Αρχείο για Σύνταγμα

Φέρτε μου θεσμούς να τσαλαπατήσω

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι, κατά το Σύνταγμα, ρυθμιστής του Πολιτεύματος, ανώτατος πολιτειακός παράγοντας, πρόσωπο που πρέπει να ενώνει τους Έλληνες και να τους εκπροσωπεί συνολικά.

Για την εκλογή του, και προκειμένου να διασφαλιστεί το υπερκομματικό της επιλογής του, το Σύνταγμα προέβλεψε αυξημένη πλειοψηφία 180 εδρών, που αν δεν επιτευχθεί, διενεργούνται βουλευτικές εκλογές, ώστε ο λαός εμμέσως να αποφασίσει ανάλογα με το ποιόν έχουν προτείνει τα κόμματα.

Τι κάνουν τα κόμματα αναφορικά με αυτή την συνταγματική επιταγή; Είναι πια έθιμο, η εκάστοτε Αντιπολίτευση να δηλώνει ότι δεν συναινεί σε οποιονδήποτε προτεινόμενο, προκειμένου να γίνουν εκλογές. Αυτό κάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό έκανε πριν την εκλογή του 2010 το ΠΑΣΟΚ, που τώρα διαμαρτύρεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει με τους θεσμούς: δήλωνε ότι δεν θα υπερψηφίσει τον (προερχόμενο από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ!) Κάρολο Παπούλια, προκειμένου να πέσει η δυόμιση ετών Κυβέρνηση Καραμανλή. Η δε Νέα Δημοκρατία, που πριν την εκλογή του 2010 διαμαρτυρόταν ότι το ΠΑΣΟΚ παίζει με τους θεσμούς, έκανε ακριβώς το ίδιο στην εκλογή του 1995: δεν ψήφισε τον (προερχόμενο από την ίδια την ΝΔ!) Κωστή Στεφανόπουλο, προκειμένου να πέσει η δύο ετών Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Κατηγορούσε δε την Πολιτική Άνοιξη που τον υπερψήφισε, ότι έτσι διατηρεί το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.

Ειδικά στο τσαλαπάτημα της διαδικασίας εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, τα κόμματα έχουν συγγράψει, από παλιά, διδακτορική διατριβή. Πριν την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986, προβλεπόταν μυστική ψηφοφορία. Στην εκλογή του 1985 λοιπόν, το κυβερνόν ΠΑΣΟΚ οργάνωσε την «μυστική» ψηφοφορία ως εξής: τα ψηφοδέλτια με το όνομα του Χρήστου Σαρτζετάκη θα είναι γαλάζια, τα υπόλοιπα λευκά. Ο βουλευτής, αφού ψηφίσει, αφήνει στο έδρανό του το ψηφοδέλτιο που δεν χρησιμοποίησε. Παρωδία! Ο ίδιος ο εκλεγείς Πρόεδρος Σαρτζετάκης δικαιολόγησε την εξόφθαλμη αυτή παραβίαση της μυστικής ψηφοφορίας που απαιτούσε το Σύνταγμα ως εξής: «ο τότε ισχύων Κανονισμὸς της Βουλής αξιούσε ομοιόμορφα, όχι και ομοιόχρωμα ψηφοδέλτια».

Όταν λοιπόν και η Νέα Δημοκρατία, και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ακόμη και διατελέσας Πρόεδρος έχουν τσαλαπατήσει τόσο εξόφθαλμα τον ανώτατο πολιτειακό θεσμό, όταν συγχέουν την εκλογή του με την ψήφο εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση, πόσο θράσος πρέπει να έχουν για να ζητούν από όλους τους άλλους «να μην παίζουν με τους θεσμούς»; Και ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι δεν θα ψηφίσει για Πρόεδρο ούτε… τον Τσίπρα, προκειμένου να γίνουν εκλογές, η Κυβέρνηση τι κάνει; Ψάχνει για πρόσωπο κοινής αποδοχής, το οποίο θα ένωνε τους Έλληνες με τόσο αναμφισβήτητο τρόπο, που ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρισκόταν σε δύσκολη θέση καταψηφίζοντάς τον; Όχι! Προσπαθεί να συγκεντρώσει τους 180 βουλευτές όχι προτείνοντάς τους κάποιο όνομα, αλλά επισείοντάς τους τον κίνδυνο να γίνουν εκλογές και να μην επανεκλεγούν.

Τόσο τσαλαπάτημα για τον θεσμό του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα. Και περιμένουμε όλους αυτούς να σεβαστούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την απόλυτη ελευθερία γνώμης και ψήφου του βουλευτή, την ελευθερία του Τύπου, τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών…

 

Δημοσιεύτηκε στις 19 Νοεμβρίου 2014 στο 4news.gr

Advertisements

Συνταγματικό είναι μόνο το λεφτόδεντρο;

money-tree

Οι δικαστικοί πρόσφατα αποφάνθηκαν ότι οι περικοπές στους μισθούς τους είναι αντισυνταγματικές, όπως και η μη πρόβλεψη αφορολόγητου στις αποδοχές τους, όπως και οι περικοπές στις συντάξεις των δικαστικών λειτουργών, αλλά και οι περικοπές σε όλα τα ειδικά μισθολόγια. Όλα αντισυνταγματικά.

Με το ένα ή το άλλο σκεπτικό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η δικαστική εξουσία δηλώνει ότι το Σύνταγμα είναι ασύμβατο με τη δημοσιονομική κατάρρευση. Ότι αποκλείεται το Κράτος να βρεθεί στη δύσκολη θέση να μην μπορεί να καλύψει τα έξοδά του από τα φορολογικά έσοδα και να πρέπει ενδεχομένως να αποφασίσει να περιορίσει τα έξοδά του προκειμένου να αποφύγει το φορολογικό στραγγαλισμό των πολιτών. Όχι, κατά τους δικαστές το δημοσιονομικό αδιέξοδο είναι αντισυνταγματικό. Το Σύνταγμα προβλέπει μόνο ευημερία.

Σε τι διαφέρει αυτό από τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα ακυρώσει τα μνημόνια «με ένα νόμο και ένα άρθρο»; Δικαστές και ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι η ευημερία μπορεί να νομοθετηθεί; Και αν ήταν έτσι, τότε γιατί δεν το κάνει καμιά χώρα στον κόσμο; Το σκεφτήκαμε μόνο εμείς; Και τελικά, τι είναι συνταγματικό σε μια χώρα που έχει καταρρεύσει δημοσιονομικά; Μόνο το λεφτόδεντρο; Ας κηρύξουμε λοιπόν αντισυνταγματική την πραγματικότητα, ας φυτέψουμε συνταγματικά λεφτόδεντρα, και ας περιμένουμε να βγάλουν καρπούς.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 29 Ιουνίου 2014

Το Σύνταγμα-λάστιχο

Όταν πρόσφατα διέρρευσε ότι οι δικαστικοί θα υπαχθούν στο ενιαίο μισθολόγιο και θα υποστούν μειώσεις στους μισθούς τους, όπως και οι άλλοι Δημόσιοι Υπάλληλοι, οι δικαστικοί αντέδρασαν έντονα. Εκπρόσωποί τους επιχειρηματολόγησαν λέγοντας ότι «οι μισθοί των δικαστικών προστατεύονται από το Σύνταγμα».

Συγκεκριμένα, το άρθρο 88§2 του Συντάγματος αναφέρει: «Οι αποδοχές των δικαστικών λειτουργών είναι ανάλογες με το λειτούργημά τους. Τα σχετικά με τη βαθμολογική και μισθολογική τους εξέλιξη και με την κατάστασή τους γενικά καθορίζονται με ειδικούς νόμους.» Με ποιά ακριβώς ερμηνεία απαγορεύεται το χρεωκοπημένο μας κράτος να τους μειώσει τους μισθούς; Ίσα-ίσα που η ρύθμιση της γενικής μισθολογικής τους κατάστασης παραπέμπεται σε απλό νόμο.

Αντιδρώντας λοιπόν στη διαφαινόμενη μείωση των μισθών τους, οι δικαστικοί αποφάσισαν να απεργήσουν, κατεβαίνοντας από την έδρα τους στις 10:30, έχοντας δικάσει δηλαδή μιάμιση ώρα. Πλην όμως, το Σύνταγμα απαγορεύει ρητώς την απεργία στους δικαστικούς λειτουργούς. Συγκεκριμένα, το άρθρο 23§2εδ. β’ λέει: «Απαγορεύεται η απεργία με οποιαδήποτε μορφή στους δικαστικούς λειτουργούς και σ’ αυτούς που υπηρετούν στα σώματα ασφαλείας.» Με ποιά ακριβώς ερμηνεία η διάταξη αυτή τους δίνει δικαίωμα να κατεβαίνουν στις 10:30 από την έδρα τους; Δεν είναι αυτό μορφή απεργίας; Δεν απαγορεύονται όλες οι μορφές απεργίας;

Όταν η ίδια η δικαστική εξουσία κάνει το Σύνταγμα λάστιχο, με ερμηνείες που βολεύουν τους ίδιους και τα κακώς εννοούμενα συμφέροντά τους, πόση εμπιστοσύνη μπορεί να έχει ο πολίτης της χώρας στην κρίση αυτών που απονέμουν Δικαιοσύνη στην Ελλάδα;

Από το 1-1-4 στο «έλα καημένε, Σύνταγμα είναι…»

Στη δημόσια ζωή, όλα είναι θέμα ισορροπιών. Υπάρχουν νόμοι που αποτρέπουν παράνομες ενέργειες. Υπάρχει Σύνταγμα που επιτρέπει θέσπιση νόμων μόνο εντός του πλαισίου του. Υπάρχουν Ανεξάρτητες Αρχές που θεσπίστηκαν ως αντίβαρο προς τις στρεβλώσεις του κρατικού μηχανισμού. Υπάρχουν (υποτίθεται) ανεξάρτητες εξουσίες, νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική, προκειμένου να αλληλοσυμπληρώνονται και να αλληλοελέγχονται (άλλο που στις μέρες μας έχουν ατονίσει και συγκλίνει στο πρόσωπο του εκάστοτε πρωθυπουργού). Σε κάθε περίπτωση, οι οργανωμένες κοινωνίες δημιουργούν θεσμούς και διαδικασίες που να αποτρέπουν τις αυθαιρεσίες και τις εκτροπές. Υπάρχει εντέλει ο ίδιος ο λαός, ο οποίος ελέγχει τις αποφάσεις που παίρνονται…

Στον τόπο μας συντελέστηκε τα τελευταία 30 χρόνια ένα προφανές έγκλημα, αυτό της υπερχρέωσης. Μια ολόκληρη γενιά κατανάλωσε πολύ περισσότερα από όσα παρήγαγε, και όσα της έλειψαν τα φόρτωσε, μέσω του δανεισμού, στις επόμενες. Στο έγκλημα αυτό δυστυχώς δεν υπήρξε αντίβαρο. Κανείς νόμος δεν απαγόρευσε τις προσλήψεις από το παράθυρο. Κανένα Σύνταγμα δεν απαγόρευσε την ψήφιση ελλειματικών προϋπολογισμών. Κανείς θεσμός (Ελεγκτικό Συνέδριο ίσως;) δεν μπορούσε να αναγκάσει προδήλως ψευδείς προϋπολογισμούς να καταπέσουν. Κανένα κόμμα δεν είχε συμφέρον να βάλει φρένο στο πλιάτσικο που συντελούνταν εις βάρος του δημοσίου χρήματος, διότι απλούστατα θα ροκάνιζαν το κλαδί πάνω στο οποίο κάθονται… Όσο για τον λαό, αυτός δεν αντιδρούσε διότι… από τα δανεικά έτρωγε κι αυτός!

Τώρα, εν μέσω χρεωκοπίας ουσιαστικά, έρχεται στη δημόσια συζήτηση η πρόταση για συνταγματική κατοχύρωση της ψήφισης μη ελλειματικών προϋπολογισμών. Η ιδέα δεν είναι βεβαίως πανάκεια, για πρώτη φορά όμως προτείνεται να υπάρχει ένα αντίβαρο εκεί που μέχρι σήμερα ουδείς μπορούσε να αποτρέψει το Ελληνικό Δημόσιο να καταναλώνει περισσότερα από όσα εισπράττει. Ούτε κενοφανής είναι τέτοιου είδους συνταγματική κατοχύρωση: η ταλαιπωρημένη από τον υπερπληθωρισμό των δύο Πολέμων Γερμανία, στο πρώτο της μεταπολεμικό Σύνταγμα κατοχύρωσε τη σταθερότητα του νομίσματός της ως προτεραιότητα, πράγμα που κατέστησε το Μάρκο ένα από τα σταθερότερα νομίσματα του κόσμου. Σε κάθε περίπτωση, όπως αναφέρθηκε και παραπάνω, κάθε κοινωνία προσπαθεί να διαγνώσει τέτοιου είδους ανισορροπίες και να τις θεραπεύσει με τον κατάλληλο τρόπο.

Στο δημόσιο διάλογο που διεξάγεται επ’αυτού, παρενέβη σήμερα με ένα κατά τη γνώμη μου επαίσχυντο άρθρο ένας κατεξοχήν εκπρόσωπος της γενιάς που υπερχρέωσε τη χώρα και καλοπέρασε με τα δανεικά: ο κ. Βαρβιτσιώτης. Στο άρθρο του αυτό εν πολλοίς αναφέρει ότι αφού πολλές διατάξεις του Συντάγματος δεν ορίζουν και κυρώσεις για τυχόν παραβίασή τους, δεν θα μας σώσει άλλη μια τέτοια που να ορίζει τη δημοσιονομική σταθερότητα. Ο κ. Βαρβιτσιώτης δηλαδή δεν προτείνει π.χ. τη θεσμοθέτηση Συνταγματικού Δικαστηρίου, ή άλλου θεσμού, που θα μπορούσε να αναγκάσει τις κυβερνήσεις να εφαρμόσουν συνταγματικές διατάξεις που αδρανούν. Μας είπε απλά ότι αφού όλοι μας γράφουμε το Σύνταγμα στα παλιά μας τα παπούτσια, δεν υπάρχει κανείς λόγος να το φορτώνουμε με επιπλέον περιττές διατάξεις.

Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για τη θλιβερή ομολογία ξεπεσμού μιας ολόκληρης γενιάς από τις μαζικές διαδηλώσεις με σύνθημα το 1-1-4 (την ακροτελεύτια διάταξη του προηγούμενου Συντάγματος, με βάση την οποία η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων), στο «έλα καημένε, Σύνταγμα είναι, κανείς δεν το εφαρμόζει». Πρόκειται για τραγικό ξεπεσμό, που αποδεικνύει ότι αυτή η γενιά αδυνατεί όχι απλώς να αποτρέψει την καταστροφή, αλλά ακόμη και να κατανοήσει ότι αυτή την έχει προκαλέσει! Φοβάμαι ότι πλέον μοναδική ελπίδα για τον τόπο είναι να βγει η επόμενη γενιά στους δρόμους, με σύνθημα ένα νέο 1-1-4…