Αρχείο για Νοέμβριος, 2013

Ο Καραγκιόζης διαπραγματευτής

Αυτό που συμβαίνει αυτές τις μέρες, είναι η παράσταση «ο Καραγκιόζης διαπραγματευτής». Η Κυβέρνηση επιχειρεί να περάσει την εντύπωση ότι έχει κάνει τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αυτές για τις οποίες, σημειωτέον, έχει η ίδια συμφωνήσει και τώρα που ήρθε η ώρα των δανειστών μας να λασκάρουν τα σκοινιά, αυτοί ζητούν επιπλέον επώδυνες θυσίες.

Όποιος μπορεί να δει κάπως ψύχραιμα, θα διαπιστώσει ότι δεν είναι καθόλου έτσι. Το μόνο που επιχειρεί να διασώσει η Κυβέρνηση είναι το υδροκέφαλο πελατειακό υπερκράτος που δημιούργησαν οι Κυβερνήσεις της Μεταπολίτευσης. Και η επιτυχία που έχει μέχρι στιγμής επιδείξει είναι όση θα επεδείκνυε γαγγραινοπαθής που κλήθηκε να αυτοϊαθεί κόβοντας ο ίδιος το πόδι του.

Το ζητούμενο μετά την χρεωκοπία του Κράτους δεν ήταν πώς να διασώσουμε αυτά που μας χρεωκόπησαν: τις άχρηστες δημόσιες υπηρεσίες που συντηρούνται από τους φόρους μας, τα κλειστά επαγγέλματα, τη γραφειοκρατία και τη διαφθορά που διώχνουν οποιονδήποτε θελήσει να επιχειρήσει στη Ελλάδα. Ακόμα και αν δεν υπήρχε Τρόικα, αυτά θα έπρεπε να μεταρρυθμίσουμε. Τέσσερα χρόνια όμως τώρα σε αυτούς τους τομείς δεν έγινε ούτε μια σοβαρή τομή: μόνο οριζόντιες περικοπές και καταιγίδα φόρων.

Στις παραστάσεις του Καραγκιόζη γελάμε, κάτι μέσα μας όμως κλαίει από οίκτο. Έτσι και τώρα: όχι επειδή είναι ένας πονηρός ρακένδυτος, αλλά επειδή το έχει αποδεχτεί κιόλας.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 24 Νοεμβρίου 2013

Advertisements

Ας σκεφτούμε λίγο “out of the box” στα εργασιακά

Αν οι μισθοί ορίζονται με «έναν νόμο και ένα άρθρο», γιατί αρκούμαστε στην υπόσχεση της αξιωματικής αντιπολίτευσης για ελάχιστο μισθό 751€ και δεν ορίζουμε νομοθετικά 2.000 €; Η αλήθεια είναι ότι η δύναμη που ωθεί τους μισθούς προς τα πάνω είναι οι επενδύσεις και η πτώση της ανεργίας, όχι ο νόμος.

Ας σκεφτούμε λίγο “out of the box”: Με το πετρέλαιο θέρμανσης στα 0,50, καίγαμε τα καλοριφέρ στο φουλ και, αν ζεσταινόμασταν, ανοίγαμε τα παράθυρα. Στα 0,80 το σκεφτόμασταν και τώρα που είναι στα 1,30 δεν αγοράζουμε καν. Αφού αυτό μας φαίνεται λογικό, γιατί θεωρούμε ότι η αγορά εργασίας λειτουργεί διαφορετικά; Μια επιχείρηση, αν δεν υπήρχε νομοθετικά ελάχιστος μισθός, ίσως έβρισκε να προσλάβει 10 νέους με 300€. Αν ο ελάχιστος μισθός οριστεί νομοθετικά στα 751€, θα αρκεστεί σε 4, ενώ με ελάχιστο μισθό 2.000€ θα προσπαθήσει να αρκεστεί στον έναν.

Αντίθετα με ό,τι ευρέως πιστεύεται, η αύξηση του ελάχιστου μισθού δεν προστατεύει τους αδύναμους: αυξάνει την ανεργία αφήνοντας εκτός αγοράς εργασίας τους πιο αδύναμους. Ομοίως, οι περιορισμοί στις απολύσεις είναι αντικίνητρο για προσλήψεις.

Στην πραγματικότητα, η απορρύθμιση της αγοράς εργασίας οδηγεί σε πτώση της ανεργίας. Είναι κάτι που έπρεπε να κάνουμε μόνοι μας, χωρίς να μας το επιβάλει καμία Τρόικα.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 17 Νοεμβρίου 2013

Ο μεγάλος μύθος των συντάξεων

Πολύς κόσμος λέει: «έχω πληρώσει τη σύνταξή μου με τις εισφορές μου τόσα χρόνια». Αυτό όμως είναι μύθος, και θα εξηγήσω γιατί.

Υπάρχουν δυο είδη ασφαλιστικών/συνταξιοδοτικών συστημάτων. Το ένα, αυτό που νομίζει ο πολύς κόσμος ότι ισχύει, είναι το κεφαλαιοποιητικό: πληρώνω εισφορές εγώ και ο εργοδότης μου, αυτές κατατίθενται σε ένα ταμείο, με τον καιρό το ποσό αυτό αυξάνει και όταν φτάσω σε ένα όριο ηλικίας μπορώ να πάρω εφάπαξ και μηνιαία σύνταξη. Το άλλο, αυτό που στην πραγματικότητα ισχύει, είναι το αναδιανεμητικό: οι σημερινοί ασφαλισμένοι πληρώνουν εισφορές, οι οποίες καταβάλλονται στους σημερινούς συνταξιούχους ως συντάξεις. Οι σημερινοί εργαζόμενοι έχουν απλά την υπόσχεση ότι, όταν έρθει η ώρα της δικής τους σύνταξης, θα υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι να τις πληρώσουν.

Θα υπάρχουν όμως; Όταν, υπό την πίεση ιδεοληψιών της Αριστεράς περί «αλληλεγγύης των γενεών» ξεκίνησε αυτό το σύστημα, σε πολλά ταμεία αναλογούσαν ακόμη και επτά εργαζόμενοι σε έναν συνταξιούχο. Σήμερα, με την αύξηση του προσδόκιμου ζωής, την έκρηξη της ανεργίας και τη φαυλότητα του πολιτικού συστήματος που επιτρέπει σε όλο και περισσότερους να βγαίνουν στη σύνταξη όλο και νωρίτερα, δεν αναλογεί ούτε 1,5 εργαζόμενος σε έναν συνταξιούχο.

Το σύστημα έχει καταρρεύσει. Η λύση είναι μια ριζοσπαστική μεταρρύθμιση που θα περιλαμβάνει τρεις πυλώνες: Εθνική Σύνταξη σε όλους, επικουρική ασφάλιση και κεφαλαιοποιητικό σύστημα.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 10 Νοεμβρίου 2013

Χρειαζόμαστε Εθνικό Σχέδιο Ανάπτυξης;

Το οικονομικό επιτελείο καταστρώνει δεκαετές Eθνικό Σχέδιο Aνάπτυξης. Πέτυχε τους βραχυπρόθεσμους στόχους του και πάει στα πιο μακρυπρόθεσμα, για το 2023…

Η αλήθεια είναι ότι χρειαζόμαστε επειγόντως ανάπτυξη, και πρέπει να βρεθεί πώς θα γίνει αυτό. Η λύση όμως δεν είναι να μαζευτούν μερικοί γραφειοκράτες και να καταστρώσουν σχέδια που θυμίζουν τα «πενταετή προγράμματα ανάπτυξης» της Σοβιετικής Ένωσης. Η χώρα βουλιάζει στην αποεπένδυση ακριβώς επειδή αυτοί οι ίδιοι πνίγουν κάθε παραγωγική επένδυση στη γραφειοκρατία και την υπερφορολόγηση.

Η ανάπτυξη λοιπόν δεν θα έρθει με τον κεντρικό σχεδιασμό που οι γραφειοκράτες αυτοί έχουν κατά νου, αλλά με τη δημιουργία ενός σταθερού περιβάλλοντος για επενδύσεις, με χαμηλή φορολογία, ελάχιστη γραφειοκρατία και αποτελεσματική πάταξη της διαφθοράς.

Αν είχε γίνει αυτό το σταθερό επενδυτικό περιβάλλον, δεν θα χρειαζόταν κανείς κεντρικός σχεδιασμός «πυλώνων ανάπτυξης»: η ναυτιλία μας μεγαλουργεί παγκοσμίως, μόνο και μόνο επειδή δεν εμπλέκεται με τον εγχώριο παραλογισμό. Αν είχε προχωρήσει η διασύνδεση των νησιών, θα μπορούσαμε να έχουμε υπεράκτια αιολικά πάρκα αρκετά για να εξάγουμε ενέργεια. Για διακομιστικό εμπόριο χρειαζόμαστε υποδομές, και ο ΟΣΕ διαθέτει μόνο μια κανονική γραμμή, Αθήνα-Θεσσαλονίκη. Το δε τραπεζικό σύστημα κατέρρευσε λόγω των επενδύσεών του σε ομόλογα του χρεωκοπημένου Δημοσίου.

Η λύση είναι “laissez-faire” (αφήστε τα ελεύθερα!). Το μέλλον δεν μπορεί να χτιστεί από τους αρχιτέκτονες της καταστροφής.

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 3 Νοεμβρίου 2013