Αρχείο για Μαΐου, 2014

«… ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος»

Κάπου το 1994, ο τότε πρωθυπουργός Ανδρέας Παπανδρέου είπε πως «ή το έθνος θα αφανίσει το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει το έθνος». Αφού επί ολόκληρη τη δεκαετία του ’80 έκανε ό,τι μπορούσε για να το γιγαντώσει, τελικά διαπίστωσε με τρόμο το σοβαρό ενδεχόμενο να αφανιστούμε από το χρέος (όπως παραλίγο να συμβεί).

Όσες συζητήσεις γίνονται τώρα για ελάφρυνση του χρέους, επιμήκυνση ή όποια άλλη λύση, δυστυχώς δεν λαμβάνουν υπόψη τους ότι το πολιτικό σύστημα δεν έχει εγκαταλείψει την μοναδική του ικανότητα να παράγει συνεχώς ελλείμματα και χρέος. Οι πολιτικοί μας αντιλαμβάνονται την «ανάπτυξη» ως μια διαδικασία κατά την οποία οι ίδιοι τυπώνουν πληθωριστικό χρήμα (αν έχουμε εθνικό νόμισμα) ή δανείζονται αφειδώς, μοιράζοντάς το κατόπιν εκεί που οι ίδιοι κρίνουν σκόπιμο (συνηθέστατα σε ημετέρους).

Η ριζική λύση για να μην ξαναβρεθούμε σε θέση να μη μπορούμε να εξυπηρετήσουμε το χρέος είναι η πραγματική ανάπτυξη. Και αυτή δεν θα γίνει με ακόμη μεγαλύτερη εμπλοκή του Κράτους στην παραγωγική διαδικασία, αλλά με απεμπλοκή του. Μείωση της γραφειοκρατίας, ελάφρυνση της φορολογίας, σκληρή τιμωρία της διαφθοράς, αυτή είναι η συνταγή για νέες επενδύσεις, ώστε να αυξηθεί το εθνικό εισόδημα και να μειωθεί το χρέος ως ποσοστό του.

Πρέπει επιτέλους να διακρίνουμε και να ενισχύσουμε τις πολιτικές δυνάμεις που μπορούν να το κάνουν πραγματικότητα.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 24 Μαΐου 2014

Πώς θα «πρασινίσουν» τα «κόκκινα δάνεια»;

Υπάρχει μια διαδεδομένη αντίληψη στην ελληνική κοινωνία, η οποία μάλιστα καλλιεργείται και από μερικά κόμματα, ότι τα κόκκινα δάνεια μπορούν να διαγραφούν ή να κουρευτούν εάν υπάρχει πολιτική βούληση. Η πολιτική βούληση όμως δεν είναι αρκετή για τα πάντα. Πρέπει να υπάρχουν και οι αντικειμενικές προϋποθέσεις.

Καταρχήν, τα δάνεια στην Ελλάδα είναι περισσότερα από τις καταθέσεις. Πριν ξεσπάσει η κρίση το ποσοστό ήταν μεγαλύτερο ακόμη, αλλά στη διάρκεια της κρίσης οι τράπεζες περιορίζουν τα δανειακά υπόλοιπα με ρυθμό μεγαλύτερο από αυτόν με τον οποίο συρρικνώνονται οι καταθέσεις. Όταν λοιπόν χονδρικά μια τράπεζα χρωστά (στους καταθέτες) όσα τις χρωστούν (οι δανειολήπτες), πώς μπορεί να έρθει ένας τρίτος (το κράτος) και να «κουρέψει» το βάρος των δανειοληπτών;

Θα μπορούσε, βεβαίως, να το κάνει αυτό το Κράτος, εάν ο Προϋπολογισμός άντεχε να καλύψει τη σχετική ζημιά. Όλοι όμως ξέρουμε ότι τα δημοσιονομικά είναι τόσο οριακά, που κάτι τέτοιο δεν είναι εφικτό. Όταν λοιπόν κάποιος πολιτικός υπόσχεται «κούρεμα δανείων», η πρώτη ερώτηση του υποψιασμένου πολίτη θα έπρεπε να είναι «και πώς θα καλύψετε την αντίστοιχη ζημιά των καταθετών;».

Στην ερώτηση αυτή οι πολιτικοί δεν έχουν απάντηση. Έχουν συνηθίσει να υπόσχονται και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο. Δεν υπάρχει εύκολη λύση στο πρόβλημα των «κόκκινων δανείων». Μόνη λύση είναι η ανάπτυξη, αλλά γι’αυτήν οι πολιτικοί μας δεν κάνουν τίποτα!

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 17 Μαΐου 2014

Γιατί κατέρρευσε το ασφαλιστικό

Από τις αντιδράσεις που προκάλεσαν παλαιότερα άρθρα μου για το ασφαλιστικό, βλέπω ότι οι περισσότεροι αντιλαμβάνονται λάθος το πώς «λειτουργεί» αυτό.

Ο περισσότερος κόσμος νομίζει ότι οι ασφαλιστικές εισφορές που πληρώνουν οι σημερινοί ασφαλισμένοι μαζεύονται σε έναν «κουμπαρά» (αποθεματικά) και όταν έρθει η ώρα της σύνταξής τους, από εκεί βγαίνει το ποσό που θα παίρνουν ως μηνιαία σύνταξη. Και αφού «προδότες πολιτικοί» πήγαν και τοποθέτησαν τα αποθεματικά αυτά σε Ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου και μετά τα κούρεψαν με το PSI, ΓΙ’ΑΥΤΟ μειώθηκαν οι συντάξεις.

Λάθος! Οι εισφορές των σημερινών ασφαλισμένων πηγαίνουν απευθείας σε συντάξεις των σημερινών συνταξιούχων. Επειδή μάλιστα δεν φτάνουν καν να τις καλύψουν, συμπληρώνει και ο Κρατικός Προϋπολογισμός. ΕΠΕΙΔΗ πτωχεύσαμε, γι’αυτό περικόπηκε το ποσό που μπορεί να συμπληρώνει ο Προϋπολογισμός, γι’αυτό μειώθηκαν οι συντάξεις.

Η πολιτική ηγεσία ασφαλώς και είναι υπεύθυνη γι’αυτή την κατάσταση. Κύρια ευθύνη της είναι ότι για πάρα πολλά χρόνια δεν ενδιαφέρεται να διορθώσει τα κακώς κείμενα, όπως το ασφαλιστικό, καθώς μια «διόρθωση» θα είχε μεν μακροπρόθεσμο οικονομικό όφελος, αλλά βραχυπρόθεσμο πολιτικό κόστος. Οι πολιτικοί μας, δυστυχώς, ενδιαφέρονται για το εντελώς αντίθετο: πώς θα πετύχουν βραχυπρόθεσμο πολιτικό όφελος, ακόμα και με μακροπρόθεσμη οικονομική καταστροφή.

Ειδικά για το ασφαλιστικό, εγκαταλείφθηκε η απόπειρα αναμόρφωσής του πριν το 2000 βάσει της «Έκθεσης Σπράου», αλλά και αργότερα επί Καραμανλή, με τα σημερινά τραγικά αποτελέσματα.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 4 Μαΐου 2014