Αρχείο για πολιτική

Αρκετά. Αποχωρούμε!

(Τι θα ήθελα να πει σήμερα η αντιπολίτευση, αξιωματική και μη)

Κυρίες και κύριοι,

Με εσάς επί σχεδόν δύο χρόνια στο τιμόνι της διακυβέρνησης, η χώρα υπέστη όλες τις εμμονές, τους πειραματισμούς, τις αυταπάτες και τις απάτες σας. Εσείς που θα σκίζατε τα Μνημόνια με έναν νόμο και ένα άρθρο, εσείς που θα καταργούσατε τον εξοντωτικό ΕΝΦΙΑ, εσείς που θα δανειζόσασταν από Ρωσία και Ιράν, που θα εισάγατε τρόφιμα από την Βενεζουέλα, που θα κρατικοποιούσατε το τραπεζικό σύστημα, που θα κάνατε σεισάχθεια στα δάνεια πολιτών και επιχειρήσεων, ήρθατε στην εξουσία εξαπατώντας τους πολίτες και τι κάνατε;

Αφού επί πέντε χρόνια μας κατασυκοφαντήσατε και μας καθυβρίσατε ως προδότες, γερμανοτσολιάδες, πουλημένους, ήρθατε στην εξουσία για να συνεχίσετε μια έτσι κι αλλιώς δύσκολη και επώδυνη, πλην όμως χωρίς μια ακόμη πιο επώδυνη εναλλακτική συνταγή, χωρίς ούτε να την πιστεύετε, ούτε να έχετε οποιαδήποτε ιδέα ή όραμα για το πώς αυτή θα μας οδηγήσει στην έξοδο του τούνελ. Ο μόνος λόγος για τον οποίο εφαρμόζετε την συνταγή αυτή, που είναι σε προφανή αντίθεση με τις ιδεοληψίες σας, είναι ότι σας επιτρέπει να παραμένετε γαντζωμένοι στις υπουργικές και βουλευτικές σας καρέκλες και να διορίζετε ανίδεους ημετέρους.

Έπρεπε να περάσει η χώρα την φρικτή δοκιμασία της επώδυνης Βαρουφακειάδας και «διαπραγμάτευσης», να καταρρεύσει και να ξεπουληθεί ολόκληρο το τραπεζικό σύστημα, να επιβληθούν έλεγχοι στην κίνηση κεφαλαίων, να κάνετε δημοψήφισμα-παρωδία, το αποτέλεσμα του οποίου εσείς ζητήσατε αλλά ούτε οι ίδιοι δεν τολμήσατε να εφαρμόσετε, για να καταλάβετε ότι αν ακολουθούσαμε την εναλλακτική που προηγουμένως προτείνατε, θα ήμασταν σήμερα μια χώρα σε χειρότερη κατάσταση και από την Βενεζουέλα, την χώρα-πρότυπο του κόμματός σας.

Και αντί μετά από αυτό το πλήρες ιδεολογικό σας Βατερλώ να σκύψετε το κεφάλι στον ελληνικό λαό και να ζητήσετε συγγνώμη για τα εξόφθαλμα ψεύδη με τα οποία του υποκλέψατε την ψήφο, συνεχίζετε να προσπαθείτε να τον παραμυθιάζετε με τον μύθο της κυβέρνησης που δήθεν διαπραγματεύετεται σκληρά απέναντι σε ανάλγητους δανειστές, με τους οποίους τάχα η αντιπολίτευση τα έχει κάνει πλακάκια.

Και σήμερα, με τις υποχρεώσεις του Δημοσίου προς τους ιδιώτες στα πρωτοφανή επίπεδα των 6,5 δις ευρώ, με την υπερφορολόγηση να πνίγει κάθε οικονομική δραστηριότητα, με εκατομμύρια πολίτες να μην μπορούν κατά κανένα τρόπο να ανταποκριθούν στην φορομπηχτική σας ευρηματικότητα, ερχόσαστε και μοιράζετε φιλοδώρημα σε χαμηλοσυνταξιούχους και ζητάτε από την αντιπολίτευση να το υπερψηφίσει… για ποιόν ακριβώς λόγο; Επιλύσατε το ασφαλιστικό της χώρας και δεν το μάθαμε; Πάψανε να δουλεύουν νέοι με 500 ευρώ και να συντηρούν με τις εισφορές τους συντάξεις των 1.500; Εξοφλήσατε μήπως αυτούς στους οποίους χρωστάτε και σας περίσσεψαν λίγα χρήματα που είπατε να μοιράσετε; Καλύψατε τις ελλείψεις των Δημοσίων Υπηρεσιών σε χαρτί εκτυπωτή, των συγκοινωνιών σε λάστιχα και ανταλλακτικά, των νοσοκομείων σε φάρμακα και γάζες, και έχοντας βάλει τάξη είπατε να επανορθώσετε αδικίες; Όχι βέβαια! Αυτό που κάνετε είναι να βάλετε το χέρι στην τσέπη των εγγονιών, για να τα δώσετε στους παππούδες τους.

Είναι λοιπόν αυτή μια κίνηση ουσίας; Όχι βέβαια! Αυτό που κάνετε είναι ακόμα ένα επικοινωνιακό τρικ. Κλείνετε στο μάτι στους συνταξιούχους που μειώθηκε η σύνταξή τους ότι αυτό τάχα είναι το πρώτο βήμα για την επαναφορά της 13ης σύνταξης, ενώ ξέρετε πολύ καλά ότι δεν υπάρχουν καν προϋποθέσεις να ξαναδοθεί του χρόνου αυτό το βοήθημα, που έτσι κι αλλιώς δεν είναι ούτε το ένα πέμπτο της 13ης σύνταξης! Κλείνετε το μάτι στην κοινωνία, ότι εσείς είστε η Κυβέρνηση που κάνει αυτό που θέλει χωρίς να ρωτήσει τους ανάλγητους ξένους δανειστές, ενώ μέχρι στιγμής δεν διστάσατε ούτε μια φορά να κάνετε όλα όσα σας ζήτησαν, μόνο και μόνο για να συνεχίσετε να κυβερνάτε. Διότι αυτό είναι το μόνο που σας ενδιαφέρει: να συνεχίσετε να κυβερνάτε. Με κάθε κόστος, με κάθε ψέμα, με κάθε απάτη και αυταπάτη, μόνη σας έγνοια είναι η παραμονή στην εξουσία.

Ζητάτε σήμερα από την αντιπολίτευση να μπει στο ψευδοδίλημμά σας, να διαλέξει αν είναι «με τους συνταξιούχους ή με τους δανειστές». Συντηρείτε τον καταστροφικό μύθο ότι οι κακοί εκτός συγκρούονται με τους καλούς εντός. Διαιωνίζετε την ανοησία του «φορολογούμε αλλά πονάμε», αυτό το μνημείο πολιτικής αναξιοπρέπειας που υποτιμά την νοημοσύνη των πολιτών. Στο ψευδοδίλημμα αυτό, «με τους συνταξιούχους ή με τους δανειστές», εμείς απαντάμε ότι είμαστε με την χώρα. Και είμαστε και με την αλήθεια, όχι με το θρασύ σας ψέμα.

Στην πολιτική αυτή απατεωνιά, σε αυτό το παιχνίδι με τον πόνο των συνταξιούχων που τους μειώθηκε η σύνταξη, εμείς δεν θα μπούμε. Μείνετε μόνοι σας. Επιχειρήστε για μια ακόμη φορά να υποκλέψετε τις ψήφους πολιτών που ψάχνουν ελπίδα. Αυτή τη φορά από φόρους που θα πάρετε από τα εγγόνια τους, ενάντια σε αυτά που εσείς οι ίδιοι έχετε υπογράψει για την διάσωση της χώρας. Ο ελληνικός λαός σας έχει μάθει πια. Αλλά, αρκετά! Δεν θα συμπράξουμε μαζί σας στην καταστροφική αυτή πολιτική. Εμείς αποχωρούμε. Μείνετε μόνοι σας, μαζί με την Ιστορία.

Η φαρσοκωμωδία με την «Τράπεζα BRICS»

Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότια Αφρική αποφάσισαν εδώ και ένα χρόνο να συστήσουν μια αναπτυξιακή Τράπεζα με μετοχικό κεφάλαιο 100 δις δολαρίων. Την εβδομάδα που μας πέρασε, ο υφυπουργός οικονομικών της Ρωσίας μας κάλεσε να συμμετάσχουμε και εμείς. Το πώς αυτό έγινε επίκεντρο της ειδησεογραφίας των ημερών, είναι ενδεικτικό της γελοιότητας που μας περιβάλλει.

Η Τράπεζα αυτή θα χρηματοδοτεί αναπτυξιακά έργα στις χώρες που την συναποτελούν. Προφανώς και δεν θα αγοράζει ομόλογά τους. Πολύ περισσότερο όταν το σύνολο του μετοχικού της κεφαλαίου επαρκεί για περίπου το ένα τρίτο του χρέους μας, που πρέπει να αναχρηματοδοτήσουμε. Επίσης, για να γίνεις μέλος στην Τράπεζα αυτή, θα πρέπει να εισφέρεις μερικά δισεκατομμύρια στο μετοχικό της κεφάλαιο, την ώρα που εμείς για να πληρώσουμε μερικά εκατομμύρια στο ΔΝΤ χρησιμοποιήσαμε αποθεματικό έκτακτης ανάγκης.

Το ότι αφήνεται να εννοηθεί ότι αυτή θα μπορούσε να είναι μια εναλλακτική λύση στο χρηματοδοτικό μας πρόβλημα, είναι απόλυτα γελοίο. Εξηγείται βεβαίως από το δραματικό αδιέξοδο, στο οποίο έχουμε περιέλθει λόγω των κυβερνητικών χειρισμών. Μετά το Ιράν, τη Ρωσία, τους υδρογονάνθρακες, την Κίνα, η Τράπεζα BRICS είναι ακόμα μια απόδειξη ότι η Κυβέρνηση δεν έχει καμία απολύτως επαφή με την πραγματικότητα και το μόνο που την απασχολεί είναι η επικοινωνιακή διαχείριση της καταστροφής, στην οποία με μαθηματική βεβαιότητα μας οδηγεί.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 17 Μαΐου 2015

Φέρτε μου θεσμούς να τσαλαπατήσω

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είναι, κατά το Σύνταγμα, ρυθμιστής του Πολιτεύματος, ανώτατος πολιτειακός παράγοντας, πρόσωπο που πρέπει να ενώνει τους Έλληνες και να τους εκπροσωπεί συνολικά.

Για την εκλογή του, και προκειμένου να διασφαλιστεί το υπερκομματικό της επιλογής του, το Σύνταγμα προέβλεψε αυξημένη πλειοψηφία 180 εδρών, που αν δεν επιτευχθεί, διενεργούνται βουλευτικές εκλογές, ώστε ο λαός εμμέσως να αποφασίσει ανάλογα με το ποιόν έχουν προτείνει τα κόμματα.

Τι κάνουν τα κόμματα αναφορικά με αυτή την συνταγματική επιταγή; Είναι πια έθιμο, η εκάστοτε Αντιπολίτευση να δηλώνει ότι δεν συναινεί σε οποιονδήποτε προτεινόμενο, προκειμένου να γίνουν εκλογές. Αυτό κάνει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό έκανε πριν την εκλογή του 2010 το ΠΑΣΟΚ, που τώρα διαμαρτύρεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ παίζει με τους θεσμούς: δήλωνε ότι δεν θα υπερψηφίσει τον (προερχόμενο από το ίδιο το ΠΑΣΟΚ!) Κάρολο Παπούλια, προκειμένου να πέσει η δυόμιση ετών Κυβέρνηση Καραμανλή. Η δε Νέα Δημοκρατία, που πριν την εκλογή του 2010 διαμαρτυρόταν ότι το ΠΑΣΟΚ παίζει με τους θεσμούς, έκανε ακριβώς το ίδιο στην εκλογή του 1995: δεν ψήφισε τον (προερχόμενο από την ίδια την ΝΔ!) Κωστή Στεφανόπουλο, προκειμένου να πέσει η δύο ετών Κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ. Κατηγορούσε δε την Πολιτική Άνοιξη που τον υπερψήφισε, ότι έτσι διατηρεί το ΠΑΣΟΚ στην εξουσία.

Ειδικά στο τσαλαπάτημα της διαδικασίας εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, τα κόμματα έχουν συγγράψει, από παλιά, διδακτορική διατριβή. Πριν την αναθεώρηση του Συντάγματος του 1986, προβλεπόταν μυστική ψηφοφορία. Στην εκλογή του 1985 λοιπόν, το κυβερνόν ΠΑΣΟΚ οργάνωσε την «μυστική» ψηφοφορία ως εξής: τα ψηφοδέλτια με το όνομα του Χρήστου Σαρτζετάκη θα είναι γαλάζια, τα υπόλοιπα λευκά. Ο βουλευτής, αφού ψηφίσει, αφήνει στο έδρανό του το ψηφοδέλτιο που δεν χρησιμοποίησε. Παρωδία! Ο ίδιος ο εκλεγείς Πρόεδρος Σαρτζετάκης δικαιολόγησε την εξόφθαλμη αυτή παραβίαση της μυστικής ψηφοφορίας που απαιτούσε το Σύνταγμα ως εξής: «ο τότε ισχύων Κανονισμὸς της Βουλής αξιούσε ομοιόμορφα, όχι και ομοιόχρωμα ψηφοδέλτια».

Όταν λοιπόν και η Νέα Δημοκρατία, και το ΠΑΣΟΚ και ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά ακόμη και διατελέσας Πρόεδρος έχουν τσαλαπατήσει τόσο εξόφθαλμα τον ανώτατο πολιτειακό θεσμό, όταν συγχέουν την εκλογή του με την ψήφο εμπιστοσύνης προς την Κυβέρνηση, πόσο θράσος πρέπει να έχουν για να ζητούν από όλους τους άλλους «να μην παίζουν με τους θεσμούς»; Και ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνει ότι δεν θα ψηφίσει για Πρόεδρο ούτε… τον Τσίπρα, προκειμένου να γίνουν εκλογές, η Κυβέρνηση τι κάνει; Ψάχνει για πρόσωπο κοινής αποδοχής, το οποίο θα ένωνε τους Έλληνες με τόσο αναμφισβήτητο τρόπο, που ακόμη και ο ΣΥΡΙΖΑ θα βρισκόταν σε δύσκολη θέση καταψηφίζοντάς τον; Όχι! Προσπαθεί να συγκεντρώσει τους 180 βουλευτές όχι προτείνοντάς τους κάποιο όνομα, αλλά επισείοντάς τους τον κίνδυνο να γίνουν εκλογές και να μην επανεκλεγούν.

Τόσο τσαλαπάτημα για τον θεσμό του ανώτατου πολιτειακού άρχοντα. Και περιμένουμε όλους αυτούς να σεβαστούν την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, την απόλυτη ελευθερία γνώμης και ψήφου του βουλευτή, την ελευθερία του Τύπου, τα ατομικά δικαιώματα των πολιτών…

 

Δημοσιεύτηκε στις 19 Νοεμβρίου 2014 στο 4news.gr

Η Κοίμηση της Μεταρρύθμισης

Η Κοίμηση της Θεοτόκου σημαίνει την αρχή του τέλους της θερινής ραστώνης και την σταδιακή επιστροφή στην δύσκολη οικονομική και πολιτική πραγματικότητα. Το φθινόπωρο προμηνύεται δύσκολο, καθώς η Κυβέρνηση επιχειρεί επίφοβους πολιτικούς ακροβατισμούς σε τεντωμένο, οικονομικά, σκοινί.

Η επιστροφή της τρόικας συνοδεύεται από επαναφορά των πιέσεων προς την Κυβέρνηση να κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, που κάθε χρεωκοπημένο Κράτος εξάλλου θα έκανε: αν μη τι άλλο, να καταφέρει να μην ξοδεύει περισσότερα από όσα εισπράττει. Τεσσεράμισυ χρόνια μετά την επίσημη ελληνική χρεωκοπία, οι Κυβερνήσεις μας αρνούνται συστηματικά να κάνουν οποιαδήποτε μεταρρύθμιση που θα περιόριζε το Κράτος και τις σπατάλες του, θα άνοιγε τις αγορές και θα δημιουργούσε νέες θέσεις εργασίας. Αντ´αυτών, φορολογούν ακίνητα, κινητά, αυτοκίνητα, στραγγαλίζουν φορολογικά κάθε οικονομική δραστηριότητα, εξακολουθούν να συνταξιοδοτούν υγιείς πενηντάρηδες και αναβάλλουν κάθε μεταρρύθμιση.

Η αναβολή των μεταρρυθμίσεων, μάλιστα, γίνεται αυτές τις μέρες στρατηγική κυβερνητική επιλογή. Η Κυβέρνηση διαμηνύει, ψευδόμενη συνειδητά, πως η τρόικα φεύγει και οι μεταρρυθμίσεις τελείωσαν, η τρόικα περιμένει την τήρηση των υποσχέσεων για τις επόμενες εκταμιεύσεις, το πρόγραμμα του Μνημονίου όντως τελειώνει, αλλά κανείς δεν αναλαμβάνει το πολιτικό κόστος να πει στον βάναυσα φορολογούμενο λαό ότι η προσπάθεια δεν τελειώνει εδώ, αλλά ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς.

Η Κυβέρνηση, λοιπόν, γιορτάζει σήμερα υποκριτικά την «Κοίμηση της Μεταρρύθμισης» και πλέον… η Παναγιά να βάλει το χέρι της!

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 15 Αυγούστου 2014

Η συζήτηση για το χρέος οδηγεί σε αδιέξοδο

Η Κυβέρνηση προσέρχεται σε συνομιλίες με την Τρόικα, έχοντας αναβάλει στις Ελληνικές Καλένδες όλες τις μεταρρυθμίσεις που είχε υποσχεθεί (άνοιγμα αγορών, απελευθέρωση επαγγελμάτων, κλπ), και με μόνα «επιτεύγματα» την υπερφορολόγηση των πάντων, τη διάσωση (μέχρι στιγμής) των Δημοσίων Υπαλλήλων (δηλαδή της πελατειακής της βάσης) από απολύσεις και το ροκάνισμα πολιτικού χρόνου.

Ξέροντας ότι η Τρόικα θα ζητήσει την εφαρμογή όσων έχει υποσχεθεί, η Κυβέρνηση προσπαθεί να μεταφέρει τη συζήτηση αλλού: στην λεγόμενη «ελάφρυνση του χρέους». Πόσο μπορεί όμως να «ελαφρυνθεί» ένα χρέος, για το οποίο πληρώνουμε επιτόκιο Euribor τριμήνου + 0,50%, δηλαδή συνολικά περίπου σήμερα το (χαρακτηριζόμενο «τοκογλυφικό») 0,82%; Μπορούμε να ζητήσουμε απολύτως μηδενικό επιτόκιο; Μπορούμε να ζητήσουμε νέο «κούρεμα»;

Κατά τη γνώμη μου όχι, και ούτε νομίζω ότι η Τρόικα θα δεχτεί τίποτα τέτοιο. Οι περισσότερες χώρες τις Ευρωζώνης δανείζονται σήμερα ακριβότερα από όσο μας δανείζουν. Καμία Κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει στους φορολογουμένους της και να δηλώσει ότι δέχτηκε «κούρεμα», χάρισε δηλαδή λεφτά από τους φόρους τους σε μια χώρα που αρνείται πεισματικά να περικόψει σπατάλες και ψάχνει δικαιολογίες για να κερδίσει χρόνο.

Στη διελκυστίνδα Κυβέρνησης-Τρόικας που παρακολουθούμε επί μήνες, έχω την αίσθηση ότι το αδιέξοδο είναι κοντά. Και φοβάμαι πως όταν φτάσουμε εκεί, η Κυβέρνηση δεν θα επιλέξει την πραγματική διέξοδο, τις μεταρρυθμίσεις, αλλά την πιο εντυπωσιακή: τις εκλογές.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 20 Ιουλίου 2014

Η Μάργκαρετ Θάτσερ και οι «νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Μνημονίου»

Το Centre for Policy Studies διοργανώνει την προσεχή Τετάρτη, 18 Ιουνίου, ένα μεγάλο συνέδριο  στο Λονδίνο με τίτλο «Συνέδριο Μάργκαρετ Θάτσερ για την Ελευθερία». Θα συμμετέχουν και θα μιλήσουν πρώην πρωθυπουργοί, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, με κύρια θέματα την οικονομική ελευθερία, το μεγάλο κράτος, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις και τον κορπορατισμό, τη μείωση της φορολογίας.

Παρά το συντηρητικό, γενικά, προφίλ της, και την κομματική της ένταξη, η «Σιδηρά Κυρία» υπήρξε εμβληματικό πρόσωπο για την φιλελεύθερη οικονομική πολιτική που ακολούθησε. Το άνοιγμα των αγορών, η μείωση των φόρων, οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, έδωσαν το φιλί της ζωής στη βρετανική οικονομία, η οποία στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η Μάργκαρετ Θάτσερ, ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί της, έδωσε στην εποχή της τη μάχη των ιδεών και την κέρδισε.

Εδώ στην Ελλάδα, η μάχη των ιδεών δεν δόθηκε ποτέ. Προτιμήσαμε τη μάχη των εντυπώσεων. Η χώρα μας ακολούθησε μεταπολεμικά σοσιαλιστικές, εν πολλοίς, πρακτικές (κλειστά επαγγέλματα, προστατευτισμός, κρατικοποιήσεις). Μετά το 1981, η σοσιαλιστική παράδοση συμπληρώθηκε από την καταστροφική, όπως αποδείχθηκε εξάλλου, πρακτική της κοινωνικής πολιτικής με δανεικά, των ελλειμμάτων, της υπερχρέωσης και της «ανάπτυξης διά της κατανάλωσης, όχι διά της παραγωγής. Το σοσιαλιστικό αυτό μοντέλο κατέρρευσε οριστικά το 2010, με μια οδυνηρή χρεοκοπία, τα συντρίμμια της οποίας ακόμα μαζεύουμε.

Ακόμα και η χρεοκοπία όμως δεν προκάλεσε μάχη ιδεών. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πιστεύει ότι αυτό που μας οδήγησε στην κατάρρευση ήταν η ασυδοσία των αγορών (και άρα αν τις ρυθμίζαμε δεν θα καταρρέαμε), καθώς και ότι οι «πολιτικές του μνημονίου» είναι «νεοφιλελεύθερες». Η φορολογική λαίλαπα, που το πολιτικό μας σύστημα εξαπέλυσε προκειμένου να μην αναγκαστεί να πειράξει το επανδρωμένο με την πελατεία του Δημόσιο, στη συνείδηση του κόσμου είναι φιλελεύθερη πολιτική, παρόλο που ο φιλελευθερισμός επαγγέλλεται μείωση των φόρων! Οι ιδιωτικοποιήσεις ονομάζονται «ξεπούλημα», αντί να αντιμετωπίζονται ως εισροή επενδυτικών κεφαλαίων. Η αριστερή αντιπολίτευση υπόσχεται ότι «με ένα νόμο και ένα άρθρο» όλα θα επανέλθουν στην προηγούμενη κατάσταση, θα συνεχίσουμε δηλαδή να μοιράζουμε σε ημετέρους τα λεφτά των άλλων, δανειστών και φορολογουμένων.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλεγε ότι «το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων». Κι εμάς μας τελείωσαν το 2010. Πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή ως κοινωνία να συζητήσουμε το πώς θα ορθοποδήσουμε μόνοι μας, χωρίς λεφτά κανενός άλλου. Καμία χώρα δε σώθηκε ως μπαταχτσής, δηλαδή με «κουρέματα» αυτών που τη δάνεισαν. Καμία χώρα δε σώθηκε με χρηματοδοτικά πακέτα, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, ΕΣΠΑ. Οι χώρες που ευημερούν, αποφάσισαν να βασιστούν στις δυνάμεις τους και να παράξουν πλούτο. Και ο πλούτος παράγεται με ανοικτές αγορές, χαμηλή και σταθερή φορολογία, προσέλκυση επενδύσεων, ανταγωνισμό, επιχειρηματικότητα, καινοτομία.

 

Δημοσιεύτηκε στις 16 Ιουνίου 2014 στο emea.gr

Η διελκυστίνδα Κυβέρνησης-Τρόικας

Η Τρόικα συνεχίζει να στοιχειώνει τον ύπνο του οικονομικού επιτελείου, και όχι άδικα. Τα περισσότερα από τα συμφωνηθέντα δεν έχουν γίνει, και για το μόνο που μπορεί να υπερηφανευθεί η Κυβέρνηση είναι το πόσο επιτυχημένα και έντεχνα αναβάλλει τις μεταρρυθμίσεις, και πώς κερδίζει χρόνο ενώ πνίγει τα πάντα στη φορολογία.

Το να μη δοθεί μια επόμενη δόση θα είχε καταστροφικές συνέπειες, και αυτό το ξέρει και η Κυβέρνηση και η Τρόικα. Από την άλλη, το να δίνονται όλες οι δόσεις χωρίς να γίνει καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση από αυτές που είναι απολύτως απαραίτητες για να βγούμε από το σπιράλ ύφεσης, υπερφορολόγησης και υπερχρέωσης, θα έδινε λάθος σήμα, και πάλι θα οδηγούσε στην καταστροφή. Και αυτό το ξέρουν και οι δυο.

Αυτό που ζούμε είναι μια διελκυστίνδα μεταξύ των δύο, Κυβέρνησης και Τρόικας. Και οι δυο τεστάρουν πόσο μπορούν να τραβήξουν το σκοινί και πόσες υποχωρήσεις αντέχει ο άλλος. Στη μέση, η πραγματική οικονομία στενάζει από την υπερφορολόγηση και τη γραφειοκρατία. Η πρώτη γονατίζει κάθε οικονομική δραστηριότητα και εκτινάζει λουκέτα και ανεργία, ενώ η δεύτερη δεν επιτρέπει σε καμία δημιουργική δύναμη του τόπου να επενδύσει, να παράγει, να εξάγει.

Φοβάμαι ότι δεν θα πάμε πολύ μακριά έτσι. Παρά τις ενέσεις αισιοδοξίας, που για πολιτικούς λόγους μας κάνει η Κυβέρνηση, τα αδιέξοδα θα τα βρούμε πάλι σύντομα μπροστά μας.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 7 Ιουνίου 2014