Αρχείο για Οκτώβριος, 2013

Η Γερμανική Κυβέρνηση και εμείς

Ξεκίνησαν προ ημερών οι επίσημες διαπραγματεύσεις Χριστιανοδημοκρατών – Σοσιαλδημοκρατών για το σχηματισμό νέας Γερμανικής Κυβέρνησης. Θα διαρκέσουν ως τα τέλη Νοεμβρίου, ενώ η νέα Κυβέρνηση αναμένεται να αναλάβει στις 16-18 Δεκεμβρίου.

Χρονοτριβούν οι Γερμανοί; Όχι. Πάντοτε οι διαπραγματεύσεις κρατούσαν αρκετά, ειδικά αν είναι δύσκολες, όπως τώρα. Έχουμε την αίσθηση ότι χρονοτριβούν, γιατί το θέμα μας ενδιαφέρει άμεσα. Για σύγκριση, οι διαπραγματεύσεις διήρκεσαν πάνω από δύο μήνες το 2005: απλά τότε δεν μας αφορούσε.

Οι Γερμανοί έχουν μακρά παράδοση Κυβερνήσεων Συνασπισμού, οι οποίες είναι ο κανόνας μετά τον Πόλεμο. Μέχρι να σχηματιστούν, λειτουργεί κανονικά η προηγούμενη. Τα κόμματα διαπραγματεύονται τομείς πολιτικής πρώτης προτεραιότητας γι’αυτά. Καταρτίζεται κυβερνητικό πρόγραμμα, και η τετραετία εξαντλείται κανονικά.

Λίγες είναι οι αναλογίες με εμάς. Η σημερινή μας Κυβέρνηση είναι η πρώτη, ουσιαστικά, Κυβέρνηση συνεργασίας της Μεταπολίτευσης. Η «προγραμματική συμφωνία» ΠΑΣΟΚ-ΝΔ καταρτίστηκε αυτές τις μέρες, πάνω από ένα χρόνο μετά τις εκλογές. Και η τετραετία εξαντλήθηκε μόνο δυο φορές μετά τη Μεταπολίτευση.

Τι μπορούμε να περιμένουμε από τη νέα Γερμανική Κυβέρνηση; Κατά τη γνώμη μου, λίγα πράγματα. Ίσως οι Σοσιαλδημοκράτες προσπαθήσουν να δώσουν μια αναπτυξιακή πινελιά στο σκηνικό λιτότητας, αλλά ως εκεί. Κανείς δεν θα πει στο γερμανό φορολογούμενο ότι θα χαριστούν χρήματά του στους Έλληνες. Γι’αυτό κι εμείς πρέπει να επικεντρωθούμε σε αυτό που ως τώρα αποφεύγουμε να κάνουμε: μεταρρυθμίσεις!

Advertisements

Εγώ και ο Αλέξης

tsipΤην περασμένη Δευτέρα βρέθηκα στο κοινό της εκπομπής «στον ενικό» του Νίκου Χατζηνικολάου και έθεσα μια ερώτηση στον Αλέξη Τσίπρα, η οποία δεν απαντήθηκε (η εκπομπή εδώ, η ερώτηση στο Α’ μέρος μετά το 52′).

Οι αντιδράσεις των επομένων ημερών αποκάλυψαν μια άγνοια, πάνω στην οποία ο κ. Τσίπρας φαίνεται ότι βασίζει την λαϊκίστικη προπαγάνδα του: η κοινή γνώμη δείχνει να πιστεύει ότι οι σημερινοί συνταξιούχοι έχουν πληρώσει με τις εισφορές τους τις συντάξεις τους (παράδειγμα εδώ), ενώ αυτό είναι χαρακτηριστικό του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, το οποίο όμως ο κ. Τσίπρας χαρακτήρισε «νεοφιλελεύθερο» και απέρριψε μετά βδελυγμίας. Αυτό που στην πραγματικότητα συμβαίνει είναι ότι οι τότε εργαζόμενοι πλήρωναν με τις εισφορές τους τις συντάξεις των τότε συνταξιούχων, παίρνοντας απλά την υπόσχεση ότι όταν έρθει η ώρα της δικής τους σύνταξης, θα υπάρχουν επαρκείς άλλοι εργαζόμενοι, να πληρώνουν με τις δικές τους εισφορές τις συντάξεις τους. Η Αριστερά ανέκαθεν (και στην Ελλάδα και στην Ευρώπη) υποστήριζε αυτό, το λεγόμενο αναδιανεμητικό σύστημα, διότι θεωρούσε ότι αυτό βασίζεται στην «αλληλεγγύη των γενεών».

Όπως συνήθως συμβαίνει, η Αριστερά είναι καλή στα συνθήματα, αλλά τα κάνει θάλασσα στην επίλυση προβλημάτων. Έτσι, σήμερα που δεν υπάρχουν αρκετοί εργαζόμενοι να πληρώνουν εισφορές, πρέπει να περικοπούν οι συντάξεις. Και παρά τις περικοπές, το έλλειμμα μεταξύ καταβαλλομένων εισφορών και συντάξεων καλύπτεται από τον Κρατικό Προϋπολογισμό, δηλαδή από το φορολογούμενο με τεράστια ποσά (πέρυσι 18δις). Πού κατέληξε λοιπόν η περίφημη «αλληλεγγύη των γενεών» της Αριστεράς; Μικροί μισθοί, μεγάλες ασφαλιστικές εισφορές, μικρές συντάξεις και επιπρόσθετη επιδότηση από τη φορολογία.

Πώς θα μπορούσε να λυθεί το πρόβλημα; Η πιο καθαρή λύση είναι ένας συνδυασμός των δύο συστημάτων: Το κράτος να διαθέτει αυτά τα 18 δις ισομερώς σε όλους τους πολίτες άνω των 65 (αυτό καταλήγει σε Εθνική Σύνταξη €600 ευρώ σε όλους, χωρίς εισφορές, δουλέψεις-δεν δουλέψεις). Από εκεί και πέρα, ο καθένας να έχει έναν προσωπικό συνταξιοδοτικό λογαριασμό, στον οποίο να καταλήγουν όλες οι εισφορές που καταβάλλει κατά τη διάρκεια της εργασιακής του ζωής, και οι οποίες θα μετατραπούν σε εφάπαξ ή σύνταξη όποτε το θελήσει (περίπου όπως γίνεται σήμερα με τα ιδιωτικά συνταξιοδοτικά συστήματα). Ένα τέτοιο σύστημα θα κατέληγε σε μεγαλύτερες συντάξεις για το 95% των συνταξιούχων.

Γιατί λοιπόν απέρριψε ο Αλέξης ένα τέτοιο σύστημα; Αφενός γιατί δεν το καταλαβαίνει. Αφετέρου γιατί πλήττει τους κερδισμένους του σημερινού συστήματος, τους συνταξιούχους των πρώην ΔΕΚΟ, οι οποίοι έχουν εξασφαλίσει παράλογα και μη διατηρήσιμα προνόμια, και των οποίων οι συνδικαλιστικές ηγεσίες έχουν προσχωρήσει στο ΣΥΡΙΖΑ και προσδοκούν μέσω αυτού τη διατήρηση των μη βιώσιμων προνομίων τους εις βάρος της υπόλοιπης κοινωνίας.

Εγώ λοιπόν έκανα μια ερώτηση για ένα περίπλοκο πρόβλημα που πρέπει να λυθεί γρήγορα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, χωρίς ιδεοληψίες και συνθηματολογία. Και ο Αλέξης δεν απάντησε, διότι ο σκοπός του δεν είναι να λυθούν τα προβλήματα, αλλά να κυβερνήσει το κόμμα του πάση θυσία. Και για να γίνει αυτό, δεν πρέπει να θίξουμε κανέναν.

Κάπως έτσι καταστραφήκαμε.

 

Υ.Γ. Δεν πρόλαβε να περάσει η εβδομάδα, και ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε αποκατάσταση των συντάξεων των αγάμων θυγατέρων. Στο σκεπτικό του (εδώ) λέει ότι αυτές είναι «ανταποδοτικού χαρακτήρα και όχι προνοιακού, δεδομένου ότι οι υπάλληλοι επιβαρύνονται με τις ανάλογες κρατήσεις για την στοιχειοθέτηση του δικαιώματος συνταξιοδότησης». Επικαλείται δηλαδή τις αρχές του κεφαλαιοποιητικού συστήματος, το οποίο απορρίπτει ως «νεοφιλελεύθερο»! Τρικυμία εν κρανίω…

Ευχολόγια και στασιμότητα

Είδαμε την εβδομάδα που πέρασε το προσχέδιο του Κρατικού Προϋπολογισμού για το 2014, από το οποίο βγαίνουν μερικά χρήσιμα συμπεράσματα:

  • Προβλέπεται αύξηση, έστω μικρή (0,6%), του ΑΕΠ. Η πρόβλεψη αυτή είναι αστήριχτη, καθώς η ροή αποεπενδύσεων δεν έχει σταματήσει, ενώ κάθε άλλο παρά έχει διαμορφωθεί περιβάλλον φιλικό προς την επιχειρηματικότητα.
  • Τα φορολογικά έσοδα προβλέπεται ότι θα αυξηθούν με ρυθμό γρηγορότερο του ΑΕΠ. Κατά την Κυβέρνηση, αυτό θα συμβεί από την αύξηση της ιδιωτικής κατανάλωσης και της φορολογικής συμμόρφωσης (η χιλιοειπωμένη «πάταξη της φοροδιαφυγής»). Απλά ευχολόγια, που πιστεύω πως δεν θα επιβεβαιωθούν και πάλι θα καταλήξουμε σε φοροεπιδρομή.
  • Η μεγαλύτερη δαπάνη του Προϋπολογισμού, αυτή των συντάξεων, παραμένει ουσιαστικά σταθερή. Σε αυτήν περιλαμβάνεται, ανέγγιχτη από την αρχή του Μνημονίου, η επιδότηση με 1 δις ευρώ των «ευγενών» συνταξιοδοτικών ταμείων της ΔΕΗ και του ΟΤΕ. Ένα σκάνδαλο, για το οποίο δεν μιλάει κανένα αντιπολιτευόμενο κόμμα, ακόμα και αν επαγγέλλεται την «κοινωνική δικαιοσύνη».

Το συμπέρασμα είναι ότι ο φιλόδοξος, από πλευράς στόχων, Προϋπολογισμός, δεν προβλέπει ότι θα μεταρρυθμιστεί τίποτε από τα κακώς κείμενα, αυτά που μας οδήγησαν στην καταστροφή. Ίσως, βέβαια, το να περιμένουμε από αυτή την πολιτική τάξη να κάνει μεταρρυθμίσεις στο κράτος-έκτρωμα που η ίδια δημιούργησε, είναι σαν να περιμένουμε από καρκινοπαθή να αυτοϊαθεί αυτοεγχειριζόμενος.

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 13 Οκτωβρίου 2013

Δεν υπάρχουν «μη ουσιώδεις» υπηρεσίες στο Ελληνικό Δημόσιο;

Την περασμένη Τρίτη, 1η Οκτωβρίου, η Ομοσπονδιακή Κυβέρνηση ανακοίνωσε το κλείσιμο υπηρεσιών της, καθώς το Κογκρέσο απέτυχε να συμφωνήσει σε νέο Προϋπολογισμό. Ενόψει αδιεξόδου ρευστότητας, πάνω από 800.000 εργαζόμενοι σε «μη ουσιώδεις» υπηρεσίες (όπως πάρκα, μουσεία, υπηρεσίες μετανάστευσης κλπ), πήραν αναγκαστική άδεια άνευ αποδοχών… μέχρι νεοτέρας.

Στην Ελλάδα η είδηση προκάλεσε αμηχανία, καθώς δεν δείχνουμε να έχουμε συνειδητοποιήσει ότι δεν υπάρχει κρατικό χρήμα. Το χρήμα που δαπανούν οι κυβερνήσεις προέρχεται αποκλειστικά από τους φόρους μας. Και όταν οι φόροι δεν επαρκούν για να καλύψουν τα δημόσια έξοδα, ή θα πρέπει να μειωθούν τα έξοδα, ή να αυξηθούν οι φόροι. Οι ΗΠΑ επέλεξαν το πρώτο, εμείς το δεύτερο: φορολογήσαμε ότι περπατάει, πετάει, είναι ακίνητο ή… αυτοκίνητο, προκειμένου να μην περικόψουμε δημόσια έξοδα, τα οποία θεωρούμε όλα… ουσιώδη!

Δεν υπάρχουν λοιπόν «μη ουσιώδεις» υπηρεσίες στο Ελληνικό Δημόσιο; Θα επηρεαζόταν η ζωή μας αν έκλεινε το Εθνικό Κέντρο Θεάτρου και Χορού, τα Κέντρα Εργαζόμενου Κοριτσιού, το Εθνικό Ίδρυμα Αγροτικής Έρευνας, ο Οργανισμός Αποξήρανσης της Κωπαΐδας, το Έργο Πολιτών, ο Σταθμός Ελέγχου Κάπρων; Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει ακόμα πλήθος άλλων δημόσιων φορέων με παρόμοια ευφάνταστα ονόματα που δεν χρησιμεύουν σε τίποτα;

Έχουμε σκεφτεί ότι θα γλιτώναμε τη φοροεπιδρομή απλά αν βρίσκαμε και κλείναμε τις «μη ουσιώδεις» υπηρεσίες, όπως οι ΗΠΑ;

 

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Real News στις 6 Οκτωβρίου 2013