Η Μάργκαρετ Θάτσερ και οι «νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Μνημονίου»

Το Centre for Policy Studies διοργανώνει την προσεχή Τετάρτη, 18 Ιουνίου, ένα μεγάλο συνέδριο  στο Λονδίνο με τίτλο «Συνέδριο Μάργκαρετ Θάτσερ για την Ελευθερία». Θα συμμετέχουν και θα μιλήσουν πρώην πρωθυπουργοί, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, με κύρια θέματα την οικονομική ελευθερία, το μεγάλο κράτος, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις και τον κορπορατισμό, τη μείωση της φορολογίας.

Παρά το συντηρητικό, γενικά, προφίλ της, και την κομματική της ένταξη, η «Σιδηρά Κυρία» υπήρξε εμβληματικό πρόσωπο για την φιλελεύθερη οικονομική πολιτική που ακολούθησε. Το άνοιγμα των αγορών, η μείωση των φόρων, οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, έδωσαν το φιλί της ζωής στη βρετανική οικονομία, η οποία στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η Μάργκαρετ Θάτσερ, ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί της, έδωσε στην εποχή της τη μάχη των ιδεών και την κέρδισε.

Εδώ στην Ελλάδα, η μάχη των ιδεών δεν δόθηκε ποτέ. Προτιμήσαμε τη μάχη των εντυπώσεων. Η χώρα μας ακολούθησε μεταπολεμικά σοσιαλιστικές, εν πολλοίς, πρακτικές (κλειστά επαγγέλματα, προστατευτισμός, κρατικοποιήσεις). Μετά το 1981, η σοσιαλιστική παράδοση συμπληρώθηκε από την καταστροφική, όπως αποδείχθηκε εξάλλου, πρακτική της κοινωνικής πολιτικής με δανεικά, των ελλειμμάτων, της υπερχρέωσης και της «ανάπτυξης διά της κατανάλωσης, όχι διά της παραγωγής. Το σοσιαλιστικό αυτό μοντέλο κατέρρευσε οριστικά το 2010, με μια οδυνηρή χρεοκοπία, τα συντρίμμια της οποίας ακόμα μαζεύουμε.

Ακόμα και η χρεοκοπία όμως δεν προκάλεσε μάχη ιδεών. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πιστεύει ότι αυτό που μας οδήγησε στην κατάρρευση ήταν η ασυδοσία των αγορών (και άρα αν τις ρυθμίζαμε δεν θα καταρρέαμε), καθώς και ότι οι «πολιτικές του μνημονίου» είναι «νεοφιλελεύθερες». Η φορολογική λαίλαπα, που το πολιτικό μας σύστημα εξαπέλυσε προκειμένου να μην αναγκαστεί να πειράξει το επανδρωμένο με την πελατεία του Δημόσιο, στη συνείδηση του κόσμου είναι φιλελεύθερη πολιτική, παρόλο που ο φιλελευθερισμός επαγγέλλεται μείωση των φόρων! Οι ιδιωτικοποιήσεις ονομάζονται «ξεπούλημα», αντί να αντιμετωπίζονται ως εισροή επενδυτικών κεφαλαίων. Η αριστερή αντιπολίτευση υπόσχεται ότι «με ένα νόμο και ένα άρθρο» όλα θα επανέλθουν στην προηγούμενη κατάσταση, θα συνεχίσουμε δηλαδή να μοιράζουμε σε ημετέρους τα λεφτά των άλλων, δανειστών και φορολογουμένων.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλεγε ότι «το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων». Κι εμάς μας τελείωσαν το 2010. Πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή ως κοινωνία να συζητήσουμε το πώς θα ορθοποδήσουμε μόνοι μας, χωρίς λεφτά κανενός άλλου. Καμία χώρα δε σώθηκε ως μπαταχτσής, δηλαδή με «κουρέματα» αυτών που τη δάνεισαν. Καμία χώρα δε σώθηκε με χρηματοδοτικά πακέτα, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, ΕΣΠΑ. Οι χώρες που ευημερούν, αποφάσισαν να βασιστούν στις δυνάμεις τους και να παράξουν πλούτο. Και ο πλούτος παράγεται με ανοικτές αγορές, χαμηλή και σταθερή φορολογία, προσέλκυση επενδύσεων, ανταγωνισμό, επιχειρηματικότητα, καινοτομία.

 

Δημοσιεύτηκε στις 16 Ιουνίου 2014 στο emea.gr

Η Μάργκαρετ Θάτσερ και το χρηματοδοτικό κενό

Την προσεχή Τετάρτη, 18 Ιουνίου, διεξάγεται στο Λονδίνο ένα μεγάλο συνέδριο με τίτλο «Συνέδριο Μάργκαρετ Θάτσερ για την Ελευθερία». Πρώην πρωθυπουργοί, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, θα μιλήσουν για την οικονομική ελευθερία, το μεγάλο κράτος, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, τη μείωση της φορολογίας. Την ίδια ώρα στην Αθήνα θα συζητάμε για την Τρόικα, το πώς θα αναβληθούν μερικές ακόμα μεταρρυθμίσεις, πώς θα αυξηθεί η φορολογία και πώς θα καλύψουμε το «χρηματοδοτικό κενό».

Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλεγε ότι «το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων». Ότι κάποια στιγμή δηλαδή θα έχεις «χρηματοδοτικό κενό» που δεν θα μπορείς να καλύψεις. Αυτή ακριβώς η σοσιαλιστική πρακτική, το να ξοδεύει δηλαδή το κράτος λεφτά των άλλων, φορολογουμένων και δανειστών, είναι αυτή που κατέρρευσε στην Ελλάδα. Αντίθετα από ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι, ποτέ δεν εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα φιλελεύθερες πολιτικές, δηλαδή μικρότερο κράτος, λιγότεροι φόροι, λιγότερη γραφειοκρατία.

Το ζήτημα είναι τι πρέπει να κάνουμε τώρα. Η συζήτηση για το με ποιο φόρο ή με τίνος δανεικά θα καλύψουμε το «χρηματοδοτικό κενό» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε νέα αδιέξοδα. Πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό και στην Ελλάδα ότι μόνο η ελεύθερη οικονομία θα μας βγάλει από το τέλμα που βρισκόμαστε. Δυστυχώς όμως το πολιτικό μας σύστημα εξακολουθεί να κάνει το ακριβώς αντίθετο, το μόνο που ξέρει τόσο καλά: να μοιράζει τα λεφτά των άλλων.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 15 Ιουνίου 2014

Η διελκυστίνδα Κυβέρνησης-Τρόικας

Η Τρόικα συνεχίζει να στοιχειώνει τον ύπνο του οικονομικού επιτελείου, και όχι άδικα. Τα περισσότερα από τα συμφωνηθέντα δεν έχουν γίνει, και για το μόνο που μπορεί να υπερηφανευθεί η Κυβέρνηση είναι το πόσο επιτυχημένα και έντεχνα αναβάλλει τις μεταρρυθμίσεις, και πώς κερδίζει χρόνο ενώ πνίγει τα πάντα στη φορολογία.

Το να μη δοθεί μια επόμενη δόση θα είχε καταστροφικές συνέπειες, και αυτό το ξέρει και η Κυβέρνηση και η Τρόικα. Από την άλλη, το να δίνονται όλες οι δόσεις χωρίς να γίνει καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση από αυτές που είναι απολύτως απαραίτητες για να βγούμε από το σπιράλ ύφεσης, υπερφορολόγησης και υπερχρέωσης, θα έδινε λάθος σήμα, και πάλι θα οδηγούσε στην καταστροφή. Και αυτό το ξέρουν και οι δυο.

Αυτό που ζούμε είναι μια διελκυστίνδα μεταξύ των δύο, Κυβέρνησης και Τρόικας. Και οι δυο τεστάρουν πόσο μπορούν να τραβήξουν το σκοινί και πόσες υποχωρήσεις αντέχει ο άλλος. Στη μέση, η πραγματική οικονομία στενάζει από την υπερφορολόγηση και τη γραφειοκρατία. Η πρώτη γονατίζει κάθε οικονομική δραστηριότητα και εκτινάζει λουκέτα και ανεργία, ενώ η δεύτερη δεν επιτρέπει σε καμία δημιουργική δύναμη του τόπου να επενδύσει, να παράγει, να εξάγει.

Φοβάμαι ότι δεν θα πάμε πολύ μακριά έτσι. Παρά τις ενέσεις αισιοδοξίας, που για πολιτικούς λόγους μας κάνει η Κυβέρνηση, τα αδιέξοδα θα τα βρούμε πάλι σύντομα μπροστά μας.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 7 Ιουνίου 2014

Ζητείται ανάσταση για την ελληνική οικονομία

Το εορταστικό κλίμα των ημερών συμπίπτει με τις ενέσεις αισιοδοξίας, με τις οποίες η Κυβέρνηση προσπαθεί να συνεφέρει την ημιθανή ελληνική οικονομία. Αυτοί που ισχυρίζονται ότι «η οικονομία είναι πρωτίστως κλίμα», νομίζουν ότι αρκεί η αισιοδοξία για να έρθουν όλα στην προηγούμενη κατάσταση.

Όλοι όμως καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι μόνο εν μέρει έτσι. Πίσω από τους αλαλαγμούς «βγήκαμε στις αγορές» και «τελειώνει το μνημόνιο» κρύβεται η νεκρική σιγή μιας οικονομίας που έχει λυγίσει από την υπερφορολόγηση και την επακόλουθη εκτίναξη της ανεργίας, ενώ καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση δεν έγινε όλα αυτά τα χρόνια στον «Μεγάλο Ασθενή», το Ελληνικό Δημόσιο. Πώς λοιπόν θα αναταχθεί μια οικονομία, της οποίας αποδεκατίστηκε κάθε παραγωγικός ιστός, προκειμένου να μείνει ανέπαφη η κομματική πελατεία που σιτίζεται από τους φόρους αυτών που παράγουν;

Χρειάζεται επειγόντως αλλαγή νοοτροπίας. Κλείσιμο άχρηστων φορέων του δημοσίου, μείωση φορολογικών συντελεστών, ευνοϊκό επενδυτικό περιβάλλον, εξαφάνιση της γραφειοκρατίας, άνοιγμα επαγγελμάτων, είναι λίγα από αυτά που πρέπει οπωσδήποτε να γίνουν, αλλά αρνούμαστε πεισματικά να εφαρμόσουμε τα τέσσερα, ήδη, χρόνια της κρίσης.

Η ευημερία δεν έρχεται ποτέ από χρήμα που μοιράζει το Κράτος προς κατανάλωση. Μόνο η κινητοποίηση των παραγωγικών δυνάμεων της οικονομίας μπορεί να φέρει την ευημερία. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να πραγματοποιηθεί η ευχή «Καλή Ανάσταση» για την ελληνική οικονομία…

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 20 Απριλίου 2014

Ο Καραγκιόζης διαπραγματευτής

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες, είναι η παράσταση «ο Καραγκιόζης διαπραγματευτής». Η Κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει την εντύπωση ότι έχει κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αυτές για τις οποίες, σημειωτέον, έχει η ίδια συμφωνήσει και τώρα που ήρθε η ώρα των δανειστών μας να λασκάρουν τα σκοινιά, αυτοί ζητούν επιπλέον επώδυνες θυσίες.

Όποιος μπορεί να δει κάπως ψύχραιμα, θα διαπιστώσει ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Το μόνο που επιχειρεί να διασώσει η Κυβέρνηση είναι το υδροκέφαλο πελατειακό υπερκράτος που δημιούργησαν οι Κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης. Και η επιτυχία που έχει μέχρι στιγμής επιδείξει είναι όση θα επεδείκνυε γαγγραινοπαθής που κλήθηκε να αυτοϊαθεί κόβοντας ο ίδιος το πόδι του.

Το ζητούμενο μετά την χρεωκοπία του Κράτους δεν ήταν πώς να διασώσουμε αυτά που μας χρεωκόπησαν: τις άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες που συντηρούνται από τους φόρους μας, τα κλειστά επαγγέλματα, τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά που διώχνουν οποιονδήποτε θελήσει να επιχειρήσει στη Ελλάδα. Ακόμα και αν δεν υπήρχε Τρόικα, αυτά θα έπρεπε να μεταρρυθμίσουμε. Τέσσερα χρόνια όμως τώρα σε αυτούς τους τομείς δεν έγινε ούτε μια σοβαρή τομή: μόνο οριζόντιες περικοπές και καταιγίδα φόρων.

Στις παραστάσεις του Καραγκιόζη γελάμε, κάτι μέσα μας όμως κλαίει από οίκτο. Έτσι και τώρα: όχι επειδή είναι ένας πονηρός ρακένδυτος, αλλά επειδή το έχει αποδεχτεί κιόλας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 24 Νοεμβρίου 2013

Παρεξηγημένες αλήθειες

Ζούμε μια πραγματικά δύσκολη κατάσταση. Θα ήμουν αισιόδοξος, ακόμα και αν ήταν δυσκολότερη, υπό την προϋπόθεση ότι μια κρίσιμη μάζα της ελληνικής κοινωνίας έδειχνε να συνειδητοποιεί κάποια πράγματα πολύ απλά, πλην όμως παρεξηγημένα.
Παραθέτω μερικά:
1. Το Κράτος δεν είναι απρόσωπο. Πολλές φορές μιλούμε για το κράτος σαν τον από μηχανής Θεό, τον άγγελο που θα παρέμβει σωτήρια στη ζωή μας. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Κράτος είναι οι υπάλληλοί του, άνθρωποι σαν όλους τους υπόλοιπους, που εργάζονται σε αυτό με σκοπό το κέρδος, όπως κάθε εργαζόμενος (τουλάχιστον εγώ δεν ξέρω κανένα υπάλληλο που να εργάζεται εθελοντικά). Όταν λοιπόν επικαλείστε κάπου το Κράτος, να έχετε υπόψη σας ότι επικαλείστε τον αστυνομικό της γειτονιάς σας, τον πολεοδόμο που υποπτεύεστε, τον εφοριακό που αποφεύγετε, τον κομματάρχη που απεχθάνεστε. Τα υπόλοιπα είναι απλά ουτοπία.
2. Το Κράτος δεν παράγει πλούτο. Πλούτο παράγει η επένδυση, η ευρεσιτεχνία, το ρίσκο. Για όλα αυτά χρειάζεται κίνητρο, το κέρδος. Το Κράτος καλείται απλά να διαμορφώσει το καλύτερο περιβάλλον για να αναπτυχθούν τα παραπάνω. Αν προσπαθήσει να παράγει πλούτο, απλά θα αποτύχει.
3. Η έννοια «κρατικό χρήμα» δεν υφίσταται. Το κράτος αποκτά χρήματα είτε φορολογώντας σε είτε δανειζόμενο από σένα. Εκτός αν εννοείς ότι μπορεί να τυπώσει χρήμα, οπότε απλά μειώνει την αξία των χρημάτων που ήδη έχεις στα χέρια σου, χωρίς να το καταλάβεις.
4. Αν φορολογήσεις το «Κεφάλαιο» με 100%, δεν θα το εξαφανίσεις από προσώπου γης, απλά θα φύγει από σένα. Δες το παράδειγμα της Βόρειας Κορέας. Ή της Κούβας: Η Επανάσταση της Κούβας δήμευσε κάθε ιδιωτική επένδυση. Το Κεφάλαιο απλά δεν ξαναπάτησε και η Κούβα απλά μαράζωσε. Έτσι αν μοιράζεται κάτι ίσα στην Κούβα, αυτό είναι η φτώχεια, όχι ο πλούτος.
5. Αν πουλήσεις μια βραχονησίδα σε έναν Γάλλο, δε θα την ξεκολλήσει από τη θέση της και θα την πάει στη Γαλλία. Ούτε η βραχονησίδα θα γίνει μέρος της γαλλικής επικράτειας. Απλά θα επενδύσει πάνω της, θα προσλάβει προσωπικό, θα φέρει τεχνογνωσία, θα πληρώσει φόρους. Θα κερδίσει, αλλά θα κερδίσεις κι εσύ. Ως σήμερα δεν το έχουμε κάνει αυτό, διότι 10 εκατομμύρια Έλληνες θέλουμε να έχουμε την αίσθηση ότι μπορούμε ανά πάσα στιγμή να επισκεφτούμε οποιαδήποτε από τις 6.000 ακατοίκητες βραχονησίδες και νησάκια. Έτσι δεν γίνεται καμία επένδυση, στο βωμό του δικαιώματος της κυρίας Κούλας από το Κιλκίς να επισκεφτεί τη βραχονησίδα Γκαμήλα κάποια στιγμή που θα της δοθεί η ευκαιρία. Προσωπικά πάντως πιστεύω ότι η κυρία Κούλα δεν έχει πρώτη προτεραιότητα στη ζωή της το να επισκεφτεί μια έρημη βραχονησίδα.
6. Οι δανειστές μας δεν είναι «οι διεθνείς κερδοσκόποι». Ο θείος Τάκης αποταμίευε πάντοτε σε Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου, τα θεωρούσε την ασφαλέστερη επένδυση. Τώρα ανησυχεί ότι θα χάσει τις οικονομίες μιας ζωής, αν ισχύσει «κούρεμα» 50% και για τους ιδιώτες. Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου έχουν όλες οι ελληνικές Τράπεζες και τα αγόρασαν με τις καταθέσεις όλων μας. Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου έχει και το Ταμείο Σιδηροδρομικών της Ολλανδίας και το Ταμείο Ψαράδων της Νορβηγίας. Αν κάποιος από αυτούς είναι «διεθνής κερδοσκόπος», γιατί δεν είναι και οι υπόλοιποι; Η αλήθεια είναι ότι κανείς τους δεν είναι κερδοσκόπος, απλά το Ελληνικό Δημόσιο είναι μπαταχτσής.
Αν όλα τα παραπάνω άρχιζαν να γίνονται αυτονόητες αλήθειες για μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, ίσως ήμουν αισιόδοξος. Βλέπω όμως ότι όλα τους είναι παρεξηγημένα, υπό το βάρος μακρόχρονης και πολυμέτωπης αριστερής προπαγάνδας. Και είμαι απαισιόδοξος, διότι στόχος της προπαγάνδας είναι να γίνουμε Κούβα ή Βόρεια Κορέα. Και διαφαίνεται πλέον δυστυχώς πως ο στόχος είναι κοντά.

Δημοσιεύτηκε στο: maga.gr