Αρχείο για ανάπτυξη

Φορολογικές αρπαχτές – Ανάπτυξη, σημειώσατε 1

Περνάτε από ένα εστιατόριο, έξω από το οποίο ο γνωστός «κράχτης» σας καλεί ευγενικά να μπείτε. Δυο πελάτες που βγαίνουν όμως, σας διηγούνται τη φρικτή εμπειρία τους: αφού έφαγαν ένα μέτριο φαγητό, τους έφεραν ένα λογαριασμό με ποσά διπλάσια από αυτά του καταλόγου. Όταν διαμαρτυρήθηκαν, τους είπαν ότι δυστυχώς οι τιμές άλλαξαν λίγο αφού ήρθαν. Και όταν αρνήθηκαν να πληρώσουν, δυο μπράβοι ήρθαν πάνω από τα κεφάλια τους και δεν τους άφηναν να φύγουν.
Αυτό σκέφτηκα διαβάζοντας τη ρύθμιση για αναδρομική φορολόγηση όσων επιχειρήσεων τόλμησαν να συνάψουν δάνειο με τη μέθοδο του sale & lease back, να εισφέρουν δηλαδή ακίνητα έναντι μακρόχρονης ρευστότητας. Η τωρινή ρύθμιση θεωρεί αναδρομικά την εκταμίευση του δανείου ως εισόδημα εκείνης της χρονιάς και τη φορολογεί με 19%.
Όσες πιθανότητες έχουν οι πελάτες του παραδείγματος να ξαναπάνε στο εστιατόριο και όσες πιθανότητες έχει η ευγένεια του «κράχτη» να σας πείσει να μπείτε κι εσείς, άλλες τόσες έχει και η Κυβέρνηση να προσελκύσει διεθνείς επενδυτές που θα μας φέρουν την ανάπτυξη. Περιοδεύουν ανά τον κόσμο (Κατάρ, Κίνα, κλπ.) για να τους πείσουν, και όταν έρθουν τους διώχνουν με τη γραφειοκρατία, τη διαφθορά και τους αναδρομικούς φόρους.
Με αυτή την τακτική πάντως, το εστιατόριο του παραδείγματος έκανε μερικές αρπαχτές, στο τέλος όμως έκλεισε.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 9 Φεβρουαρίου 2014

Advertisements

Εθνική Στρατηγική κάποιος;

Φανταστείτε ότι δεν υπάρχει Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι είμαστε ένα ανεξάρτητο κράτος χωρίς καμία δέσμευση προς εταίρους, αλλά φυσικά και χωρίς πακτωλούς επιδοτήσεων και ενισχύσεων. Τι θα έπρεπε να κάνουμε για να βγούμε από την κρίση;

Μία σχολή σκέψης λέει να αποσυνδεθούμε από τα ισχυρά νομίσματα, να κόψουμε το δικό μας σε όση ποσότητα μας λείπει, να μην πληρώσουμε καθόλου από το χρέος μας και να ζήσουμε στο εξής μόνοι μας. Αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει η Αργεντινή εδώ και 15 χρόνια, και ακόμα δεν έχει ορθοποδήσει. Το κόψιμο νομίσματος φέρνει πληθωρισμό, ο πληθωρισμός υποτίμηση, η υποτίμηση ξανά πληθωρισμό, αλλά και ελλείψεις.

Η άλλη σχολή λέει ότι ένα σωρό κράτη τα καταφέρνουν χωρίς να αρμέγουν καμία ευρωπαϊκή αγελάδα. Απλώς εκμεταλλευόμενα τα συγκριτικά τους πλεονεκτήματα: άλλοι παράγουν με χαμηλό εργατικό κόστος, άλλοι με υψηλό αλλά ποιοτικότερα, άλλοι επενδύουν στον τουρισμό, άλλοι στη γεωργία. Χρήμα κυκλοφορεί στη διεθνή οικονομία, ο καθένας ψάχνει να βρει τρόπο να το προσελκύσει.

Χρειαζόμαστε επειγόντως μια Εθνική Στρατηγική για προσέλκυση επενδύσεων. Μόνο έτσι θα έρθει ανάπτυξη και έξοδος από την κρίση. Για να προσελκύσεις όμως επενδύσεις πρέπει να δώσεις ισχυρά κίνητρα: σταθερότητα, ταχεία απονομή δικαιοσύνης, μηδενική διαφθορά και γραφειοκρατία, χαμηλή και σταθερή φορολογία. Ποιος θα το κάνει;

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 19 Ιανουαρίου 2014

Χρειαζόμαστε Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης;

Το οικονομικό επιτελείο καταστρώνει δεκαετές Eθνικό Σχέδιο Aνάπτυξης. Πέτυχε τους βραχυπρόθεσμους στόχους του και πάει στα πιο μακρυπρόθεσμα, για το 2023…

Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε επειγόντως ανάπτυξη, και πρέπει να βρεθεί πώς θα γίνει αυτό. Η λύση όμως δεν είναι να μαζευτούν μερικοί γραφειοκράτες και να καταστρώσουν σχέδια που θυμίζουν τα «πενταετή προγράμματα ανάπτυξης» της Σοβιετικής Ένωσης. Η χώρα βουλιάζει στην αποεπένδυση ακριβώς επειδή αυτοί οι ίδιοι πνίγουν κάθε παραγωγική επένδυση στη γραφειοκρατία και την υπερφορολόγηση.

Η ανάπτυξη λοιπόν δεν θα έρθει με τον κεντρικό σχεδιασμό που οι γραφειοκράτες αυτοί έχουν κατά νου, αλλά με τη δημιουργία ενός σταθερού περιβάλλοντος για επενδύσεις, με χαμηλή φορολογία, ελάχιστη γραφειοκρατία και αποτελεσματική πάταξη της διαφθοράς.

Αν είχε γίνει αυτό το σταθερό επενδυτικό περιβάλλον, δεν θα χρειαζόταν κανείς κεντρικός σχεδιασμός «πυλώνων ανάπτυξης»: η ναυτιλία μας μεγαλουργεί παγκοσμίως, μόνο και μόνο επειδή δεν εμπλέκεται με τον εγχώριο παραλογισμό. Αν είχε προχωρήσει η διασύνδεση των νησιών, θα μπορούσαμε να έχουμε υπεράκτια αιολικά πάρκα αρκετά για να εξάγουμε ενέργεια. Για διακομιστικό εμπόριο χρειαζόμαστε υποδομές, και ο ΟΣΕ διαθέτει μόνο μια κανονική γραμμή, Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Το δε τραπεζικό σύστημα κατέρρευσε λόγω των επενδύσεών του σε ομόλογα του χρεωκοπημένου Δημοσίου.

Η λύση είναι “laissez-faire” (αφήστε τα ελεύθερα!). Το μέλλον δεν μπορεί να χτιστεί από τους αρχιτέκτονες της καταστροφής.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 3 Νοεμβρίου 2013

Ροκανίζουμε το ΕΣΠΑ, την μοναδική ελπίδα ανάπτυξης!

realΌλοι παραδέχονται ότι αυτό που χρειαζόμαστε σήμερα είναι ανάπτυξη. Αν δεν γίνουν παραγωγικές επενδύσεις, δεν προσληφθεί κόσμος, δεν αυξηθεί η εξωστρέφεια της οικονομίας, είναι σχεδόν απίθανο να ορθοποδήσουμε. Τι κάνουμε όμως για αυτή την περιβόητη ανάπτυξη; Με τις τράπεζες να έχουν βρεθεί σε τραγικό αδιέξοδο έλλειψης ρευστότητας, λόγω του PSI και της δραματικής ύφεσης, το ΕΣΠΑ είναι σχεδόν το μοναδικό εργαλείο που έχουμε για την επανεκκίνηση της οικονομίας. Το χρησιμοποιούμε όμως σωστά;

Η επιδότηση μητέρων για να πάνε τα παιδιά τους στους παιδικούς σταθμούς είναι οπωσδήποτε μια εξαιρετική παροχή του κοινωνικού κράτους. Έχει λογική όμως να γίνεται αυτή με λεφτά του ΕΣΠΑ; Είναι αυτή μια παραγωγική επένδυση που θα αυξήσει την απασχόληση, θα φέρει καινοτομία, εξαγωγές, θα φέρει και θα κινήσει χρήμα στην ελληνική οικονομία; Προφανώς και όχι. Μήπως το νέο γήπεδο της ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, στο οποίο ανακοινώθηκε ότι θα δοθούν 20 εκατομμύρια από το ΕΣΠΑ, είναι παραγωγική επένδυση; Ιδίως όταν οι χρυσοπληρωμένες ολυμπιακές μας εγκαταστάσεις σκουριάζουν ανεκμετάλλευτες; Νομίζω πως όχι. Έχω λοιπόν την αίσθηση ότι ακολουθούμε απλώς τακτική ροκανίσματος κοινοτικών χρημάτων, αυτό δηλαδή που κάνουμε τρεις δεκαετίες, αδιαφορώντας για το τι θα γίνει όταν αυτά τελειώσουν.

Κάτι τέτοια μας έφεραν στην καταστροφή.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 29 Σεπτεμβρίου 2013

Θέλει κίνητρα η ανάπτυξη;

Στιγμιότυπο πλήρους οθόνης 2562013 55744 μμ

Στο άρθρο του της περασμένης Κυριακής, ο Νίκος Χατζηνικολάου ανέδειξε (πολύ σωστά) την ανεργία ως το σπουδαιότερο πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσουμε ριζικά, προκειμένου να βγούμε από την κρίση. Είναι σαφές ότι δουλειές δημιουργεί η ανάπτυξη και θα συμφωνήσω και με τις δυο παρατηρήσεις του, ότι αυτή ούτε διατάσσεται, ούτε εισάγεται. Διαφωνώ όμως με το συμπέρασμά του ότι πρέπει να δοθούν «ισχυρά κίνητρα για τους νέους μας ώστε να δημιουργήσουν νέες, μικρές και μεσαίες, καινοτόμες επιχειρήσεις».

Όποιος έχει μπει στην περιπέτεια να επιχειρήσει στην Ελλάδα, θα σας πει ότι κανένα κίνητρο ή επιδότηση δεν του χρειάζεται για να πετύχει (εξάλλου, αν αυτή ήταν η συνταγή, μετά από τόσα Πακέτα Ντελόρ/Σαντέρ και Διαρθρωτικά, θα έπρεπε να ήμασταν Χονγκ-Κονγκ). Αυτό που χρειάζεται δεν είναι να δοθούν κίνητρα, αλλά να εξαφανιστούν τα αντικίνητρα.

Τι να κάνεις το κίνητρο ή την επιδότηση, εάν στο ξεκίνημα της επιχείρησής σου πρέπει να αντιμετωπίσεις τις υποχρεωτικές νομικές και συμβολαιογραφικές αμοιβές, την ακαμψία του εφοριακού, τη χαρτούρα της νομαρχίας, της πυροσβεστικής, της πολεοδομίας, τα ασφαλιστικά ταμεία, το λογιστικό χάος και την αλλαγή της φορολογίας ανά εξάμηνο;

Ελαχιστοποίηση της γραφειοκρατίας, απλούστευση των διαδικασιών, ένας σταθερός και αμετάβλητος φορολογικός συντελεστής: μόνο έτσι θα έρθει η ανάπτυξη. Το σύνθημα δεν είναι «δώστε μου κίνητρα, προκειμένου να επιχειρήσω», αλλά «εξαφανιστείτε από τα πόδια μου, για να μπορέσω να επιχειρήσω!».

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 8 Σεπτεμβρίου 2013