Αρχείο για Ιουλίου, 2014

Η συζήτηση για το χρέος οδηγεί σε αδιέξοδο

Η Κυβέρνηση προσέρχεται σε συνομιλίες με την Τρόικα, έχοντας αναβάλει στις Ελληνικές Καλένδες όλες τις μεταρρυθμίσεις που είχε υποσχεθεί (άνοιγμα αγορών, απελευθέρωση επαγγελμάτων, κλπ), και με μόνα «επιτεύγματα» την υπερφορολόγηση των πάντων, τη διάσωση (μέχρι στιγμής) των Δημοσίων Υπαλλήλων (δηλαδή της πελατειακής της βάσης) από απολύσεις και το ροκάνισμα πολιτικού χρόνου.

Ξέροντας ότι η Τρόικα θα ζητήσει την εφαρμογή όσων έχει υποσχεθεί, η Κυβέρνηση προσπαθεί να μεταφέρει τη συζήτηση αλλού: στην λεγόμενη «ελάφρυνση του χρέους». Πόσο μπορεί όμως να «ελαφρυνθεί» ένα χρέος, για το οποίο πληρώνουμε επιτόκιο Euribor τριμήνου + 0,50%, δηλαδή συνολικά περίπου σήμερα το (χαρακτηριζόμενο «τοκογλυφικό») 0,82%; Μπορούμε να ζητήσουμε απολύτως μηδενικό επιτόκιο; Μπορούμε να ζητήσουμε νέο «κούρεμα»;

Κατά τη γνώμη μου όχι, και ούτε νομίζω ότι η Τρόικα θα δεχτεί τίποτα τέτοιο. Οι περισσότερες χώρες τις Ευρωζώνης δανείζονται σήμερα ακριβότερα από όσο μας δανείζουν. Καμία Κυβέρνηση δεν μπορεί να πάει στους φορολογουμένους της και να δηλώσει ότι δέχτηκε «κούρεμα», χάρισε δηλαδή λεφτά από τους φόρους τους σε μια χώρα που αρνείται πεισματικά να περικόψει σπατάλες και ψάχνει δικαιολογίες για να κερδίσει χρόνο.

Στη διελκυστίνδα Κυβέρνησης-Τρόικας που παρακολουθούμε επί μήνες, έχω την αίσθηση ότι το αδιέξοδο είναι κοντά. Και φοβάμαι πως όταν φτάσουμε εκεί, η Κυβέρνηση δεν θα επιλέξει την πραγματική διέξοδο, τις μεταρρυθμίσεις, αλλά την πιο εντυπωσιακή: τις εκλογές.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 20 Ιουλίου 2014

Το Κράτος συσκέπτεται, τα υποζύγια πληρώνουν

Και στο θέμα των «κόκκινων δανείων», το Κράτος κάνει αυτό που τόσο καλά ξέρει: να καταγίνεται με τη λύση ενός προβλήματος, που το ίδιο δημιούργησε.

Όπως έχουμε ξαναγράψει πολλές φορές, όταν το Κράτος χρεωκόπησε στις αρχές του 2010, επέλεξε να ξεπεράσει το πρόβλημα όχι περικόπτοντας τις (εν πολλοίς άχρηστες) δαπάνες του, αλλά αυξάνοντας τα έσοδά του, μέχρις στραγγαλισμού των φορολογουμένων. Η αύξηση της φορολογίας (εισοδήματος, επιχειρήσεων, ΦΠΑ) στέγνωσε την αγορά σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εκτοξευτούν στα ύψη τα δάνεια που δεν μπορούν να εξυπηρετηθούν.

Οι τρύπες που τα κόκκινα δάνεια έχουν δημιουργήσει στους ισολογισμούς των τραπεζών είναι δηλαδή τελικά σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα του κρατισμού, της αντίληψης ότι το Κράτος μπορεί να ξοδεύει ασύστολα, ή μάλλον πρέπει να ξοδεύει ασύστολα, προκειμένου να κινείται η οικονομία. Λες και το κράτος έχει τρόπο να γεννάει χρήματα. Λες και τα λεφτά που ξοδεύει δεν είναι από φόρους!

Και ενώ το Κράτος συσκέπτεται για το τι θα κάνει με το πρόβλημα των κόκκινων δανείων που το ίδιο δημιούργησε, οι τρύπες των τραπεζών καλύπτονται με διαγραφές (δηλαδή λεφτά των μετόχων), ανακεφαλαιοποιήσεις (δηλαδή λεφτά των φορολογουμένων) και ενδεχομένως κάποια στιγμή και με λεφτά των καταθετών, όπως έγινε στην Κύπρο. Πάντως με λεφτά των άλλων, των αιώνιων υποζυγίων του κρατισμού.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 13 Ιουλίου 2014