Αρχείο για Μαΐου, 2011

Τι θα έκανα με το άγος του ΟΣΕ

Ο Οργανισμός Σιδηροδρόμων Ελλάδας είναι μια ιστορία αθλιότητας, την οποία ανέχονται αδιαμαρτύρητα οι Έλληνες φορολογούμενοι για πολλά χρόνια. Θα παραθέσω ορισμένα στοιχεία που συνθέτουν το μέγεθος της καταστροφής.

Τα βασικά οικονομικά στοιχεία του Οργανισμού τα τελευταία χρόνια έχουν ως εξής:

(εκατ.ευρώ) 2005 2006 2007 2008 2009
Πωλήσεις

(έσοδα)

94 104 105 195 174
Κόστος

προσωπικού

374 386 292 290
Αποτέλεσμα

(ζημιές)

-829 -845 -939 -794 -936
Επιδ.Ελλ.

Δημοσίου

287 334 506 462 548
Νέος δανεισμός 1.427 968 110 330 482
Σύνολο δανείων 6.438 7.325 8.408 9.756 10.712

Αυτό σημαίνει ότι:

  • για κάθε εισιτήριο των 17 ευρώ που αγοράζουμε, ο ΟΣΕ καταβάλλει μισθό 29 ευρώ, μπαίνει συνολικά μέσα 93, επιδοτείται από το Δημόσιο με 54 και δανείζεται άλλα 48!
  • κάθε Έλληνας χρωστάει 1.000 χρέος, απλά για να υπάρχει ο ΟΣΕ!
  • το κόστος προσωπικού (ακόμα και το μειωμένο του 2009) αντιστοιχεί σε 4.182 εργαζόμενους (κυρίως βασικής εκπαίδευσης), δηλαδή μέσο κόστος 70.000 ευρώ ανά εργαζόμενο!

Το άγος συμπληρώνεται από τα παρακάτω στοιχεία:

  • ο ΟΣΕ καλύπτει μόλις το 2,5% των εμπορευματικών μεταφορών στην Ελλάδα (το 97,5% διενεργείται οδικώς, δηλαδή με νταλίκες). Αλλά και σε αυτό ακόμα το ποσοστό, πρέπει να υπολογίσουμε και το «παραμάγαζο» που πρόσφατα αποκαλύφθηκε ότι είχαν στήσει εργαζόμενοι και εκμεταλλεύονταν το δίκτυο του ΟΣΕ εισπράττοντας οι ίδιοι.
  • το 30% των 2.500 χλμ δικτύου του είναι στο παλαιό, μη ευρωπαϊκό, πλάτος και στην ουσία είναι άχρηστο.
  • το δίκτυο του ΟΣΕ καλύπτει περίπου 20 από τους 51 νομούς της Ελλάδας, ενώ όλοι οι νομοί διαθέτουν ΚΤΕΛ, τα οποία τον ανταγωνίζονται στη μεταφορά επιβατών
  • 2.700 υπάλληλοι πρόκειται να μεταταγούν στο Δημόσιο, προκειμένου να πάψει ο ΟΣΕ να είναι ζημιογόνος. Αυτό σημαίνει ότι αφενός έτσι κι αλλιώς θα μπορούσε να δουλεύει με 1.500 εργαζόμενους, αφετέρου ότι το κόστος μισθοδοσίας απλά «θα κρυφτεί» στο αχανές Δημόσιο.

Δυστυχώς, η μόνη λύση για τον ΟΣΕ είναι το άμεσο κλείσιμο. Μια ανώνυμη εταιρία με ζημιές 4 με 9 φορές το τζίρο της θα είχε κλείσει προ πολλού, καθώς κανείς μέτοχος δεν θα έβαζε πλέον λεφτά. Πρέπει επιτέλους και ο μέτοχος του ΟΣΕ, το Ελληνικό Δημόσιο, να αντιληφθεί ότι εκπροσωπεί όλους εμάς τους φορολογούμενους που δεν δεχόμαστε πλέον να χρηματοδοτούμε 4.200 υπαλλήλους Δημοτικού με 70.000 ευρώ το χρόνο.

Τι θα έκανα τον ΟΣΕ; Θα τον έκλεινα σε μια μέρα και θα έδινα στους υπαλλήλους του το προβλεπόμενο επίδομα ανεργίας, που έτσι κι αλλιώς θα έπαιρνε κάθε μη προνομιούχος εργαζόμενος του ιδιωτικού τομέα. Στο κράτος θα έμενε ένα χρέος περίπου 11 δις ευρώ, αλλά και η υποδομή. Με έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό θα καλούσα οποιαδήποτε σιδηροδρομική εταιρία της Ευρώπης στήσει μια νέα εταιρία εκ του μηδενός, προσλαμβάνοντας και πολλούς απολυμένους του ΟΣΕ, με μισθούς αγοράς. Στη νέα σιδηροδρομική εταιρία θα παρείχα πλήρως ελεύθερα τιμολόγια, και μάλιστα στους νομούς όπου υπάρχει σιδηροδρομικό δίκτυο θα απελευθέρωνα και τα τιμολόγια των τοπικών ΚΤΕΛ. Ο ανταγωνισμός των δύο φορέων θα οδηγούσε σε μικρότερες τιμές και καλύτερες υπηρεσίες.

Δυστυχώς αυτά θα έκανε κάποιος που επιχειρούσε να βάλει μια τάξη στη μαύρη τρύπα του Δημοσίου, και όχι μια Κυβέρνηση, βασική προτεραιότητα της οποίας είναι να διαφυλάξει τα παιδιά που προσέλαβε, να κρύψει από τους φορολογουμένους τους τεράστιους μισθούς που παίρνουν για μηδενικό έργο και να μας αναγκάσει να συνεχίσουμε να πληρώνουμε κοντά στο 1 δις το χρόνο λόγω της «κοινωνικής σημασίας του σιδηρόδρομου».

Υ.Γ. Αν δεν σας έπεισα, ίσως σας πείσει ότι η ως άνω εταιρία που ζει αποκλειστικά απομυζώντας τους φόρους μας, προκηρύσσει διαγωνισμό ύψους 33.000 ευρώ για μίσθωση δυο δωματίων σε ξενοδοχείο στο Κιάτο….

Σαν να μην υπάρχει αύριο…

Είναι βράδυ Κυριακής, 22 Μαΐου 2011, και φαίνεται ότι η Δευτέρα Παρουσία πήρε αναβολή. Παρά την «προφητεία» του 89χρονου πάστορα από την Καλιφόρνια, δεν έχουν συμβεί ακόμη τα γεγονότα που εναργώς, αλλά αόριστα χρονικώς, περιγράφει η Αποκάλυψη του Ιωάννη.

Το ειρωνικό χαμόγελο είναι η συνήθης αντίδραση που διαπίστωσα αναφορικά με τη νέα αποτυχία χρονικού προσδιορισμού του Τέλους του Κόσμου. Ειρωνικά σχόλια άκουσα και για τους αγαθούς εκείνους που πείστηκαν ότι δεν υπάρχει αύριο και, αναλαμβάνοντας όσα χρήματα μπορούσαν από τραπεζικούς λογαριασμούς και πιστωτικές κάρτες, γλέντησαν με αυτά τις τελευταίες (όπως νόμιζαν) ημέρες της ζωής τους. Δυστυχώς γι’ αυτούς, αύριο φαίνεται να υπάρχει και προφανώς θα είναι πολύ πιο σκούρο από το χθες τους.

Πριν συμμετάσχετε αυθορμήτως στο κακεντρεχές κλίμα, σκεφτείτε μήπως ατομικά και συλλογικά φερθήκαμε κι εμείς σαν να μην υπάρχει αύριο.

  • Μήπως τα υπερχρεωμένα νοικοκυριά είναι αυτά που μέχρι προ τινος συνωστίζονταν στις τράπεζες για δανεικά, θεωρώντας υποσυνείδητα πως δε θα υπάρξει το αύριο της αποπληρωμής;
  • Μήπως το ασφαλιστικό μας σύστημα οδηγούνταν μαθηματικά σε κατάρρευση, αλλά θεωρούσαμε ότι την ημέρα της κρίσεως δεν θα είμαστε εκεί;
  • Μήπως οι ανεξέλεγκτες χωματερές σε κάθε νησί, κάθε βουνό, κάθε ποτάμι, θα οδηγούσε σίγουρα σε ένα δηλητηριασμένο αύριο;
  • Μήπως το Δημόσιο μας μοίραζε λεφτά που δανειζόταν και εμείς δεν συνειδητοποιούσαμε ότι αυτό οδηγεί σε ένα αύριο μαύρο; Μήπως δεν διαμαρτυρόμασταν επειδή στο χειροπιαστό σήμερα μας δίναν λεφτά και το αύριο φάνταζε πολύ μακρινό;

Πριν λοιπόν πετροβολήσετε τον γραφικό υπέργηρο πάστορα της Καλιφόρνια, αναρωτηθείτε: μήπως όλοι μας φερθήκαμε σαν να μην υπάρχει αύριο;

Οι αμείλικτοι αριθμοί

Στην ακατάπαυστη αρλουμπολογία περί αναδιάρθρωσης κλπ, θα ήθελα να παραθέσω απλούς, αμείλικτους αριθμούς.

Στο παραπάνω γράφημα βλέπετε 77 κουκίδες. Όσα τα δισεκατομμύρια εξόδων του Κρατικού Προϋπολογισμού του 2010.

Από αυτές, οι 54 είναι σκούρες. Όσα τα δισεκατομμύρια των εσόδων. Τα υπόλοιπα 23 γαλάζια είναι αυτά που μας λείπουν σε μια χρονιά, τα οποία και δανειστήκαμε!

Από αυτά τα 23 που μας λείπουν, τα 13 είναι τόκοι εξυπηρέτησης του Δημόσιου Χρέους. Αν γίνει αναδιάρθρωση του Χρέους μαζί με το λεγόμενο «κούρεμα» που προτείνουν οι διάφοροι φωστήρες, θα γλιτώσουμε ένα μέρος αυτών των τόκων.

Ενδεικτικά, αν δεν αναγνωρίσουμε 30% του Χρέους, πέρα από το πρόβλημα αξιοπιστίας, πέρα από το τεράστιο πρόβλημα για το (ελληνικό κυρίως) τραπεζικό σύστημα, πέρα από την τεράστια τρύπα στο ασφαλιστικό μας σύστημα, τα αποθεματικά του οποίου είναι ως επί το πλείστον… Δημόσιο Χρέος, πέρα από όλα αυτά, θα γλιτώσουμε 4 δις τόκους. Μας μένουν ακόμη 19.

Και αν ακόμα διαγράψουμε το σύνολο του Χρέους, πράγμα εντελώς ουτοπικό και καταστροφικό για το σύνολο της οικονομίας, θα γλιτώσουμε το σύνολο των τόκων, δηλαδή 13 δις. Τα υπόλοιπα 10;

Το γράφημα δείχνει σαφώς ότι το σημερινό μας πρόβλημα έγκειται στα 64 δις έξοδα (χωρίς τόκους) του Κράτους, που αντί το πολιτικό σύστημα να προσπαθήσει να συμπιέσει άμεσα στα 54 δις που εισπράττει, επιχειρεί να στραγγαλίσει τους πάντες… προκειμένου να εισπράξει και τα 64!

Πολύ βολική για το χρεοκοπημένο πολιτικό μας σύστημα η μετάθεση της συζήτησης στο τι καλά θα ήταν να γλιτώναμε 3-4 δις τόκους. Αποφεύγεται έτσι το να συζητήσουμε για τα… 64: πόσα είναι σπατάλες, πόσα διαφθορά, πόσα αργομισθία, πόσα κομματικοί στρατοί…