Αρχείο για Ιουνίου, 2014

Συνταγματικό είναι μόνο το λεφτόδεντρο;

money-tree

Οι δικαστικοί πρόσφατα αποφάνθηκαν ότι οι περικοπές στους μισθούς τους είναι αντισυνταγματικές, όπως και η μη πρόβλεψη αφορολόγητου στις αποδοχές τους, όπως και οι περικοπές στις συντάξεις των δικαστικών λειτουργών, αλλά και οι περικοπές σε όλα τα ειδικά μισθολόγια. Όλα αντισυνταγματικά.

Με το ένα ή το άλλο σκεπτικό, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, η δικαστική εξουσία δηλώνει ότι το Σύνταγμα είναι ασύμβατο με τη δημοσιονομική κατάρρευση. Ότι αποκλείεται το Κράτος να βρεθεί στη δύσκολη θέση να μην μπορεί να καλύψει τα έξοδά του από τα φορολογικά έσοδα και να πρέπει ενδεχομένως να αποφασίσει να περιορίσει τα έξοδά του προκειμένου να αποφύγει το φορολογικό στραγγαλισμό των πολιτών. Όχι, κατά τους δικαστές το δημοσιονομικό αδιέξοδο είναι αντισυνταγματικό. Το Σύνταγμα προβλέπει μόνο ευημερία.

Σε τι διαφέρει αυτό από τη θέση του ΣΥΡΙΖΑ ότι θα ακυρώσει τα μνημόνια «με ένα νόμο και ένα άρθρο»; Δικαστές και ΣΥΡΙΖΑ πιστεύουν ότι η ευημερία μπορεί να νομοθετηθεί; Και αν ήταν έτσι, τότε γιατί δεν το κάνει καμιά χώρα στον κόσμο; Το σκεφτήκαμε μόνο εμείς; Και τελικά, τι είναι συνταγματικό σε μια χώρα που έχει καταρρεύσει δημοσιονομικά; Μόνο το λεφτόδεντρο; Ας κηρύξουμε λοιπόν αντισυνταγματική την πραγματικότητα, ας φυτέψουμε συνταγματικά λεφτόδεντρα, και ας περιμένουμε να βγάλουν καρπούς.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 29 Ιουνίου 2014

100 χρόνια από το ξέσπασμα του «Μεγάλου Πολέμου».

dimart

— του Κωστή Λυμπουρίδη—

Στις 28 Ιουνίου του 1914, πριν από ακριβώς 100 χρόνια, δολοφονούνταν στο Σαράγιεβο της Βοσνίας ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος, διάδοχος του θρόνου της Αυστροουγγαρίας. Το γεγονός αυτό θεωρείται ως η έναρξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, του λεγόμενου και «Μεγάλου Πολέμου», ο οποίος αιματοκύλισε τον κόσμο, αφήνοντας πίσω του πάνω από 18 εκατομμύρια νεκρούς, μισοί από τους οποίους ήταν άμαχοι.

Η Ευρώπη πριν έναν αιώνα δεν είχε καμία σχέση με την Ευρώπη που ξέρουμε σήμερα. Πέρα από κάποια εθνικά κράτη που είχαν ήδη νωρίτερα σχηματιστεί (Γαλλία, Ιταλία, Βέλγιο, Ολλανδία, κλπ), ολόκληρη η Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη κυριαρχούνταν από τέσσερις μεγάλες Αυτοκρατορίες: τη Γερμανική, την Αυστροουγγρική, τη Ρωσική και την Οθωμανική. Και για τις τέσσερις, ο Μεγάλος Πόλεμος ήταν ο επιθανάτιος ρόγχος τους, εξαφανίζοντάς τες εντελώς από τον χάρτη και αναδεικνύοντας στη θέση τους πληθώρα νέων εθνικών κρατών.

640px-Franz_ferdinandΟ Αρχιδούκας Φερδινάνδος

Στις 28 Ιουνίου 1914 λοιπόν, ο Αρχιδούκας Φερδινάνδος…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 536 επιπλέον λέξεις

«Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας» κατακαλόκαιρο;

Η «Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας» είναι η ημέρα του χρόνου, μετά την οποία δουλεύουμε για τον εαυτό μας. Ως τότε, ένας εργαζόμενος δουλεύει για να πληρώνει τους φόρους και τις ασφαλιστικές εισφορές του. Η συμβολική αυτή ημέρα υπολογίζεται σε πολλές χώρες του κόσμου. Στην Ελλάδα ξεκίνησε να υπολογίζεται φέτος από το «Κέντρο Φιλελεύθερων Μελετών – Μάρκος Δραγούμης», το οποίο ανακοίνωσε αναδρομικά στοιχεία από το 2007. Σύμφωνα με τους υπολογισμούς του ΚΕΦΙΜ, η φορολογική επιβάρυνση των πολιτών αυτή την οκταετία είναι προφανής: το 2007 η ημέρα αυτή για την Ελλάδα ήταν η 22α Μαΐου, το 2011 η 5η Ιουνίου και φέτος η 26η Ιουνίου. (Όλα τα στοιχεία μπορείτε να τα βρείτε στο: http://bit.ly/freedom-day)

Και ενώ η «Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας» μετατοπίζεται όλο και πιο αργά, η Κυβέρνηση διαρρέει πως σχεδιάζει κάποια μείωση φορολογίας, ιδίως στα καύσιμα και επί μέρους είδη, αλλά και κατάργηση του φόρου αλληλεγγύης. Είναι γεγονός ότι χωρίς χαλάρωση της φορολογικής μέγγενης δεν θα ανακάμψει η οικονομική δραστηριότητα. Δύσκολα θα με πείσει όμως η Κυβέρνηση ότι ο σχεδιασμός της είναι στρατηγικός και όχι μικροπολιτικός, δηλαδή προεκλογικός.

Αν επρόκειτο για στρατηγικό σχεδιασμό, θα βλέπαμε παράλληλη μείωση της κρατικής σπατάλης, κλείσιμο άχρηστων φορέων και περιορισμό αρμοδιοτήτων. Επειδή όμως δεν βλέπουμε τίποτε από αυτά, αλλά μόνο εκλογολογία, φοβάμαι ότι πολύ σύντομα η «Ημέρα Φορολογικής Ελευθερίας» θα συμπίπτει με… το Δεκαπενταύγουστο!

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 22 Ιουνίου 2014

Η Μάργκαρετ Θάτσερ και οι «νεοφιλελεύθερες πολιτικές του Μνημονίου»

Το Centre for Policy Studies διοργανώνει την προσεχή Τετάρτη, 18 Ιουνίου, ένα μεγάλο συνέδριο  στο Λονδίνο με τίτλο «Συνέδριο Μάργκαρετ Θάτσερ για την Ελευθερία». Θα συμμετέχουν και θα μιλήσουν πρώην πρωθυπουργοί, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, με κύρια θέματα την οικονομική ελευθερία, το μεγάλο κράτος, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις και τον κορπορατισμό, τη μείωση της φορολογίας.

Παρά το συντηρητικό, γενικά, προφίλ της, και την κομματική της ένταξη, η «Σιδηρά Κυρία» υπήρξε εμβληματικό πρόσωπο για την φιλελεύθερη οικονομική πολιτική που ακολούθησε. Το άνοιγμα των αγορών, η μείωση των φόρων, οι εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις, έδωσαν το φιλί της ζωής στη βρετανική οικονομία, η οποία στα τέλη της δεκαετίας του ’70 ήταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Η Μάργκαρετ Θάτσερ, ασχέτως αν συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί της, έδωσε στην εποχή της τη μάχη των ιδεών και την κέρδισε.

Εδώ στην Ελλάδα, η μάχη των ιδεών δεν δόθηκε ποτέ. Προτιμήσαμε τη μάχη των εντυπώσεων. Η χώρα μας ακολούθησε μεταπολεμικά σοσιαλιστικές, εν πολλοίς, πρακτικές (κλειστά επαγγέλματα, προστατευτισμός, κρατικοποιήσεις). Μετά το 1981, η σοσιαλιστική παράδοση συμπληρώθηκε από την καταστροφική, όπως αποδείχθηκε εξάλλου, πρακτική της κοινωνικής πολιτικής με δανεικά, των ελλειμμάτων, της υπερχρέωσης και της «ανάπτυξης διά της κατανάλωσης, όχι διά της παραγωγής. Το σοσιαλιστικό αυτό μοντέλο κατέρρευσε οριστικά το 2010, με μια οδυνηρή χρεοκοπία, τα συντρίμμια της οποίας ακόμα μαζεύουμε.

Ακόμα και η χρεοκοπία όμως δεν προκάλεσε μάχη ιδεών. Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων πιστεύει ότι αυτό που μας οδήγησε στην κατάρρευση ήταν η ασυδοσία των αγορών (και άρα αν τις ρυθμίζαμε δεν θα καταρρέαμε), καθώς και ότι οι «πολιτικές του μνημονίου» είναι «νεοφιλελεύθερες». Η φορολογική λαίλαπα, που το πολιτικό μας σύστημα εξαπέλυσε προκειμένου να μην αναγκαστεί να πειράξει το επανδρωμένο με την πελατεία του Δημόσιο, στη συνείδηση του κόσμου είναι φιλελεύθερη πολιτική, παρόλο που ο φιλελευθερισμός επαγγέλλεται μείωση των φόρων! Οι ιδιωτικοποιήσεις ονομάζονται «ξεπούλημα», αντί να αντιμετωπίζονται ως εισροή επενδυτικών κεφαλαίων. Η αριστερή αντιπολίτευση υπόσχεται ότι «με ένα νόμο και ένα άρθρο» όλα θα επανέλθουν στην προηγούμενη κατάσταση, θα συνεχίσουμε δηλαδή να μοιράζουμε σε ημετέρους τα λεφτά των άλλων, δανειστών και φορολογουμένων.

Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλεγε ότι «το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων». Κι εμάς μας τελείωσαν το 2010. Πρέπει επιτέλους κάποια στιγμή ως κοινωνία να συζητήσουμε το πώς θα ορθοποδήσουμε μόνοι μας, χωρίς λεφτά κανενός άλλου. Καμία χώρα δε σώθηκε ως μπαταχτσής, δηλαδή με «κουρέματα» αυτών που τη δάνεισαν. Καμία χώρα δε σώθηκε με χρηματοδοτικά πακέτα, Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα, ΕΣΠΑ. Οι χώρες που ευημερούν, αποφάσισαν να βασιστούν στις δυνάμεις τους και να παράξουν πλούτο. Και ο πλούτος παράγεται με ανοικτές αγορές, χαμηλή και σταθερή φορολογία, προσέλκυση επενδύσεων, ανταγωνισμό, επιχειρηματικότητα, καινοτομία.

 

Δημοσιεύτηκε στις 16 Ιουνίου 2014 στο emea.gr

Η Μάργκαρετ Θάτσερ και το χρηματοδοτικό κενό

Την προσεχή Τετάρτη, 18 Ιουνίου, διεξάγεται στο Λονδίνο ένα μεγάλο συνέδριο με τίτλο «Συνέδριο Μάργκαρετ Θάτσερ για την Ελευθερία». Πρώην πρωθυπουργοί, νομπελίστες, ακαδημαϊκοί, θα μιλήσουν για την οικονομική ελευθερία, το μεγάλο κράτος, τις πολυεθνικές επιχειρήσεις, τη μείωση της φορολογίας. Την ίδια ώρα στην Αθήνα θα συζητάμε για την Τρόικα, το πώς θα αναβληθούν μερικές ακόμα μεταρρυθμίσεις, πώς θα αυξηθεί η φορολογία και πώς θα καλύψουμε το «χρηματοδοτικό κενό».

Η Μάργκαρετ Θάτσερ έλεγε ότι «το πρόβλημα με το σοσιαλισμό είναι ότι κάποτε τελειώνουν τα λεφτά των άλλων». Ότι κάποια στιγμή δηλαδή θα έχεις «χρηματοδοτικό κενό» που δεν θα μπορείς να καλύψεις. Αυτή ακριβώς η σοσιαλιστική πρακτική, το να ξοδεύει δηλαδή το κράτος λεφτά των άλλων, φορολογουμένων και δανειστών, είναι αυτή που κατέρρευσε στην Ελλάδα. Αντίθετα από ό,τι νομίζουν οι περισσότεροι, ποτέ δεν εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα φιλελεύθερες πολιτικές, δηλαδή μικρότερο κράτος, λιγότεροι φόροι, λιγότερη γραφειοκρατία.

Το ζήτημα είναι τι πρέπει να κάνουμε τώρα. Η συζήτηση για το με ποιο φόρο ή με τίνος δανεικά θα καλύψουμε το «χρηματοδοτικό κενό» οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε νέα αδιέξοδα. Πρέπει επιτέλους να γίνει κατανοητό και στην Ελλάδα ότι μόνο η ελεύθερη οικονομία θα μας βγάλει από το τέλμα που βρισκόμαστε. Δυστυχώς όμως το πολιτικό μας σύστημα εξακολουθεί να κάνει το ακριβώς αντίθετο, το μόνο που ξέρει τόσο καλά: να μοιράζει τα λεφτά των άλλων.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 15 Ιουνίου 2014

Η διελκυστίνδα Κυβέρνησης-Τρόικας

Η Τρόικα συνεχίζει να στοιχειώνει τον ύπνο του οικονομικού επιτελείου, και όχι άδικα. Τα περισσότερα από τα συμφωνηθέντα δεν έχουν γίνει, και για το μόνο που μπορεί να υπερηφανευθεί η Κυβέρνηση είναι το πόσο επιτυχημένα και έντεχνα αναβάλλει τις μεταρρυθμίσεις, και πώς κερδίζει χρόνο ενώ πνίγει τα πάντα στη φορολογία.

Το να μη δοθεί μια επόμενη δόση θα είχε καταστροφικές συνέπειες, και αυτό το ξέρει και η Κυβέρνηση και η Τρόικα. Από την άλλη, το να δίνονται όλες οι δόσεις χωρίς να γίνει καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση από αυτές που είναι απολύτως απαραίτητες για να βγούμε από το σπιράλ ύφεσης, υπερφορολόγησης και υπερχρέωσης, θα έδινε λάθος σήμα, και πάλι θα οδηγούσε στην καταστροφή. Και αυτό το ξέρουν και οι δυο.

Αυτό που ζούμε είναι μια διελκυστίνδα μεταξύ των δύο, Κυβέρνησης και Τρόικας. Και οι δυο τεστάρουν πόσο μπορούν να τραβήξουν το σκοινί και πόσες υποχωρήσεις αντέχει ο άλλος. Στη μέση, η πραγματική οικονομία στενάζει από την υπερφορολόγηση και τη γραφειοκρατία. Η πρώτη γονατίζει κάθε οικονομική δραστηριότητα και εκτινάζει λουκέτα και ανεργία, ενώ η δεύτερη δεν επιτρέπει σε καμία δημιουργική δύναμη του τόπου να επενδύσει, να παράγει, να εξάγει.

Φοβάμαι ότι δεν θα πάμε πολύ μακριά έτσι. Παρά τις ενέσεις αισιοδοξίας, που για πολιτικούς λόγους μας κάνει η Κυβέρνηση, τα αδιέξοδα θα τα βρούμε πάλι σύντομα μπροστά μας.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 7 Ιουνίου 2014