Αρχείο για Ιουνίου, 2009

Το χαστούκι της 7ης Ιουνίου 2009

Θα επιχειρήσω μια ερμηνεία του αποτελέσματος των χθεσινών ευρωεκλογών. Αν είστε από αυτούς που θέλουν να ακούν πράγματα ευχάριστα, πέσατε σε λάθος σημείωση. Παρακαλώ ξαναβάλτε STAR στο χαζοκούτι σας και μη διαβάζετε παρακάτω.

Από τη σύστασή του, το ελληνικό κράτος κατατρύχεται από τη διαστροφική ψυχολογία του Έλληνα, ένα συνδυασμό συμπλεγμάτων ανωτερότητας, αρχαιολάγνου αυτοερωτισμού, επαρχιωτικής κατωτερότητας και ημιμαθούς ευρυμάθειας, τα οποία συμπληρώνονται από εμμονή σε πρακτικές κακοήθους φατριασμού. Πριν ενάμιση αιώνα, ο Εμμ. Ροΐδης έγραφε ότι «έκαστος τόπος έχει την πληγή του. Η Αγγλία την ομίχλην, η Βλαχία την ακρίδα και η Ελλάς τους Έλληνας». Έτσι, στήθηκε ένα κράτος το οποίο βασίζεται στις πελατειακές σχέσεις, εμποδίζει κάθε παραγωγική δραστηριότητα και καθίσταται φέουδο οποιουδήποτε κόμματος κατακτά την εξουσία.

Τα τελευταία 35 χρόνια, η κατάσταση εκτροχιάστηκε εντελώς. Η γενιά της Μεταπολίτευσης παγίωσε την αναξιοκρατία, επέκτεινε την οικογενειοκρατία, οριστικοποίησε το κομματικό κράτος, διέχυσε τη διαφθορά σε όλα τα επίπεδα και υποθήκευσε το μέλλον μέσω του δανεισμού. Χονδρικά, τα 15 χρόνια 1980-1995 ο δανεισμός του κράτους «έπιασε ταβάνι» (από 60 στο 120%), ενώ τα επόμενα 15 χρόνια «έπιασε ταβάνι» ο δανεισμός των ιδιωτών (από το μηδέν στο μη παρέκει).

Και έτσι βρισκόμαστε στο σήμερα υπερδανεισμένοι, κράτος και ιδιώτες, χωρίς με αυτά τα λεφτά να έχουμε φτιάξει ούτε παιδεία, ούτε υγεία, ούτε υποδομές, ούτε παραγωγή, ούτε θεσμούς, ούτε τίποτα! Χρωστάμε ποσά δυσθεώρητα, τα οποία μέσω της διαφθοράς κατέληξαν σε πολυτελή τζιπ, βίλες και παχυλούς μισθούς κομματικών στελεχών που διαχειρίζονται το κράτος. Αυτά είναι πράγματα εξώφθαλμα, τα οποία όλοι τα ξέρουν και όμως σφυρίζουν αδιάφορα. Η διαφθορά ζει ανάμεσά μας, από μια απλή συναλλαγή με την Εφορία, μέχρι το Βατοπέδι και τη Siemens.

Με αυτά τα δεδομένα είχα καταλήξει, πολύ πριν τις χθεσινές εκλογές, στη διαπίστωση ότι η γενιά μας πρόκειται να ζήσει, με μαθηματική βεβαιότητα, κάτι εξαιρετικά άσχημο. Μπορεί να με θεωρήσετε καταστροφολόγο ή πεσιμιστή, δε θα με πείσετε όμως για το αντίθετο. Μόνη λύση θα ήταν μια ριζική, επαναστατική ανατροπή του σημερινού πολιτικού σκηνικού, το οποίο αποδεδειγμένα απέτυχε. Όχι να φύγουν αυτοί και να έρθουν κάποιοι άλλοι, αλλά να επιστρέψουμε στο αυτονόητο: Πολιτικούς εκλέγουμε αυτούς που είναι ικανοί να κάνουν πράγματα, και όχι να λεν παχιές κουβέντες.

Έτσι, συντάχθηκα με τη Δράση, ένα νέο πολιτικό σχηματισμό που επένδυσε στην κοινή λογική και όχι στο συναίσθημα, που συσπείρωσε ανθρώπους επιτυχημένους στη δουλειά τους, όχι επαγγελματίες πολιτικούς, που έχουν δηλαδή τα εχέγγυα προσφοράς, διότι δεν μπήκαν στην πολιτική για να αρμέξουν. Παρά την τεράστια, διάχυτη απογοήτευση και οργή της κοινωνίας από την πολιτική ζωή, εκατομμύρια ψηφοφόρων δεν πήγε καν στις κάλπες, ακολουθώντας τα κελεύσματα του «προοδευτικού» κ. Λάκη. Άφησαν έτσι ελεύθερο το πεδίο στους βολεμένους, τους μη προβληματισμένους, οι οποίοι έδωσαν 70% των ψήφων στις δυο φατρίες που λυμαίνονται το δημόσιο βίο και ρημάζουν τον κόπο των Ελλήνων. Βούηξε ο τόπος από τα σκάνδαλα και τη συγκάλυψή τους, ούτε αυτό όμως ήταν αρκετό να ταρακουνήσει τον κόσμο, να βάλει το μυαλό του να δουλέψει και να προσέλθει στην κάλπη για να δώσει μήνυμα ανατροπής. Ξανά επιβεβαίωση του Ροΐδη: «ο Έλλην προτιμά την ομαλοτέραν οδόν, έστω και άγουσαν εις βάραθρον».

Πολλοί ερμήνευσαν το χθεσινό αποτέλεσμα ως χαστούκι στο δικομματισμό, χαστούκι στην Ευρώπη, χαστούκι από δω και από κει. Εγώ το ερμηνεύω ως χαστούκι σε μένα. Νιώθω πως μέχρι προχθές ήμουν στην πλώρη του Τιτανικού, έβλεπα να πηγαίνουμε κατευθείαν στο παγόβουνο, και φώναζα σε όλους: Στείλτε μήνυμα στον τιμονιέρη, να αλλάξουμε ρότα! Κάποιοι δε με άκουσαν καν. Κάποιοι με άκουσαν, αλλά πήγαν στην καμπίνα τους για ύπνο. Κάποιοι άλλοι με άκουσαν, αλλά πήγαν στον τιμονιέρη και του ψιθύρισαν: «καλά πας, ο προηγούμενος μας πήγαινε πιο στραβά». Τέλος, αυτοί που χόρευαν στο σαλόνι, θεώρησαν ότι τους χαλάω το χορό και ήρθαν και μου έριξαν ένα τεράστιο, δυνατό χαστούκι για να το βουλώσω…

Και τώρα τι γίνεται; Με τι κουράγιο να ξανατρέξω να φωνάξω στους θαλάμους; Και ποιον να πρωτοξυπνήσω; Να κάτσω στην κουπαστή να δω τη σύγκρουση με το παγόβουνο; Να πέσω στον ωκεανό να κολυμπήσω και να σωθώ, βλέποντας από μακριά την καταστροφή; Το μόνο σίγουρο είναι ότι δε θα κατέβω στο σαλόνι να χορέψω κι εγώ. Γιατί είμαι σίγουρος ότι το παγόβουνο πλησιάζει, το βλέπω!…