Αρχείο για Uncategorized

Χρειάζεται μεταρρύθμιση το Ασφαλιστικό;

Ρωτάνε πολλοί, γιατί η Τρόικα (ονομαζόμενη πλέον «Θεσμοί») επιμένει τόσο πολύ στη μεταρρύθμιση του Ασφαλιστικού; Πρόκειται για εμμονή τους, για έκφραση αναλγησίας, ή κάτι άλλο;

Το Ασφαλιστικό μας όχι απλώς δεν είναι βιώσιμο, αλλά έχει καταρρεύσει ήδη, απλώς δεν το έχουμε παραδεχτεί. Είναι σαν τον νεκρό πριν έρθει ο γιατρός να πιστοποιήσει τον θάνατό του: νεκρός είναι, απλά δεν υπάρχει ακόμα επίσημη πιστοποίηση. Δυο-τρεις αριθμοί το αποδεικνύουν: 28 δις τον χρόνο κοστίζουν οι συντάξεις, από αυτά μόνο 15 καλύπτονται από ασφαλιστικές εισφορές. Τα υπόλοιπα 13 καταβάλλονται από τον Προϋπολογισμό, δηλαδή από τους φόρους μας. Από δε το σύνολο της φορολογίας των ιδιωτών το Δημόσιο εισπράττει μόλις 7 δις. Αυτά δεν φτάνουν ούτε για τις συντάξεις όσων είναι κάτω των 65 ετών, οι οποίοι εισπράττουν 8 δις ετησίως.

Είναι προφανές ότι αν λύναμε το Ασφαλιστικό, θα υπερβαίναμε οριστικά και την κρίση. Χρειάζονται όμως πλέον ριζικά μέτρα: εφαρμογή Εθνικής Σύνταξης στα 65 χωρίς εισφορές, τερματισμός των πρόωρων χωρίς λόγο συντάξεων, δραστικές περικοπές στα εξόφθαλμα «ρετιρέ» των συνταξιούχων, εφαρμογή κεφαλαιοποιητικού συστήματος στους νέους ασφαλισμένους, για όσους θέλουν σύνταξη μεγαλύτερη της Εθνικής. Είναι όμως αδύνατη μια τέτοια μεταρρύθμιση από τη σημερινή λαϊκίστικη Κυβέρνηση, που έχει πια αποδείξει ότι δεν θέλει να αλλάξει απολύτως τίποτα από τα κακώς κείμενα, έστω και αν αυτό σημαίνει την κατάρρευση της χώρας.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 7 Ιουνίου 2015

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα χειροτερέψει την ασφυξία της αγοράς

Η αγορά ασφυκτιά, έχει στεγνώσει εντελώς από ρευστότητα. Λίγο οι ΕΝΦΙΑ και οι λοιποί φόροι, λίγο η προεκλογική αβεβαιότητα, λίγο η παύση πληρωμών από το Δημόσιο, λίγο οι αναλήψεις από τις τράπεζες, όλα μαζί οδήγησαν σε μια κατάσταση όπου κανείς δεν έχει να πληρώσει κανέναν.

Το πρόβλημα κάθε άλλο παρά θα λυθεί σύντομα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, διαφαινόμενος νικητής των αυριανών εκλογών, διατείνεται ότι θα σκίσει τα μνημόνια, θα επαναδιαπραγματευτεί σκληρά, και άλλα ηχηρά παρόμοια, τίποτα από τα οποία όμως δεν θα βγάλει την αγορά από το βαθύ κώμα στο οποίο βρίσκεται σήμερα. Με τα 100 δις ευρώ που είπε πως θα κόψει η κυρία Ραχήλ Μακρή γελάμε ακόμα, μια μονομερής καταγγελία του μνημονίου θα άφηνε την χώρα (πόσο μάλλον την αγορά) ξεκρέμαστη από πλευράς χρηματοδότησης, ενώ οι απίστευτες προεκλογικές υποσχέσεις του ΣΥΡΙΖΑ προς όλους δημιουργούν, αν τηρηθούν, τόσο τεράστιες ανάγκες στο Κράτος, που για να καλυφθούν θα πρέπει να αυξηθούν οι φόροι.

Η ρευστότητα στην αγορά μπορεί να επανέλθει μακροπρόθεσμα με τη μείωση των δαπανών του Δημοσίου και των αντίστοιχων φόρων που πνίγουν την αγορά, μεσοπρόθεσμα με εντατικοποίηση των ιδιωτικοποιήσεων, ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και προσέλκυση επενδύσεων, βραχυπρόθεσμα δε με την επαναφορά της ηρεμίας στην αγορά και την αποφυγή ακραίας ρητορικής και μονομερών ενεργειών. Δυστυχώς, ο ΣΥΡΙΖΑ δείχνει ότι θα κάνει τα αντίθετα από όλα αυτά και έτσι παραμένω απαισιόδοξος.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 25 Ιανουαρίου 2015

Πόσο τυχερός είναι ο Βγενόπουλος;

Μετά το σοκ του θανάτου τριών καθ’όλα αθώων τραπεζικών υπαλλήλων, για μένα ακολούθησε ένα δεύτερο: η αντιμετώπιση αυτού του εγκλήματος από την ευρύτερη ελληνική κοινωνία.

Άκουσα με φρίκη πολλούς, πάρα πολλούς, απρόσμενα πολλούς, να αποδίδουν την ευθύνη… στον Βγενόπουλο. Όλοι αυτοί δεν βρήκαν κάτι να πουν για τους ανώνυμους κουκουλοφόρους, οι οποίοι κατασκεύασαν βόμβες μολότωφ, τις μετέφεραν ηθελημένα μαζί με λοστούς μαζί τους στην πορεία, έσπασαν την πρόσοψη της εν λειτουργία Τράπεζας και πέταξαν μέσα εύφλεκτο υλικό επαρκές να καρβουνιάσει τρεις ορόφους. Έψαξαν και βρήκαν όμως αρκετά επιχειρήματα σχετικά με τον αερισμό του κτιρίου, την πυροπροστασία του, για το ότι οι υπάλληλοι δεν απεργούσαν, και άλλα πολλά. Διάσημος blogger γράφει, απευθυνόμενος στο Βγενόπουλο: «ζούμε σε μια Πολιτεία, όπου –δυο εβδομάδες μετά τον εμπρησμό της τράπεζας- δεν σας έχει απαγγελθεί καμία κατηγορία. Είστε τυχερός που ζείτε στην Ελλάδα».

Προφανώς, αν το κατάστημα που κάηκε ήταν μπακάλικο, και θύτης η αστυνομία, οι ίδιοι που σήμερα επιχειρηματολογούν κατά του Βγενόπουλου και της κακής εργοδοσίας, θα διαμαρτύρονταν εντονότατα για το φόνο των υπαλλήλων του μπακάλικου, καίγοντας ενδεχομένως τη μισή Αθήνα. Άρα, για όλους αυτούς ένα έγκλημα είναι έγκλημα κατά περίπτωση. Πρέπει να εξεταστεί πρώτα ποιος είναι ο θύτης, ποιος το θύμα, ποιος με το κεφάλαιο και ποιος με την εργατιά. Στο πίσω μέρος του μυαλού τους, ένας τραπεζικός υπάλληλος υπηρετεί τον καπιταλισμό, άρα κατά κάποιον τρόπο του αξίζει να πεθάνει. Ομοίως, όταν σκότωνε η «17 Νοέμβρη», ναι μεν ήταν φόνος, αλλά κατά βάθος… σκότωνε Αμερικάνους και επιχειρηματίες, άρα μικρή η ζημιά!

Αυτός ο καταλογισμός ευθυνών κατά περίπτωση, αναλόγως του αν ο θύτης ή το θύμα υπηρετεί την επαναστατική τους λογική, καμία σχέση δεν έχει με τη Δικαιοσύνη. Προς φασισμό ομοιάζει. Προσωπικά, μένω άναυδος ενώπιον εκείνων των συνειδήσεων που δάκρυσαν με το θάνατο του δεκαπεντάχρονου και μετά έκαναν την Αθήνα λαμπόγυαλο, ενώ μπροστά στη νεκρή έγκυο σκέφτηκαν τα πιστοποιητικά πυρασφάλειας!

Δεν ξέρω αν ο Βγενόπουλος είναι τυχερός που ζει στην Ελλάδα. Όσο πληθαίνουν όμως αυτές οι συνειδήσεις που δακρύζουν κατά περίπτωση, μόνο για θύματα με επαρκές πιστοποιητικό πολιτικών φρονημάτων, μάλλον κανείς μας δεν πρέπει να αισθάνεται τυχερός που ζει σε αυτή τη χώρα…
var gaJsHost = ((«https:» == document.location.protocol) ? «https://ssl.» : «http://www.»);document.write(unescape(«%3Cscript src='» + gaJsHost + «google-analytics.com/ga.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E»));try {var pageTracker = _gat._getTracker(«UA-7877169-1»);pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}

Την πτώχευση την επιλέξαμε

Ζούμε ημέρες κρίσης, ή έστω ημέρες συνειδητοποίησης προϋπάρχουσας κρίσης. Καθημερινή είναι η συζήτηση για το υπέρογκο χρέος, τα τεράστια ελλείμματα, τις περικοπές μισθών και επιδομάτων, τις αυξήσεις φόρων. Κάποιοι πολίτες αρχίζουν να συνειδητοποιούν ότι δεν γίνεται να ζούμε με δανεικά στο διενεκές, δεν είναι δυνατόν να είμαστε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι και να στραγγαλίζουμε με την συμπεριφορά μας τον ιδιωτικό τομέα, ότι γενικά το μέχρι τώρα «ελληνικό μοντέλο» εξέπνευσε.

Το πολιτικό σύστημα όμως δεν δείχνει να έχει καταλάβει κάτι. Ειδικά η τοπική αυτοδιοίκηση φαίνεται ότι ασχολείται αποκλειστικά και μόνο με τις προσεχείς εκλογές του Οκτωβρίου. Μερικοί μάλιστα τοπικοί άρχοντες φαίνεται ότι είναι διατεθειμένοι να κατασπαταλήσουν και το τελευταίο ευρώ των δημοτών τους στο βωμό της επανεκλογής τους.

Δεν μπορεί να εξηγηθεί το πώς, εν μέσω τέτοιας κρίσης, ο Δήμος Κηφισιάς εκδήλωσε την πρόθεση πρόσληψης 240(!) υπαλλήλων. Αν μάλιστα δει κανείς τι υπάλληλοι ζητούνται, και σκεφτεί το έργο που καλούνται να κάνουν, θα αντιληφθεί ότι σε αυτή τη χώρα επιλέξαμε να πτωχεύσουμε, δεν είχαμε την ανάγκη κανενός… κερδοσκόπου.

Συγκεκριμένα, ενώ η κρίση μαίνεται με άγνωστη κατάληξη, η ανθοκομική έκθεση του Δήμου Κηφισιάς ζητεί 20 εργάτες πρασίνου, 12 εργάτες καθαριότητας, 5 νυκτοφύλακες, 8 φύλακες, 1… αρχιτέκτονα τοπίου, 2 οδηγούς, 2 γεωπόνους… Ανατριχιάσατε; Ακούστε συνέχεια: Ενώ ο ΦΠΑ αυξάνεται στο 21%, ο Β’ Παιδικός Σταθμός ζητεί 2 βοηθούς μάγειρα, 2 βοηθούς τραπεζοκόμου, 3 καθαρίστριες (!), 2 φύλακες, 2 ψυχολόγους (!).

Αν ως εδώ τα θεωρείτε δικαιολογημένα, συνειδητοποιήστε ότι καλείστε να πληρώσετε την βενζίνη κατά 40% ακριβότερα από ένα μήνα πριν, ενώ το Πολιτιστικό Κέντρο Κηφισιάς ζητεί να προσλάβει 1 καθηγητή ψηφιδωτού, 1 καθηγητή αγιογραφίας, 3 ζωγράφους, 5 μαέστρους, 4 χοροδιδασκάλους, 6 (!) καθαρίστριες, 1 αρχαιολόγο (;), 6 φύλακες, 1 προπονητή σκακιού (!!), 11 μουσικούς (!!!).

Εάν έχετε το κουράγιο και συνεχίζετε να διαβάζετε, μάθετε ότι μπήκε για πρώτη φορά φόρος στο ρεύμα (5,5 ευρώ στην κιλοβατώρα), ενώ το Κέντρο Κοινωνικής Πολιτικής Κηφισιάς προσλαμβάνει 5 ψυχολόγους, 5 κοινωνιολόγους, 7 (!) καθαρίστριες, 8 οικογενειακούς βοηθούς, 2 ψυχιάτρους, 10 κοινωνικούς λειτουργούς…

Οι μόνες δικαιολογημένες προσλήψεις είναι αυτές της Δημοτικής Φιλαρμονικής Κηφισιάς: 4 μουσικοί σαξοφώνου, 4 μουσικοί φλάουτου, 4 μουσικοί κλαρινέτου, 4 μουσικοί τρομπονιού… Στην κηδεία της Ελληνικής Οικονομίας θα έχουμε τουλάχιστον εξαιρετική μπάντα!

Η υποχρέωση της χώρας μας για το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων

Το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων φαίνεται ότι μας έρχεται απ’ έξω. Συγκεκριμένα, στα μέτρα που καλείται να λάβει η κυβέρνηση, προκειμένου το Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης να έχει αποτελέσματα το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων παίζει μεγάλο ρόλο. Ωστόσο, η χώρα μας έχει και σχετική υποχρέωση βάσει της Οδηγίας 2006/123 της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στην πραγματικότητα, ούτως ή άλλως, ήδη πολλές από τις διατάξεις για τα κλειστά επαγγέλματα είναι αντίθετες με το Σύνταγμά μας, όπως έχει κρίνει το Συμβούλιο της Επικρατείας.
Τι εννοούμε, όμως, όταν αναφερόμαστε σε “κλειστά επαγγέλματα”; Στην πραγματικότητα, μια σειρά από πρακτικές ή περιορισμούς: είτε την ύπαρξη συγκεκριμένου αριθμού (numerus clausus) αυτών που θα μπορέσουν τα τα ασκούν (λ.χ. ταξί, συμβολαιογράφοι κ.λπ.), είτε τον περιορισμό της σχετικής οικονομικής δραστηριότητας μόνο σε κατόχους ορισμένων τυπικών προσόντων (λ.χ. φαρμακεία), είτε την επιβολή τοπικών περιορισμών στην άσκηση κάποιων επαγγελμάτων (λ.χ. δικηγόροι), είτε, εν ευρεία εννοία, την υποχρεωτική σύμπραξη κάποιων επαγγελματιών σε ορισμένες ενέργειες των πολιτών (λ.χ. υποχρεωτική σύμπραξη δικηγόρων σε συμβόλαια). Παρεμφερής στρέβλωση που πρέπει να καταργηθεί είναι οι φόροι υπέρ τρίτων (λ.χ. αγγελιόσημο, επιβάρυνση υπέρ ΤΣΜΕΔΕ σε διάφορες εργασίες μηχανικών, επιβάρυνση υπέρ Ταμείου Νομικών στις μεταβιβάσεις ακινήτων ή στη σύσταση εταιρειών κ.λπ.).
Υπολογίζεται ότι το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων θα φέρει αύξηση του Α.Ε.Π. κατά τουλάχιστον 0,5% ετησίως. Έτσι, με αναμενόμενη ύφεση από 2 έως 4% κατά το 2010 (και την αντίστοιχη μείωση των φορολογικών εσόδων), μπορεί εύκολα ν’ αντιληφθεί κανείς την οικονομική σημασία της απελευθερώσεως των επαγγελμάτων, δηλαδή της καταργήσεως των παραπάνω στρεβλωτικών πρακτικών.
Ήδη μέχρι την 28 Δεκεμβρίου 2009 η χώρα μας ώφειλε να είχε ενσωματώσει στο εσωτερικό της δίκαιο τις διατάξεις της Οδηγίας 2006/123/ΕΚ σχετικά με τις υπηρεσίες στην εσωτερική αγορά. Η Οδηγία αυτή έχει πολλές προβλέψεις σε σχέση με τα κλειστά επαγγέλματα. Προβλέπει ότι η άσκηση επαγγέλματος μπορεί να εξαρτηθεί από την παροχή αδείας, μόνον εφ’ όσον κάτι τέτοιο επιβάλλεται από λόγους επιτακτικού δημοσίου συμφέροντος. Ορίζεται, παράλληλα, ότι οι άδειες είναι αορίστου χρόνου, εκτός εάν επιτακτικός λόγος δημοσίου συμφέροντος περιορίζει τον αριθμό των διαθεσίμων αδειών – με άλλα λόγια, εάν ο αριθμός των αδειών είναι περιορισμένος, αυτές πρέπει να παρέχονται για ορισμένο χρονικό διάστημα, και μάλιστα κατόπιν ανοικτής διαδικασίας. Ακόμη, ορίζεται ότι οι περιορισμοί πρέπει να τίθενται μόνον εν όψει επιτακτικού δημοσίου συμφέροντος, αλλά και με βάση την αρχή της αναλογικότητας, δηλαδή να μην είναι επαχθέστεροι από όσο χρειάζεται για την επίτευξη του σκοπού δημοσίου συμφέροντος.
Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια έχουν εκδοθεί κάποιες σημαντικές αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, οι οποίες έχουν κρίνει αντίθετους με το Σύνταγμα κάποιους νομοθετικούς περιορισμούς στον τρόπο ασκήσεως κάποιων επαγγελμάτων. Λ.χ. κρίθηκε, για τους οπτικούς, ότι μπορούν καταστήματα οπτικών ειδών να ανήκουν και σε νομικά πρόσωπα ή σε μη-οπτικούς, εφ’ όσον τοποθετείται, όμως, οπτικός ως υπεύθυνός τους (ΟλΣτΕ 1991/2005 ΕΔΚΑ 2006.63). Το ίδιο κρίθηκε και για τις ιατρικές εταιρείες: συγκεκριμένα, παραπέμφθηκε στην Ολομέλεια υπόθεση από το Δ’ Τμήμα του Συμβουλίου της Επικρατείας, το οποίο είχε κρίνει ότι είναι παράνομη η απαίτηση του π.δ. 84/2001 που ορίζει τα σχετικά με την ίδρυση εταιρειών για την παροχή ιατρικών υπηρεσιών, ότι το 51% του κεφαλαίου τους θα το κατέχουν ιατροί (ΣτΕ 4009/2006). Τέλος, με μια πιο πρόσφατη απόφασή του το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε ότι ο ανώτατος αριθμός αδειών για τα βυτιοφόρα δημοσίας χρήσεως είναι αντισυνταγματικός και ότι δεν αποτελεί πρόσφορο μέσο για να εξασφαλισθεί αποτελεσματικός έλεγχος της διακινήσεως των πετρελαιοειδών προϊόντων και να προστατευθούν το περιβάλλον, η δημόσια υγιεινή και η οδική ασφάλεια (ΣτΕ 3536/2009).
Δηλαδή η απελευθέρωση των κλειστών επαγγελμάτων είναι κάτι που η χώρα μας οφείλει να κάνει όχι μόνο εν όψει της οικονομικής κρίσεως ή των απαιτήσεων των πιστωτών μας, αλλά και επειδή κάτι τέτοιο επιτάσσει η κοινοτική νομοθεσία, καθώς και το ίδιο το Σύνταγμά της. Δεν μπορούμε παρά να ελπίζουμε ότι η Κυβέρνηση και η κυβερνητική πλειοψηφία θα προχωρήσει στην απελευθέρωση των επαγγελμάτων όσο πιο σύντομα γίνεται.

Ανοικτή επιστολή: Σας εκλιπαρώ, μη σώσετε αυτή την Ελλάδα!

Κύριοι του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και της Ευρωπαϊκής Επιτροπής,

Απευθύνομαι σε εσάς, που αναλάβατε το έργο της «επιτήρησης» της ελληνικής οικονομίας και που σκέφτεστε να την «σώσετε» από τον όλεθρο της αδυναμίας αποπληρωμής του χρέους της, και σας εκλιπαρώ: μην το κάνετε!

Αυτό που πάτε να αποτρέψετε, δεν είναι η πτώχευση της οικονομίας, αλλά η πτώχευση ενός ολόκληρου πολιτικού κατεστημένου. Το έλλειμμα που βλέπετε στους αριθμούς είναι αποτέλεσμα του ελλείμματος κοινής λογικής, είναι αποτέλεσμα μιας μαζικής παράκρουσης της ελληνικής κοινωνίας. Και φοβάμαι, κύριοι, ότι και γραμμή-γραμμή να πάρετε τον προϋπολογισμό, δεν θα καταφέρετε να ανακαλύψετε τον παραλογισμό – πόσο μάλλον να βοηθήσετε να ιαθεί. Να σας βοηθήσω λίγο:

· Απορείτε πώς διπλασιάστηκε ο προϋπολογισμός της Βουλής σε έξι χρόνια. Σημειώστε ότι αυτή την περίοδο, αν και οι βουλευτές παρέμειναν 300, οι υπάλληλοι διπλασιάστηκαν, λειτούργησε τηλεοπτικός σταθμός και Ίδρυμα της Βουλής, ενώ δημιουργήθηκε site που κόστισε 1,1 εκατομμύρια ευρώ. Μετά από όλα αυτά, ο Πρόεδρος της Βουλής δήλωνε ότι δε χωράνε πλέον στο κτήριο αυτό και όραμά του είναι το κτίσιμο νέου Κοινοβουλίου… (Το ότι με απλό νόμο μπορούν να μειωθούν οι βουλευτές σε 200 το γνωρίζουν, δε χρειάζεται να τους το προτείνετε…)
· Απορείτε πώς δεν αυξάνουν με τίποτα τα φορολογικά έσοδα… Προλαβαίνετε να ελέγξετε τα πόθεν έσχες και τα Ε9 όλων των εφοριακών;
· Απορείτε γιατί τα έσοδα από ΦΠΑ είναι τόσο χαμηλά σε σχέση με το ΑΕΠ. Ακούσατε τον πρόεδρο του Δικηγορικού Συλλόγου να δηλώνει ότι δε δέχεται την υπαγωγή των δικηγόρων στο ΦΠΑ, διότι το λειτούργημά τους δεν προσδίδει προστιθέμενη αξία; (τα γραφεία τελετών που υπάγονται στο ΦΠΑ… προσδίδουν;)
· Απορείτε πώς είναι λογικό να πωλείται μια άδεια ταξί προς 200.000 ευρώ (μαύρα), και οι ταξιτζήδες να πληρώνουν φόρο 1.250 ευρώ ετησίως, ανεξαρτήτως εισοδήματος. (Ξέρετε 30.000 οδηγοί ταξί πόσες ψήφους έχουν;)
· Απορείτε πώς ο απόφοιτος δημοτικού μηχανοδηγός του ΟΣΕ παίρνει 8.000 το μήνα, ενώ ο νέος γιατρός του ΕΣΥ 1.000. Πρόκειται για την ελληνική εκδοχή της σοσιαλιστικής κοινωνίας.
· Απορείτε που εν μέσω κρίσης, το Υπουργείο Εξωτερικών χρειάζεται για προμήθεια επίπλων 950.000 ευρώ το 2009 και 750.000 το 2010. Και αυτό βαφτίζεται «περικοπές». Κι αν το κονδύλι αυτό καταλήγει ως «επίδομα» στο προσωπικό του Υπουργείου;

Γι’αυτό σας λέω κύριοι, μη σώσετε αυτή την Ελλάδα. Αφήστε την να πτωχεύσει, μήπως και έτσι έχει ελπίδα να επιβιώσει η Ελλάδα του φιλότιμου, της εργασίας, της παραγωγής, των ελεύθερων ανθρώπων…
try {var pageTracker = _gat._getTracker(«UA-7877169-1»);pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}

Ύμνος εις την Ελευθερίαν

Πολλές φορές αναρωτιέμαι πώς κατέληξε να θεωρείται περίπου βρισιά να σε αποκαλούν «φιλελεύθερο» σε μια χώρα που υιοθέτησε ως εθνικό της ύμνο τον «Ύμνο εις την Ελευθερίαν». Μια απάντηση μου έδωσε η φράση του George Bernard Shaw: «Ελευθερία σημαίνει ευθύνη. Γι’ αυτό και οι πιο πολλοί την τρέμουν».

Τρέμουμε την ελευθερία, διότι ατομικά ο καθένας, και συλλογικά ως κοινωνία, δεν έχουμε αναλάβει τις ευθύνες μας. Εξ απαλών ονύχων αντιλαμβανόμαστε ότι δεν χρειάζεται καμία προσπάθεια: στα σχολεία μας η αξιολόγηση είναι υποτυπώδης και έχει επικρατήσει η θεωρία ότι προκαλεί τραύματα στους μαθητές. Εκεί ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή και με τη διαφθορά: οι συμμαθητές μας του «δεκαπενταμελούς» παίρνουν μίζες από τα χρήματα που συνεισφέραμε όλοι για εκδρομές ή εκδηλώσεις, χωρίς να υπάρχει κανένας μηχανισμός τιμωρίας τους.

Συνεχίζουμε σε ένα Πανεπιστήμιο, όπου η «πανεπιστημιακή κοινότητα» ασχολείται με ο,τιδήποτε άλλο πλην της μελέτης, της έρευνας, της μάθησης: καθηγητές στήνουν κυκλώματα για προώθηση «δικών τους» και για ενθυλάκωση κοινοτικών προγραμμάτων, ενώ οι φοιτητές αλληλοξυλοκοπούνται για το δικαίωμα στο άσυλο, εκτός από τρεις φορές το χρόνο, οπότε αμιλλώνται για το καλύτερο «σκονάκι», αυτό που θα εξασφαλίσει το «δημοκρατικό πέντε».

Οι άρρενες αποκτούν κατόπιν την εμπειρία του Ελληνικού Στρατού: είκοσι μέρες εκπαίδευση στα όπλα και κατόπιν ατελείωτες εβδομάδες σήψης εν μέσω ενστόλων δημοσίων υπαλλήλων, εξειδικευμένων στο στοίχημα, στο ζάπινγκ και στον παραλογισμό, οι οποίοι μπορούν να αρθρώσουν συγκροτημένη συζήτηση μόνο όταν συζητούν για τα επιδόματα ή τα εκτός έδρας τους.

Μετά από αυτή τη διαπαιδαγώγηση, ανοιγόμαστε σε μια κοινωνία γηρασμένη, συντηρητική και παράλογη, της οποίας κυρίαρχο ιδανικό είναι το “dolce far niente”. Μεγίστη επιτυχία θεωρείται η εξασφάλιση του Δημοσίου, όπου μπορείς να μην κάνεις τίποτε και παρά ταύτα να πληρώνεσαι, σε αντίθεση με τους υπολοίπους, οι οποίοι εργάζονται νυχθημερόν για να πληρώνουν τα φακελάκια που τους ζητάνε στις εφορίες, στις πολεοδομίες, στα νοσοκομεία…

Κατά βάθος ξέρουμε ότι αναπαράγουμε τον παραλογισμό. Ξέρουμε ότι μεταθέτουμε ευθύνες σε άλλους, ότι πατάμε επί πτωμάτων, ότι στην ουσία δεν αξίζουμε αυτά που κερδίζουμε. Μια φωνή μέσα μας μας λέει ότι δεν είναι λογικό που πετύχαμε με ήσσονα προσπάθεια, ότι δεν είναι ηθικό το κομμάτι διαφθοράς που έχουμε αποδεχθεί και δεν καταγγέλλουμε, ότι δεν μας καλύπτει ψυχολογικά ο βούρκος, στον οποίο βουλιάζουμε. Και όμως, ζούμε όλη μας τη ζωή με την ανευθυνότητα των ανηλίκων, στην ουσία δεν ενηλικιωνόμαστε ποτέ. Να γιατί και ως ενήλικες επιθυμούμε τόσο βαθιά την ύπαρξη ενός κράτους-πατερούλη: γιατί έτσι θα μπορούμε να είμαστε πάντοτε ένα ανεύθυνο, παραπονούμενο παιδί που θα του κάνουν τα χατίρια και δε θα το μαλώνουν ποτέ.

Αν αποφασίζαμε να παραμερίσουμε τους φόβους μας, να αναλάβουμε τις ευθύνες μας και ουσιαστικά να ενηλικιωθούμε, θα βλέπαμε τα πράγματα εντελώς διαφορετικά: θα βιώναμε στα σχολεία και τα Πανεπιστήμια τη χαρά της μάθησης και την επιβράβευση της προσπάθειας, θα επιστρατεύαμε τη δημιουργικότητά μας στην αγορά εργασίας, θα αποστρεφόμασταν τη μιζέρια του δημοσιοϋπαλληλικού γραφείου, ως κοινωνία θα παράγαμε και θα επιβραβευόμασταν γι’αυτό…

Ας αναλάβουμε επιτέλους τις ατομικές και συλλογικές μας ευθύνες. Ας πάψουμε να τρέμουμε την ελευθερία. Ας ζήσουμε ελεύθεροι!
try {var pageTracker = _gat._getTracker(«UA-7877169-1»);pageTracker._trackPageview();} catch(err) {}