Αρχείο για κοινή λογική

Μια άλλη κοινωνία είναι εφικτή;

Αναζητώντας να νοικιάσετε κατοικία, βρίσκετε ένα εξαιρετικό οροφοδιαμέρισμα σε τετραόροφη οικοδομή, ευήλιο και ευάερο. Σας ενημερώνουν όμως ότι επειδή η πολυκατοικία είναι «οικογενειακή», τα τέσσερα διαμερίσματά της μοιράζονται έναν μετρητή κατανάλωσης ηλεκτρικού ρεύματος, και οι ένοικοι απλώς διαιρούν τον λογαριασμό διά τέσσερα. Αν και το διαμέρισμα σας άρεσε πολύ, η «ιδιαιτερότητα» αυτή σας κάνει να μην το προτιμήσετε. Γιατί;

Ακολουθώντας την κοινή λογική, σκέφτεστε ότι με έναν τέτοιο διακανονισμό, κανείς ένοικος δεν έχει κίνητρο να κάνει οικονομία στην ηλεκτρική ενέργεια. Όλοι καταναλώνουν περισσότερο από τις ανάγκες τους, αφού θεωρούν ότι πληρώνουν το ένα τέταρτο της σπατάλης. Ο καθένας χρησιμοποιεί χωρίς φειδώ θερμοσίφωνες, κλιματιστικά και φούρνους, με την ίδια λογική που κάνει αυτούς που τρώνε σε «μπουφέ» να προσπαθούν να καταβροχθίσουν όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ποσότητα. Το γεγονός ότι δεν νοικιάσατε το διαμέρισμα αυτό, σημαίνει πως είστε απόλυτα πεπεισμένοι ότι κανείς από τους συγκατοίκους της πολυκατοικίας δεν θα αυτοπεριορίσει την κατανάλωσή του από ένστικτα κοινωνικής αλληλεγγύης, συμπάσχοντας δηλαδή προς τους άλλους τρεις που θα επωμιστούν τη δική του σπατάλη.

Σκεφτείτε τώρα μια εταιρία, που έχει μετόχους, πελάτες, εργαζόμενους και διοίκηση. Οι εργαζόμενοι θέλουν συνεχώς μεγαλύτερους μισθούς, οι πελάτες καλύτερες και φτηνότερες υπηρεσίες, οι μέτοχοι κερδοφορία και η διοίκηση μπόνους απόδοσης. Πρόκειται για συμφέροντα που ισορροπούν ακριβώς επειδή είναι αλληλοσυγκρουόμενα: η διοίκηση είναι υπόλογη στους μετόχους, οι μέτοχοι έχουν ανάγκη ευχαριστημένους πελάτες, οι εργαζόμενοι χρειάζονται εύρωστη επιχείρηση για να πληρώνονται καλά. Αν όμως η εταιρία είναι ΔΕΚΟ, το αν οι πελάτες είναι ευχαριστημένοι είναι αδιάφορο, καθώς πρόκειται συνήθως για μονοπώλιο. Η διοίκηση είναι κομματικά διορισμένη και βραχύβια, οπότε τη συμφέρει περισσότερο να έχει ευχαριστημένους εργαζόμενους, παρά πελάτες ή μετόχους. Έτσι οι εργαζόμενοι πληρώνονται όλο και καλύτερα ασχέτως παραγωγικότητας, οι διοικήσεις πληρώνονται αδρά ασχέτως αποδοτικότητας, οι πελάτες γκρινιάζουν, η εταιρία είναι μονίμως ελλειμματική και οι μέτοχοι… απλά πληρώνουν και δεν εκπροσωπούνται! Έτσι μια ΔΕΚΟ καταλήγει σαν την πολυκατοικία του παραδείγματος: την ασυδοσία όλων την πληρώνουμε… όλοι!

Καλώς ή κακώς, ο καθένας έχει την έμφυτη τάση να κερδίζει, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα το κοινό συμφέρον. Υπάρχουν πολλοί τρόποι αντιμετώπισης του φαινομένου: οι κομμουνιστές θεωρούν ότι με την παιδεία μπορεί το ένστικτο αυτό να υποταχθεί στο κοινό καλό και έτσι να οικοδομηθεί μια σοσιαλιστική κοινωνία. Η Εκκλησία προβάλλει τη μετά θάνατον ζωή, επιχειρώντας να καταστήσει μάταια την τάση κέρδους στην παρούσα. Η πατριωτική δεξιά προβάλλει την έννοια του έθνους ως συλλογικότητα στην οποία υποτάσσεται η ατομικότητα.

Φευ, θεωρίες εν πολλοίς μεταφυσικές και υπερβατικές: Οκτώ δεκαετίες κομμουνιστικής παιδείας στην ΕΣΣΔ δεν εμπόδισαν την κομματική νομενκλατούρα να νέμεται τον πλούτο ενώ ο λαός μοιραζόταν τη φτώχεια. Ένας παχυλός τραπεζικός λογαριασμός μητροπολίτη «για τα γεράματά του» μαρτυρεί ότι καλή η μετά θάνατον, αλλά ας ζήσουμε αυτή τη ζωή πρώτα καλά. Η δε εθνική συνείδηση δεν εμπόδισε κανέναν «μεσάζοντα» να βγάλει μίζες από τις δαπάνες άμυνας του «έθνους».

Οι σύγχρονες κοινωνίες δεν έχουν ανάγκη ευχολογίων ή μεταφυσικής, δεν ασκούν βία ούτε στρουθοκαμηλίζουν. Αντιμετωπίζουν το φαινόμενο κατάματα, δημιουργώντας αντίρροπα συμφέροντα, διακρίνοντας σαφώς εξουσίες που ελέγχουν η μία την άλλη, επιβραβεύοντας και τιμωρώντας. Αυτό έχουμε και εμείς ανάγκη σήμερα περισσότερο από ποτέ. Υπό το φως των παραπάνω, σκεφτείτε πόσο πιο αποτελεσματικότερη θα ήταν η ιδιωτικοποίηση όλων των ΔΕΚΟ και η πλήρης διάκριση των εξουσιών αντί του να ξυπνάμε και να κοιμόμαστε με το πομπώδες και αόριστο αριστερό ευχολόγιο «μια άλλη κοινωνία είναι εφικτή».

 

Δημοσιεύτηκε στο: protagon.gr

Παρεξηγημένες αλήθειες

Ζούμε μια πραγματικά δύσκολη κατάσταση. Θα ήμουν αισιόδοξος, ακόμα και αν ήταν δυσκολότερη, υπό την προϋπόθεση ότι μια κρίσιμη μάζα της ελληνικής κοινωνίας έδειχνε να συνειδητοποιεί κάποια πράγματα πολύ απλά, πλην όμως παρεξηγημένα.
Παραθέτω μερικά:
1. Το Κράτος δεν είναι απρόσωπο. Πολλές φορές μιλούμε για το κράτος σαν τον από μηχανής Θεό, τον άγγελο που θα παρέμβει σωτήρια στη ζωή μας. Δεν υπάρχει κάτι τέτοιο. Κράτος είναι οι υπάλληλοί του, άνθρωποι σαν όλους τους υπόλοιπους, που εργάζονται σε αυτό με σκοπό το κέρδος, όπως κάθε εργαζόμενος (τουλάχιστον εγώ δεν ξέρω κανένα υπάλληλο που να εργάζεται εθελοντικά). Όταν λοιπόν επικαλείστε κάπου το Κράτος, να έχετε υπόψη σας ότι επικαλείστε τον αστυνομικό της γειτονιάς σας, τον πολεοδόμο που υποπτεύεστε, τον εφοριακό που αποφεύγετε, τον κομματάρχη που απεχθάνεστε. Τα υπόλοιπα είναι απλά ουτοπία.
2. Το Κράτος δεν παράγει πλούτο. Πλούτο παράγει η επένδυση, η ευρεσιτεχνία, το ρίσκο. Για όλα αυτά χρειάζεται κίνητρο, το κέρδος. Το Κράτος καλείται απλά να διαμορφώσει το καλύτερο περιβάλλον για να αναπτυχθούν τα παραπάνω. Αν προσπαθήσει να παράγει πλούτο, απλά θα αποτύχει.
3. Η έννοια «κρατικό χρήμα» δεν υφίσταται. Το κράτος αποκτά χρήματα είτε φορολογώντας σε είτε δανειζόμενο από σένα. Εκτός αν εννοείς ότι μπορεί να τυπώσει χρήμα, οπότε απλά μειώνει την αξία των χρημάτων που ήδη έχεις στα χέρια σου, χωρίς να το καταλάβεις.
4. Αν φορολογήσεις το «Κεφάλαιο» με 100%, δεν θα το εξαφανίσεις από προσώπου γης, απλά θα φύγει από σένα. Δες το παράδειγμα της Βόρειας Κορέας. Ή της Κούβας: Η Επανάσταση της Κούβας δήμευσε κάθε ιδιωτική επένδυση. Το Κεφάλαιο απλά δεν ξαναπάτησε και η Κούβα απλά μαράζωσε. Έτσι αν μοιράζεται κάτι ίσα στην Κούβα, αυτό είναι η φτώχεια, όχι ο πλούτος.
5. Αν πουλήσεις μια βραχονησίδα σε έναν Γάλλο, δε θα την ξεκολλήσει από τη θέση της και θα την πάει στη Γαλλία. Ούτε η βραχονησίδα θα γίνει μέρος της γαλλικής επικράτειας. Απλά θα επενδύσει πάνω της, θα προσλάβει προσωπικό, θα φέρει τεχνογνωσία, θα πληρώσει φόρους. Θα κερδίσει, αλλά θα κερδίσεις κι εσύ. Ως σήμερα δεν το έχουμε κάνει αυτό, διότι 10 εκατομμύρια Έλληνες θέλουμε να έχουμε την αίσθηση ότι μπορούμε ανά πάσα στιγμή να επισκεφτούμε οποιαδήποτε από τις 6.000 ακατοίκητες βραχονησίδες και νησάκια. Έτσι δεν γίνεται καμία επένδυση, στο βωμό του δικαιώματος της κυρίας Κούλας από το Κιλκίς να επισκεφτεί τη βραχονησίδα Γκαμήλα κάποια στιγμή που θα της δοθεί η ευκαιρία. Προσωπικά πάντως πιστεύω ότι η κυρία Κούλα δεν έχει πρώτη προτεραιότητα στη ζωή της το να επισκεφτεί μια έρημη βραχονησίδα.
6. Οι δανειστές μας δεν είναι «οι διεθνείς κερδοσκόποι». Ο θείος Τάκης αποταμίευε πάντοτε σε Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου, τα θεωρούσε την ασφαλέστερη επένδυση. Τώρα ανησυχεί ότι θα χάσει τις οικονομίες μιας ζωής, αν ισχύσει «κούρεμα» 50% και για τους ιδιώτες. Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου έχουν όλες οι ελληνικές Τράπεζες και τα αγόρασαν με τις καταθέσεις όλων μας. Ομόλογα Ελληνικού Δημοσίου έχει και το Ταμείο Σιδηροδρομικών της Ολλανδίας και το Ταμείο Ψαράδων της Νορβηγίας. Αν κάποιος από αυτούς είναι «διεθνής κερδοσκόπος», γιατί δεν είναι και οι υπόλοιποι; Η αλήθεια είναι ότι κανείς τους δεν είναι κερδοσκόπος, απλά το Ελληνικό Δημόσιο είναι μπαταχτσής.
Αν όλα τα παραπάνω άρχιζαν να γίνονται αυτονόητες αλήθειες για μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, ίσως ήμουν αισιόδοξος. Βλέπω όμως ότι όλα τους είναι παρεξηγημένα, υπό το βάρος μακρόχρονης και πολυμέτωπης αριστερής προπαγάνδας. Και είμαι απαισιόδοξος, διότι στόχος της προπαγάνδας είναι να γίνουμε Κούβα ή Βόρεια Κορέα. Και διαφαίνεται πλέον δυστυχώς πως ο στόχος είναι κοντά.

Δημοσιεύτηκε στο: maga.gr

Σαν να μην υπάρχει αύριο…

Είναι βράδυ Κυριακής, 22 Μαΐου 2011, και φαίνεται ότι η Δευτέρα Παρουσία πήρε αναβολή. Παρά την «προφητεία» του 89χρονου πάστορα από την Καλιφόρνια, δεν έχουν συμβεί ακόμη τα γεγονότα που εναργώς, αλλά αόριστα χρονικώς, περιγράφει η Αποκάλυψη του Ιωάννη.

Το ειρωνικό χαμόγελο είναι η συνήθης αντίδραση που διαπίστωσα αναφορικά με τη νέα αποτυχία χρονικού προσδιορισμού του Τέλους του Κόσμου. Ειρωνικά σχόλια άκουσα και για τους αγαθούς εκείνους που πείστηκαν ότι δεν υπάρχει αύριο και, αναλαμβάνοντας όσα χρήματα μπορούσαν από τραπεζικούς λογαριασμούς και πιστωτικές κάρτες, γλέντησαν με αυτά τις τελευταίες (όπως νόμιζαν) ημέρες της ζωής τους. Δυστυχώς γι’ αυτούς, αύριο φαίνεται να υπάρχει και προφανώς θα είναι πολύ πιο σκούρο από το χθες τους.

Πριν συμμετάσχετε αυθορμήτως στο κακεντρεχές κλίμα, σκεφτείτε μήπως ατομικά και συλλογικά φερθήκαμε κι εμείς σαν να μην υπάρχει αύριο.

  • Μήπως τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά είναι αυτά που μέχρι προ τινος συνωστίζονταν στις τράπεζες για δανεικά, θεωρώντας υποσυνείδητα πως δε θα υπάρξει το αύριο της αποπληρωμής;
  • Μήπως το ασφαλιστικό μας σύστημα οδηγούνταν μαθηματικά σε κατάρρευση, αλλά θεωρούσαμε ότι την ημέρα της κρίσεως δεν θα είμαστε εκεί;
  • Μήπως οι ανεξέλεγκτες χωματερές σε κάθε νησί, κάθε βουνό, κάθε ποτάμι, θα οδηγούσε σίγουρα σε ένα δηλητηριασμένο αύριο;
  • Μήπως το Δημόσιο μας μοίραζε λεφτά που δανειζόταν και εμείς δεν συνειδητοποιούσαμε ότι αυτό οδηγεί σε ένα αύριο μαύρο; Μήπως δεν διαμαρτυρόμασταν επειδή στο χειροπιαστό σήμερα μας δίναν λεφτά και το αύριο φάνταζε πολύ μακρινό;

Πριν λοιπόν πετροβολήσετε τον γραφικό υπέργηρο πάστορα της Καλιφόρνια, αναρωτηθείτε: μήπως όλοι μας φερθήκαμε σαν να μην υπάρχει αύριο;

Πόσο δίκιο έχει το κίνημα «διόδια – stop»;

Ως γνωστόν, τζάμπα γεύμα δεν υπάρχει. Πόσο μάλλον, τζάμπα δρόμοι. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι κάτι αρκετά ακριβό, το οποίο κάθε χώρα επιλέγει αν θα πληρώσουν οι χρήστες ή οι φορολογούμενοι, είτε να μοιραστούν το κόστος με κάποιο τρόπο. Ενδεικτικά, οι γερμανικοί υποδειγματικοί αυτοκινητόδρομοι (Autobahn) σχεδιάζονται, κατασκευάζονται και συντηρούνται αποκλειστικά από κρατικά χρήματα, ενώ οι ομοίως υποδειγματικές Autostrada της Ιταλίας είναι 100% ιδιωτικές εταιρίες που χρεώνουν τσουχτερά διόδια.

Στην Ελλάδα επί πολλά χρόνια οι αυτοκινητόδρομοι ήταν κρατική υπόθεση. Οι πρώτοι αυτοκινητόδρομοι κατασκευάστηκαν με κρατικά χρήματα στη δεκαετία του 1960, και το κράτος ανέλαβε τη συντήρησή τους, επιβάλλοντας μικρά διόδια σε ορισμένα σημεία του δικτύου. Λόγω της εγγενούς δυσκινισίας της κρατικής γραφειοκρατίας, με τα πρόσθετα μειονεκτήματα της «ελληνικής ιδιαιτερότητας», η υπόθεση «ελληνικός αυτοκινητόδρομος» έγινε σταδιακά άλλη μια θλιβερή ιστορία ελληνικής μιζέριας.

Ο προγραμματισμός εξελισσόταν εξαιρετικά αργά, με αποτέλεσμα στη δεκαετία του 1980 η όλο και αυξανόμενη κίνηση εκατομμυρίων αυτοκινήτων να περιορίζεται ακόμη στις εξαιρετικά ανεπαρκείς υποδομές του 1960. Η κατόπιν κρατικής ανάθεσης κατασκευή των έργων χαρακτηριζόταν από διαφθορά και εξαιρετικά αργούς ρυθμούς: μάρτυς της διαφθοράς η πρώτη βροχή που ξέφτιζε τα χαλίκια της ασφάλτου καινούριων δρόμων, ενώ για τους αργούς ρυθμούς κραυγάζει η Εγνατία Οδός, ένας αυτοκινητόδρομος 670 χιλιομέτρων που για να ολοκληρωθεί χρειάστηκε πάνω από είκοσι χρόνια! (σε όποιον Ευρωπαίο το πείτε, θα σας κοιτάξει με απορία). Η συντήρηση των αυτοκινητοδρόμων ήταν εξαιρετικά προβληματική και είχε ανατεθεί στο Ταμείο Εθνικής Οδοποιΐας, το οποίο εισέπραττε και τα διόδια. Ατυχώς, το ΤΕΟ ήταν ένας ακόμη κρατικός φορέας, στον οποίο διορίζονταν «δικά μας παιδιά», με αποτέλεσμα τα διόδια να πηγαίνουν σε μεγάλο μέρος σε μισθοδοσία υπαλλήλων. Παράλληλα, καμένες λάμπες και σπασμένες μπάρες αντικαθίσταντο μετά από μήνες, ενώ η έλλειψη διαχωριστικών ανάμεσα στα δύο ρεύματα στο μεγαλύτερο μήκος του δικτύου μας κατέτασσε πρώτους στην Ευρώπη σε θανάτους από τροχαία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Στέφανος Μάνος εισήγαγε τη λογική του αυτοχρηματοδοτούμενου οδικού έργου. Η Αττική Οδός ήταν ο πρώτος αυτοκινητόδρομος που κατασκευάστηκε από ιδιωτικές εταιρίες, με ιδιωτικά κεφάλαια σε χρόνο-ρεκόρ, με υψηλές προδιαγραφές στην ποιότητα της ασφάλτου και στην οδική ασφάλεια. Στην κοινοπραξία ανατέθηκε η είσπραξη των διοδίων, τα οποία αποπληρώνουν την κατασκευή και χρηματοδοτούν την συντήρηση του δρόμου. Έπρεπε να περάσουν περίπου δεκαπέντε χρόνια, για να αποφασίσει το Δημόσιο να ιδιωτικοποιήσει όλους τους αυτοκινητόδρομους της χώρας, προκειμένου να κατασκευαστούν με υψηλές προδιαγραφές, αλλά με αυτοχρηματοδότηση.

Σήμερα, το Ταμείο Εθνικής Οδοποιΐας έχει καταργηθεί (αποκαλύφθηκε μάλιστα ότι είχε μέσο κόστος μισθοδοσίας ανά υπάλληλο περί τις 26.000 ευρώ). Τα διόδια εισπράττονται από τις εταιρίες, στις οποίες έχει ανατεθεί η κατασκευή και συντήρηση των δρόμων και έχουν οριστεί περί τα 0,04 ευρώ ανά χιλιόμετρο. Και ξαφνικά, εμφανίζεται το κίνημα «διόδια stop», το οποίο καλεί τους πολίτες να μην πληρώνουν διόδια. Το κίνημα ξεκίνησε από κάποιους πολίτες της Βόρειας Αττικής, οι οποίοι αναγκάζονται πλέον να πληρώνουν διόδια για να μεταβούν στο κέντρο της πόλης. Επεκτάθηκε όμως σε όλη την Ελλάδα, εκμεταλλευόμενο το «νομικό κενό» ότι η μη καταβολή διοδίων δεν είναι παράβαση του ΚΟΚ και θεωρείται ιδιωτική διαφορά με την εταιρία εκμετάλλευσης, η οποία θα πρέπει να κινήσει τις σχετικές διαδικασίες για έκδοση διαταγής πληρωμής. Τα θέματα που εγείρει το κίνημα αυτό είναι πολλά, και θα προσπαθήσω να τα καταγράψω ακροθιγώς:

  • «Να φύγουν όλα τα διόδια». Αν θεωρείς ότι το κόστος ενός αυτοκινητόδρομου πρέπει να βαρύνει όλους τους φορολογούμενους, ακόμη και αν δεν κάνουν χρήση του, ίσως έχεις δίκιο. Το να το πιστεύεις αυτό όμως υπονοεί ότι ανήκεις στο 60% των Ελλήνων που εμφανίζονται να μην πληρώνουν φόρους, οπότε ίσως είσαι στη λογική «θέλω να πληρώνουν όλοι οι άλλοι».
  • «Τα διόδια αυξήθηκαν πολύ». Ναι, αυξήθηκαν πολύ σε σχέση με τα παλιά, μη ανταποδοτικά διόδια. Όταν ολοκληρωθεί ο δρόμος Αθήνας-Πάτρας, θα πρέπει να πληρώνεις 8 ευρώ, έναντι 4 που πλήρωνες παλιά. Όταν δεις όμως την ποιότητα του νέου αυτοκινητόδρομου, δεν νομίζω να νοσταλγείς τον παλιό δρόμο επειδή πληρώνεις 4 ευρώ παραπάνω. Εξάλλου, θα έχεις την εναλλακτική της παλιάς Εθνικής Οδού που θα είναι δωρεάν, και τότε θα δούμε πόσοι το εννοούν. Υπενθυμίζω και το προηγούμενο της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, η οποία κοστίζει πάνω από 12 ευρώ, τιμή που δεν ωθεί κανέναν να πάει με το φέρι-μποουτ, καίτοι θα πλήρωνε τα μισά…
  • «Τα διόδια είναι ακριβά». Αντικειμενικά, δεν είναι. Για να πας από την Αθήνα στην Πάτρα με το αυτοκίνητο και να επιστρέψεις, χρειάζεσαι περί τα 60 ευρώ για βενζίνη, και θα πληρώνεις και 16 ευρώ διόδια, περί το 20% του κόστους του ταξιδιού. Ξαναλέω, αν πιστεύεις ότι είναι ακριβά, ας περιμένουμε να δούμε εάν θα πας από την παλαιά, δωρεάν εθνική οδό για να γλιτώσεις 16 ευρώ…
  • «Τα διόδια είναι παράνομα, γιατί δεν είναι έτοιμος ο δρόμος». Τα διόδια εδράζονται σε συμβάσεις του Ελληνικού Δημοσίου με Κοινοπραξίες, οι οποίες έχουν κυρωθεί με νόμο. Τα διόδια εισπράττονται, οι δρόμοι κατασκευάζονται. Απλώς η περίοδος παραχώρησης δεν ξεκινά με την παράδοση του έργου, αλλά από τώρα, τα διόδια δηλαδή χρηματοδοτούν την κατασκευή. Να σημειώσω εδώ ότι όταν ολοκληρωθεί ο δρόμος, όποιος δεν πληρώνει διόδια διαπράττει και το ποινικό αδίκημα του άρθρου 392 του Ποινικού Κώδικα, καθώς αποδέχεται την παροχή υπηρεσίας (χρησιμοποιεί τον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο) με πρόθεση να μην καταβάλει το αντίτιμο. Αν εννοούν ότι σήμερα δεν είναι ποινικό αδίκημα η μη πληρωμή του, ίσως έχουν δίκιο. Πάντως, αστική διαφορά εξακολουθεί να είναι, και φοβάμαι ότι θα το διαπιστώσουν όταν τους επιδοθεί η διαταγή πληρωμής.

Πόσο δίκιο έχει λοιπόν το κίνημα κατά των διοδίων; Πού ήταν όλοι αυτοί όταν πληρώναμε διόδια που κατέληγαν στην κρατική γραφειοκρατία, αντί στην οδική μας ασφάλεια; Μήπως δεν τους πείραζε που σκοτωνόμασταν στους άθλιους αυτοκινητόδρομους, αρκεί που ήταν κρατικοί; Μήπως ιδεολογικά δεν δέχονται ότι μια ιδιωτική εταιρία είναι δυνατόν να κατασκευάζει άρτια οδικά έργα και να αποκομίζει κέρδος από αυτά; Θεωρούν ότι το Δημόσιο μπορεί σήμερα να χρηματοδοτήσει τέτοια έργα με δανεικά; Ή μήπως πιστεύουν ότι αυτά τα έργα πρέπει να κατασκευαστούν από το «Διεθνές Κεφάλαιο», το οποίο μετά θα μας τα δωρήσει; Πρόκειται για δαιμονοποίηση του κέρδους και της επιχειρηματικότητας, για στρουθοκαμηλισμό, ιδεοληψία, βλακεία, ή συνδυασμό όλων των παραπάνω;

 

Δημοσιεύτηκε στο: drassi.gr

Αυτοί θα μας σώσουν από τη χρεωκοπία;

Ο κ. Ιωάννης Γαμβρίλης είναι πολιτικός μηχανικός στο επάγγελμα, και σήμερα Πρόεδρος του ΕΤΑΑ, αλλά και Πρόεδρος της Τράπεζας Αττικής. Αντιπαρέρχομαι το κατά πόσον μπορεί ένας πολιτικός μηχανικός να διοικήσει ένα τεράστιο ασφαλιστικό Ταμείο και μια Τράπεζα (συγχρόνως) και προχωρώ σε μια μεγαλειώδη πρόταση που κατέθεσε:

Εν συντομία, σύμφωνα με την πρότασή του, παίρνουμε τα 6 δις ρευστά διαθέσιμα του ΕΤΑΑ και εξαγοράζουμε το 42% της Τράπεζας Αττικής που σήμερα κατέχει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και το Ταμείο Παρακαταθηκών και Δανείων. Έτσι, κατά την πρότασή του, «καλύπτεται ένας από τους βασικούς όρους του Μνημονίου που είναι να μπει «ζεστό» χρήμα στα ταμεία του δημοσίου για να περιοριστεί το έλλειμμα». Κατόπιν, αφού το ΕΤΑΑ θα κατέχει το 85% της Τράπεζας, η Τράπεζα εξαγοράζει άλλες μικρότερες, ώστε και να μεγαλώσει, αλλά και να μειωθεί το ποσοστό του ΕΤΑΑ στο 51%. Με αυτό τον τρόπο, και θα θεωρείται ιδιωτική επιχείρηση που διαπραγματεύεται στο ΧΑ, και στην ουσία θα είναι κρατική, αφού θα την κατέχει το ΕΤΑΑ. Και καταλήγει: «οπότε καλύπτεται και ο βασικός όρος του Μνημονίου που είναι ιδιωτικές επενδύσεις»…

Τα ρευστά διαθέσιμα του ΕΤΑΑ προέρχονται, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, από τα δύο υγιή πρώην ανεξάρτητα Ταμεία που περιλαμβάνει: το Ταμείο Νομικών και το ΤΣΜΕΔΕ. Και τα δύο ήταν «υγιή», διότι στράγγιζαν την αγορά, το μεν πρώτο μέσω υποχρεωτικών εισφορών στις μεταβιβάσεις ακινήτων, συστάσεις εταιριών, κλπ, το δε δεύτερο από την επιβάρυνση της οικοδομικής/κατασκευαστικής δραστηριότητας. Τα χρήματα, λοιπόν, αυτά, έχουν προκύψει από τον παραλογισμό των φόρων υπέρ τρίτων, αυτόν ακριβώς που επιβαρύνει ολόκληρη την οικονομία και κάνει τα ΜΜΕ να απορούν πώς είναι δυνατόν να κοστίζει κάτι στην Ελλάδα ακριβότερα από ό,τι στη Γερμανία. Αντί λοιπόν να καταργήσουμε τον παραλογισμό των φόρων υπέρ τρίτων, ο κ. Πρόεδρος του ΕΤΑΑ ζητά να τα δώσουμε, εμμέσως, στο Κράτος («να μπει «ζεστό» χρήμα στα ταμεία του δημοσίου για να περιοριστεί το έλλειμμα») για να αγοράσουμε… μετοχές της Τράπεζας Αττικής! Και μετά, με το ωραίο τρικ που προτείνει, την κρατικοποίηση άλλων Τραπεζών, θα εμφανίσουμε ολόκληρο το κόλπο ως… ιδιωτική επένδυση!

Αυτοί οι άνθρωποι έχουν τοποθετηθεί σε καίριες θέσεις, με σκοπό να μας σώσουν από τη χρεωκοπία. Είναι περισσότερο από προφανές ότι όχι μόνο δεν περνάει από το μυαλό τους το πώς λειτουργεί η οικονομία και το τι ακριβώς πρέπει να γίνει, αλλά ότι εξακολουθούν να σκέφτονται με όρους δημιουργικής λογιστικής, πώς δηλαδή θα συνεχίσουμε να κάνουμε τα πράγματα όσο στραβά τα κάναμε ως σήμερα, εμφανίζοντάς τα όμως στους άλλους ως εντυπωσιακά επιτεύγματα.

Κρατηθείτε, η προσγείωση θα είναι ανώμαλη!…