Αρχείο για Οκτώβριος, 2010

Δεν φταίει η μόχλευση, φταίει το τι μοχλεύουμε…

Μιλούσα τις προάλλες με κυρία, μη ειδική στα οικονομικά, και η συζήτηση το έφερε σε κάποιες μεγάλες εταιρίες. «Μα, τόσο μεγάλη εταιρία», διερωτάται η κυρία, «και έχει δάνεια!». Αντιλήφθηκα ότι πολύς κόσμος θεωρεί το δανεισμό ως σανίδα σωτηρίας για πνιγμένους. Ίσως με αυτή τη νοοτροπία τα περασμένα χρόνια όσοι δεν έβγαιναν με το μισθό τους δανείζονταν από τις τράπεζες…

Ο δανεισμός όμως δεν είναι καλός ή κακός, εξάλλου ο μανιχαϊσμός σπάνια βοηθά τις αναλύσεις. Ο δανεισμός είναι ένα εργαλείο. Σαν το μαχαίρι, αν θέλετε, που μπορούμε να το χρησιμοποιήσουμε για να καθαρίσουμε ένα φρούτο και να το φάμε, αλλά μπορούμε και να το μπήξουμε στην κοιλιά μας και να αυτοκτονήσουμε. Σκέφτηκα έτσι να προσπαθήσω να δείξω με ένα (αρκετά απλουστευμένο) παράδειγμα ότι, για μια επιχείρηση, αν τα πράγματα πάνε στραβά, δε φταίει ο δανεισμός, αλλά το τι έκανε τα λεφτά.

Ας πάρουμε δύο επιχειρήσεις, την Κ (κερδοφόρα) και την Ζ (ζημιογόνα). Και οι δυο έχουν κεφάλαιο 1.000.000 ευρώ. Η μεν Κ εμφανίζει κέρδη 100.000 ευρώ, η δε Ζ ζημιές 100.000 ευρώ. Έτσι έχουμε

Εταιρία Κ Ζ
Κεφάλαιο 1.000.000 1.000.000 Αποτέλεσμα 100.000 -100.000 Απόδοση 10% -10%

Οι επιχειρήσεις είναι ένα μείγμα παραγόντων: μεφαλαίου, ανθρώπινου δυναμικού, ακινήτων τεχνογνωσίας, κλπ. Όλο αυτό είναι το χρησιμοποιούμενο κεφάλαιο, το οποίο, ανάλογα με τη χρήση του, καταλήγει στο οικονομικό αποτέλεσμα, θετικό ή αρνητικό. Σε γενικές γραμμές (ας μη συζητήσουμε αυτή την παραδοχή), κεφάλαιο και οικονομικό αποτέλεσμα είναι ανάλογα. Στο παράδειγμά μας, η επιχείρηση Κ, με κεφάλαιο 1.000.000 κατόρθωσε να έχει κέρδη 100.000. Αν μπορούσε να δανειστεί άλλα 2.000.000, ακολουθώντας την ίδια επιχειρηματική συνταγή, θα κέρδιζε 300.000. Αποφασίζει λοιπόν να δανειστεί με επιτόκιο 5%. Δείτε τι συμβαίνει, σε σύγκριση με την εταιρία Ζ που αποφασίζει να δανειστεί κι αυτή 2.000.000, πιστεύοντας ότι έτσι θα «ξελασπώσει».

Εταιρία Κ Ζ
Κεφάλαιο 1.000.000 1.000.000 Δάνεια 2.000.000 2.000.000 Αποτέλεσμα 300.000 -300.000 Τόκοι -100.000 -100.000 Συνολικό αποτέλεσμα 200.000 -400.000 Απόδοση 20% -40%

Μια αποτυχημένη επιχειρηματική συνταγή δεν βελτιώνεται με το δανεισμό. Έτσι, η επιχείρηση Ζ, δανειζόμενη, κατόρθωσε να χάνει 40% του κεφαλαίου της, ενώ χωρίς δανεισμό έχανε 10%. Αντίθετα, η εταιρία Κ, δανειζόμενη, διπλασίασε την απόδοση του κεφαλαίου της (από το 10% στο 20%). Αυτός είναι ο λόγος που ο δανεισμός καλείται συχνά και «μόχλευση», διότι πολλαπλασιάζει τη δύναμη του χρησιμοποιούμενου κεφαλαίου με τον ίδιο τρόπο που ο μοχλός πολλαπλασιάζει τη δύναμη.

Αυτό ακριβώς συμβαίνει και με τα κράτη. Ένα κράτος Κ που δανείζεται για να επενδύσει σε παραγωγικούς τομείς, σε υποδομές, σε παιδεία, σε καινοτομία, θα αυξήσει την ευημερία του. Η Ελλάδα, στην κατηγορία Ζ επί 30 και πλέον χρόνια, δανείζεται για να ρίχνει σε μαύρες τρύπες: Νοσοκομεία, Πανεπιστήμια, μεταφορές, εξοπλισμοί, μισθοδοσία ημετέρων, κλπ… Επομένως, δεν είναι να απορεί κανείς που ήρθε η χρεοκοπία, αλλά για το ότι άργησε τόσο…

Advertisements

Ανεκπλήρωτος έρωτας

images

Θα σου έχει τύχει, αγαπητέ αναγνώστη, στα χρόνια της αθώας νιότης σου, να συναντήσεις έναν ανεκπλήρωτο έρωτα: μια γυναίκα την οποία ερωτεύτηκες, χωρίς όμως εκείνη ποτέ της να γυρίσει να σε κοιτάξει. Που κατόπιν η φαντασία σου της προσέδωσε μυθικά χαρίσματα, μοναδικές χάρες, υπεράνθρωπα γνωρίσματα. Που τελικά στο νου σου την ταύτισες με τον ορισμό του έρωτα, αυτόν που ίσως δεν ξανασυνάντησες ποτέ.

Μπορεί τη γυναίκα αυτή να τη συναντήσεις χρόνια, δεκαετίες αργότερα. Μπορεί ακόμη να είναι και γριά, ξεδοντιασμένη και άσχημη. Να υπήρξε σκληρή με τον άντρα της, να μην του μαγείρευε ποτέ, να τον κεράτωνε. Δε θα σε επηρεάσει τίποτε, ποτέ δεν έζησες εξάλλου μαζί της για να δεις ότι τελικά όλα ήταν παιχνίδι του μυαλού και αυτή η γυναίκα δεν ήταν για σένα. Δε θα σε επηρέαζε ούτε ο άντρας της, αν τα συζητούσε μαζί σου. Θα την δεις και πάλι με την γλυκειά ανάμνηση του ανεκπλήρωτου έρωτα, θα τη δεις με τα αθώα εφηβικά μάτια που κάποτε την ερωτεύτηκαν.

Έτσι δρα ο ανεκπλήρωτος έρωτας.

Αυτή ακριβώς είναι η σχέση των Ελλήνων με τις σοσιαλιστικές ιδέες. Στα νεανικά, εφηβικά μας μάτια φάνταζαν τέλειες. Δικαιοσύνη, ισότητα, αλληλεγγύη. Κανείς πλουσιότερος, όλοι με δουλειά, κανένας στο δρόμο. Τι πιο τέλειο; Δυστυχώς, τον σοσιαλισμό τον παντρεύτηκε η Ανατολική Ευρώπη, εμείς ποτέ. Και δεν πέρασε καλά μαζί του. Διαπίστωσε ότι μοιράζει μεν δίκαια, αλλά τη μιζέρια, όχι τον πλούτο. Δίνει όραμα, αλλά δυστυχώς δεν επιβιώνεις τρώγοντας όραμα. Υπόσχεται κοινωνία αλληλεγγύης, αλλά υψώνει τείχη και συρματοπλέγματα. Τάζει εργασία για όλους, αλλά σκοτώνει την ψυχή της εργασίας: το κίνητρο.

Έτσι, η Ανατολική Ευρώπη πήρε διαζύγιο μαζί του, μας διηγήθηκε και τα καθέκαστα. Εμείς όμως τίποτα. Βλέπουμε το σοσιαλισμό με τα αθώα, εφηβικά μάτια που τον ερωτεύτηκαν. Τι κι αν παντρευτήκαμε άλλον, με περιουσία, περάσαμε καλά, κάναμε τα ταξίδια μας, πήραμε τα αυτοκίνητα, τα σπίτια μας, τα εξοχικά μας… Συνεχίζουμε να ονειρευόμαστε τι ωραία θα ήταν να κτίζαμε μια σοσιαλιστική κοινωνία. Δυστυχώς δεν ζήσαμε το σοσιαλισμό για να τον απομυθοποιήσουμε…

Έρως ανίκατε μάχαν…